Ook waren al tochten het goedkoopst met hen en natuurlijk het best. We hadden al een keuze gemaakt voor een hostel die in de lonely planet aangeprezen werd, en het was een echt gezellig hippiehostel. Met veel kleuren, oudere mensen die vriendelijk en redelijk stoned overkwamen en verder hing er een hele rustige sfeer hier. Na hier ook gegeten te hebben, zijn we vrij vroeg gaan slapen, omdat we de volgende morgen vroeg wilden vertrekken met onze motortocht. Volgende morgen waren we dan ook vroeg op en dachten we snel een ontbijt te kunnen bestellen in het hostel. Maar helaas er bleek op dat moment geen water te zijn in het dorpje, en alles moest dus met gekocht bronwater gekookt en gewassen worden. Al met al duurde het bijna twee uur voordat we weg konden en motoren konden huren. We wilden namelijk motoren huren om het eiland rond te crossen en in ieder geval de waterval van 30 meter hoog te zien. Zo gezegd zo gedaan, en een half uur later waren we op weg. Ruud en Gerben Jan op een motor en Len en ik samen op een ATV (all terrain vehicle). Na een stop hier en daar voor foto’s gingen Len en ik wisselen van positie. Hij ging een stuk rijden en na wat oefenen zat ik uiteindelijk ook veilig achterop. Op een gegeven moment kwamen we op het gedeelte van het eiland waar minder mensen en toeristen komen en waar de wegen dus aanzienlijk slechter zijn. Overal losse stenen en gaten in de wegen, en sommige plekken zeer grote plassen water , waar je liever niet vast komt te zitten met een ATV. 
Maar goed dat maakt het wel uitdagender, dus we gingen lekker deels door de zee en over waterleidingen. Helaas ging er ook één kapot… maar ja nadat wij probeerden hem te maken, kwam er een Nica ons vertellen, dat het allemaal niet zo belangrijk is en dat de community toch aan het bier drinken is op het strand. We lieten het maar zo en vervolgde we onze weg naar de waterval. Na ongeveer vier uur en ongeveer een half uurtje lopen, kwamen we uiteindelijk aan bij de waterval. Het was de moeite zeker waard, en moeilijk vast te leggen op foto’s.
Stukje gezwommen en afgekoeld in het meertje en toen was het tijd om te ons terug te haasten. We hadden namelijk nog maar twee uur om terug te komen en dat met de vier uur durende heenweg in gedachten. We zijn dus maar als gekken over de slechte weg gegaan en ook over de goede weg. Helaas werd het ook al donker, wat al helemaal geen pretje is. Overal zitten mensen rustig op en langs de weg, de drempels zijn zeer slecht te zien en dan heb je het nog niet over loslopende paarden en varkens over de weg. Maar wonder boven wonder kwamen we heelhuids en op tijd terug bij de motorverhuur. Het was een zeer gave tocht, waar ik echt genoten heb van het uitzicht en de natuur, en natuurlijk de kick om met zo’n bike over die gaten en plassen te gaan. 
Na wat te hebben gegeten, hebben we ook nog iets gedronken met Roland (Nederlandse student die op Ometepe werkt bij het Microkredietprogramma). Daarbij gelijk afspraken gemaakt voor de volgende morgen. Namelijk naar Ojo de Agua of hun Engelse vertaling… Eye of the Water. (885)
Om negen uur vertrokken we richting deze natuurlijke bronnen, waar het water heel helder is en er een soort zwembad om heen is gebouwd. Heel mooi zoals je op de foto’s kan zien, en een fantastische plek om een beetje bij te komen en uit te rusten van de inspanningen de dag ervoor. 
Voor de rest gaat het verhaal dat het een soort medicinale werking heeft en dat mensen zich na een bad tien jaar jonger voelen. Dat was in ieder geval iets wat we nodig hadden. Uiteindelijk zijn we hier tot een uur of 1 gebleven, want we moesten terug naar Moyogalpa, om de boot terug te krijgen. Een taxi genomen, en daar zagen we onderweg een aap over de weg kruipen. Dat dus ook weer gezien, begint bijna normaal te worden… We kwamen aan rond 2 uur bij de ferry, maar er bleken geen boten te varen tot vier uur. Op zondag zijn er namelijk minder boten, bussen en werken de mensen soms nog minder. Dus maar een hamburger gegeten en gewacht op de boot. De terugreis duurde iets meer dan een uur en toen we in Rivas aankwamen, bleken er geen bussen meer te rijden naar Granada. Best vervelend, want nu moesten Ruud en ik de nacht doorbrengen in Rivas en de volgende ochtend vroeg naar Granada gaan. Het hostel waar we zaten had echt fantastische bedden en volgens mij heb ik in de afgelopen drie maanden nog niet zo geslapen als daar.
Om half 7 besloten we naar de bushalte te vertrekken en ieder zijn eigen weg naar huis te gaan. Ik kwam om een uur of 9 terug in Granada, en was redelijk afgepeigerd door de reis. Nadat ik mijn email had gecheckt, wat foto’s had bekeken en mijn tas had uitgepakt, was het alweer tijd voor het geven van de Engelse lessen. Vandaag weer ongeveer alles moeten herhalen wat ik ze geleerd heb, omdat er door feestdagen, een hele week tussen de lessen zit. Niet echt ideaal, omdat ze thuis ook geen tijd hebben om te leren en te oefenen. Maar weer flink mijn best gedaan met de kinderen, en ook het alfabet met ze behandeld. Oh ja door het werk thuis konden er vandaag ook twee meisjes niet bij de les aanwezig zijn. Helaas is het hier en nu hier veel belangrijker dan de toekomst van de kinderen… Als slot nog een foto van mij met kort haar en eentje van twee van mijn leerlingen. 
Geen opmerkingen:
Een reactie posten