dag 97, 98

Weer twee dagen voorbij die ik gewerkt heb aan mijn onderzoek hier en gewerkt heb op mijn project. Donderdag was ik vroeg bij het hotel om daar weer aan de slag te gaan en heb gelukkig ook wat kunnen doen. Daarbij heb ik gesproken met één van de nieuwe managers van het hotel, over mijn ervaring in Nicaragua en op de scholen, verder ook over het stagebemiddelingsbedrijf gesproken en andere projecten die er in Granada zijn. Een prettig gesprek en ik heb het gevoel dat ze ook daadwerkelijk wat mijn ervaringen doen.
Hierna heb ik Engelse les gegeven of tenminste geprobeerd, maar donderdag kwam ik voor het eerst tegen dat er ook leerlingen zijn die absoluut niet willen leren. Er is een jongen die donderdag uiteindelijk voor de derde keer aanwezig was, maar die spreekt geen woord Engels. Op zich niet zo erg, maar als je het ook gewoon weigert te doen, en vervolgens andere afleidt en de hele tijd Spaans spreekt, dan is het wel heel irritant. Ik heb vaak de les stil gelegd en heb lang niet alles kunnen doen van wat ik wilde, maar hij weet wel dat ik het op deze manier niet accepteer. Heb gelijk aangegeven dat hij als hij niet wil leren ook volgende week niet hoeft te komen. Klinkt hard, maar ik heb liever dat eentje afvalt, dan dat er vijf anderen de les niet kunnen volgen of niet verder komen.
's Avonds hebben de andere Nederlanders en ik in het hostel Tip Top besteld om te eten. Dit is de Nicaraguaanse Kentucky Fried Chicken. Allemaal in gezelschap van de excentrieke 61 jarige Duitse architect, die echt niet onder doet van een gemiddelde stand-up comedian. Hij heeft hele verhalen en zoveel beleefd volgens hem (denk dat ongeveer de helft waar is wat hij verteld). Verder nog een serie gekeken en redelijk vroeg naar mijn bed gegaan.
Volgende ochtend weer om 6.30 opgestaan en gedoucht. Rustig koffie gedronken en mijn ontbijt gekocht (paar bananen), om vervolgens weer naar het hotel te gaan om te werken. Omdat ik dit weekend ook iets wilde gaan doen en nog niet de vulkaan Mombacho op ben geweest, vroeg ik de tourguide van het hotel wat de mogelijkheden waren. Uiteindelijk heb ik geregeld dat ik met Patrick van 9-17 uur rond gaan lopen in het reservaat van de Mombacho en de vulkaan gaan beklimmen. Hierbij zit ook een lunch inbegrepen en dat voor iets meer dan 30 dollar. Omdat ik vrijwilliger was kreeg ik ongeveer 20% korting op alles, je krijgt inderdaad iets terug als je wat voor hen doet.
In de middag ben ik weer eens met de tutoren mee gegaan op huisbezoek. Het blijft bijzonder om te zien in wat voor omstandigheden hele families leven en hoe de kinderen werken op hun vrije middag. Maar dat lijkt allemaal niet uit te maken, want ze blijven je met zo'n lach begroeten en komen knuffelen of je hand vast houden. We moesten een flink aantal huizen langs en er was regen op komst, dus op een gegeven moment werd het hardlopen en stukken door de regen lopen. Gelukkig viel het mee en waren we net klaar toen het met bakken naar beneden kwam zetten. Wachtende in de school San Pablo op de tutoren, kregen wij van een paar buurtbewoners typisch Nica eten. Een soort bruine bonensoep met rijst, wat erg zoet was. Niet slecht, maar in een restaurant zou ik het niet zo gauw weer bestellen. Verder kreeg ik het leuke verhaal te horen dat het in de school spookt, en dat de tutoren wel eens een kind hebben zien rondspoken. Leuk verhaal als het steeds donkerder wordt en het gebouw geen lichten heeft. Op een gegeven moment voelden de tutoren zich toch niet zo lekker in het gebouw, en hebben we maar buiten staan wachten tot ons busje zou komen. Ja het bijgeloof en geloof in geesten is in dit land erg groot.
Uur of half zeven kwam ik weer thuis in mijn hostel, waar twee grote pizza's stonden te wachten, die onze grote Duitse vriend voor ons gekocht had. Tja je kunt slechtere Duitsers tegenkomen... vanavond niet te laat naar bed, want morgen staat een prachtige tocht rond de Mombacho te wachten!