dag 81, 82 en 83

Het is duidelijk dat ik tegen het einde kom van mijn verblijf hier. Heb namelijk steeds minder zin in het schrijven van mijn weblog omdat ik dan zie dat ik richting de 106 dagen ga. Maar ja ik wil jullie natuurlijk ook op de hoogte blijven houden.
Afgelopen dinsdag was ik weer eens een dag vrij, omdat alle Nicaraguanen in de sociale en educatieve sector een hele dag vrij waren. Ook in de commerciële sector waren ze een halve dag vrij. Het was namelijk día del difuntos oftewel de dag der doden wat overeen komt met "allerzielen". Op deze dag heb ik uiteraard hard gewerkt aan mijn onderzoek en de middag gebruikt om de cultuur van de Nicaraguënse beter te leren kennen. Dus gezellig met een paar Nicaraguaanse pizza gegeten en wat gedronken.
Woensdag was het weer tijd om te knallen voor mijn studie hier. Redelijk wat op papier kunnen zetten en verder nog een uurtje gepraat met een Amerikaanse vrijwilliger hier, die benieuwd was naar mijn werk hier. In de middag aan de slag gegaan met de kinderen met de familieleden. Hoe heten je broers, je zussen en ouders en hoe oud zijn ze. Het komt regelmatig voor dat gezinnen uit minstens 10 personen bestaan en dat er ook redelijk wat verschil in leeftijd tussen man en vrouw zijn. De extremen waren: een kind had 8 zussen en 3 broers en een kind waarvan de vader 66 was en de moeder 38. Toch wel een beetje apart om dat soort dingen te horen, en je gezicht gewoon in de plooi te houden. Verder ook nog met een tutor een gesprek gehad over één van haar leerlingen. Het jongetje klapt namelijk compleet dicht bij het lezen en begint dan te huilen. Zodra je uitlegt wat bijvoorbeeld de letter S is, kan hij die direct erna gewoon aanwijzen. Maar zodra je het wat later vraagt, kan hij zich niet herinneren wat die letter S is en hoe die er dus uitziet. heel vreemd, en zich frustrerend voor het kind. Er zijn hier dan ook geen mensen die hem hier mee kunnen helpen, of de aandacht geven die hij dus echt nodig heeft. Al met al een redelijk intensieve dag met veel nieuwe indrukken.
Vandaag heb ik weer twee uurtjes Spaanse les gehad, en natuurlijk weer over educatie gesproken. Hoe triest het eigenlijk allemaal is en dat de regering besloten heeft om nog minder geld uit te geven aan de scholen. Daarbij is het voor scholen ook onmogelijk om geld in te zamelen via publicaties, omdat weer is verboden of omdat er strenge regels voor gelden. Een trieste situatie die voorlopig niet zal veranderen hier in Nicaragua. Verder ook over de grote ruzie met Costa Rica gehad over Rio San Juan. Heeft te maken met de rechten van toerisme en wie het schoon moet maken en dergelijke. Costa Rica mag het gebruiken voor toerisme, maar weigert vervolgens om te betalen om de rivier schoon te houden. Dat is een groot issue hier en loopt volgens mij tot aan het Internationaal Gerechtshof in Scheveningen. De president Daniël Ortega is al twee dagen op televisie om te praten over hoe belangrijk deze rivier wel niet is en hoe verschrikkelijk Costa Rica niet is. Mijn mening was gelijk... volgens mij hebben jullie veel ergere problemen in het land, en besteden jullie nu een heleboel moeite in iets, wat misschien beter op het tweede plan kan worden gezet... maar goed dat is mijn mening, en het verschil tussen mij en het patriottisme wat hier enorm leeft. Natuurlijk ook weer Engelse les gegeven aan mijn kinderen, waarbij ik veel van de woorden en zinnen herhaald hebt die ik ze geleerd hebt, en langzaam maar zeker zie je wel verbetering komen. Het blijft nog steeds met woordjes, en af en toe een voorgekauwd zinnetje, maar ze komen zelf nu ook steeds met meer woorden die ze willen weten. Leuk om dit merken en geeft weer motivatie om het door te zetten.
Als laatste vandaag een stukje geschreven voor de English for Kids Foundation, die zijn namelijk ook erg benieuwd hoe het gaat en op welke wijze hun middelen worden ingezet. Mijn vorige verslag is daar nu trouwens ook op de website te lezen. Ohja vergeet dat ik naar de kapper ben geweest voor slechts 30 cordoba... 1 euro... het is nu weer lekker kort en daardoor een stuk koeler hier! Na het weekend op Ometepe zullen er wel foto's van komen.