dag 101, 102, 103 en 104

Tja vier dagen en toch niet zo heel lang berichtje. Het is duidelijk dat het mijn laatste week hier is. Veel mensen vragen me hoe voel je je nu... ben je blij dat je terug gaat of vind je het jammer... En iedere keer moet ik toch weer flink denken hoe ik me nu voel. Tuurlijk kijk ik uit om vrienden en familie weer te zien. Niet ieder moment toeterende auto's te hoeven horen, of helaas steeds bedelende kinderen moeten afwijzen en lijmsnuivende jongeren van me afslaan. Maar ik zal echt ook een heleboel gaan missen. Niet alleen die dertig graden met zon... de hele vriendelijke mensen die je graag willen helpen en je vaak vriendelijk gedag zeggen. De mensen met wie ik heb gewerkt, het dolletje met ze, hoe ze grappen over mij maken en ik daar weer op reageer, de zogenaamde pesterijtjes. Altijd hebben ze een lach op hun gezicht en ik kan je verzekeren dat dat heel prettig werken is. Verder natuurlijk de kinderen... Niet alleen de kinderen die ik Engels heb gegeven, maar ook de kinderen van het project zelf. Steeds vragend hoe het gaat, of wat dat ene woord in het Engels is. Grapjes maken over mij en tegen elkaar en de dankbaarheid als ze me camera even mogen lenen. Toch wel een heleboel dingen die ik ga missen hier... Daarom is het steeds weer nadenken, ben ik blij of verdrietig dat ik ga...
Afgelopen week niet heel veel gedaan buiten het werken aan mijn onderzoek en het geven van Engelse les. Vaak wat eten gehaald na het werk en daarna een filmpje gekeken. Woensdag trouwens wel heerlijk gegeten met Lara bij het restaurant Imagine! Dit is volgens velen het beste restaurant van Granada, en tja ik kan het alleen beamen. Ik heb namelijk fantastische sushi gegeten en de sfeer was heel relaxt. We hebben uiteindelijk een prima avondje gehad daar.

Vandaag ook een beetje afscheid gekregen van de tutoren. Met hele lieve woorden werd me duidelijk dat ze me zeker waardeerden voor de tijd die ik met ze heb doorgebracht. En ik moest beloven dat ik ooit terug zou komen. Als bedankje heb ik een echt Nicaragua shirt gekregen, wat gelijk aan moest, en een kaart met meer woorden er op. Helemaal super en ik ben helemaal gelukkig. Al met al maakte het wel moeilijker om voor het laatst uit de laguna te rijden en te bedenken dat ik daar voorlopig niet meer kom...
Morgen nog even gauw een paar souvenirtjes kopen en 's middags in het hotel helpen. Alle ouders van de kinderen zijn namelijk uitgenodigd om hier een leuke middag door te brengen, die begeleid wordt door de tutoren. Ik ben heel benieuwd hoe ze dit zullen beleven en hoeveel ouders er daadwerkelijk komen. Daarna koffer inpakken en slapen, want ik wordt 's morgens om 4 uur opgehaald. Taxi kost mij 30 dollar in plaats van 35... das toch wel fijn. Nog een dagje genieten en dan de kou weer in...

dag 99, 100

Mijn laatste weekend hier in Nicaragua en ook nog eens de honderdste dag van mijn verblijf hier. Dat betekent natuurlijk dat het een beetje gevoerd moest worden en ik weer eens een uitstapje moest maken. Dit keer heb ik er voor gekozen om naar het reservaat van de Mombacho te gaan en daarna de vulkaan de Mombacho te beklimmen. De tocht heb ik samen gedaan met Patrick, de Nederlander die al vier jaar in Australië woont en op wereldreis is voor een jaar. Hij vertrekt morgen alweer naar Costa Rica, dus dit was ook voor hem een mooie manier om Nicaragua anders te leren kennen.
De vorige dag had ik de tour al geregeld met Hotel con Corazon, en ik kreeg zo'n 20 procent korting op de prijs, omdat ik toch een vrijwilliger was. Voor uiteindelijk 32,50 dollar waren we een dag onderweg, waarbij het transport, de entree, een lokale gids, gids van het hotel en ook een lunch erbij zat. Eigenlijk geen geld voor een hele dag. Zaterdag vertrokken we om 9 uur naar het hotel, waarna we met de gewone bus en de gids naar de entree van het park gingen. Toen we daar aankwamen reden de tuktuks om je heen als een stel muggen, om te vragen waar je heen moet, want zij brengen je wel. Wij besloten uiteindelijk te lopen, want we zouden opgewacht worden door een bewoner van het reservaat, die een groot stuk land bezit bij de vulkaan.Gelukkig kwam hij er ook aan lopen en hij vertelde veel over zijn stuk land en het reservaat. Ze verbouwen hier eigenlijk bijna alles, van bananen tot koffie, van komkommer tot mango's en natuurlijk de welbekende bruine bonen (frijoles). Verder bracht hij langs de velden en naar een fantastisch uitzichtspunt op een soort heide. vanaf hier kon je vulkaan Masaya, Granada en de vulkaan Momotomba zien liggen. Je zou hier uren kunnen zitten en steeds weer iets nieuws kunnen zien, maar helaas hadden we die tijd niet.Nadat we weer een stuk door de bossen naar beneden zijn gegaan, gingen we op weg naar zijn huis. Hier kregen we een blik in hoe de mensen hier wonen en een nica gerecht voorgeschoteld; Rijst met bruine bonen en kip met een salsa. Dit geserveerd met platanos. Allemaal vers van het land en vers geplukt. Ook kregen we wat koffie dat van het land hier vandaan kwam. Dit smaakt toch veel beter dan die Presto koffie die ze bijna in het land drinken. De goede koffie exporteren de Nicaraguanen en dan blijft dus alleen nog maar de goedkope en slechte koffie over...
Na een goede maal en de mensen te hebben bedankt, moesten we weer verder, want onze bus richting de top ging om 1 uur. Ohja nog een tip... loop niet zomaar achter een koe langs... ik kreeg namelijk bijna een schop tegen me, toen hij plotseling achter zich uit schopte.
Met een grote legertruck werden we naar het eerste station gebracht. Hier was een soort koffiehuis, waar ze de koffie verkochten die hier verbouwd werd. Verder mocht je natuurlijk de koffie proberen onder het genot van een prachtig uitzicht wat je hier had. Na vijftien minuten vervolgden we onze weg naar boven, richting 1150 meter hoogte en in de buurt van de krater Mombacho. Na een korte uitleg wat er allemaal te zien is en hoe we konden lopen, begonnen we aan tocht rond één van de kraters van de Mombacho. Hierbij kregen we ook voldoende uitzichtspunten te zien van de omgeving en zagen we Granada in het zonlicht liggen,
de Isletas, regen boven Laguna Apoyo, de Masaya vulkaan en vulkaan Momotombo weer. We hadden namelijk veel geluk, want we hadden een heel helder uitzicht, maar de gids zei al dat er een mistwolk aan zou komen. Net toen we weer wegliepen kwam het opzetten en de toeristen die na ons liepen, hadden een veel minder zicht door de mist. Verschil tussen gidsen moet er natuurlijk zijn. Daarna weer een stuk door de jungle gelopen met zijn grote biodiversiteit. Veel verschillende bomen en planten, waarbij op sommige bomen zelfs 35 verschillende planten groeien. Na een uurtje lopen rond de krater kwamen we terug bij het beginstation, waar we nog een half uurtje op het transport naar beneden moesten wachten. Een hobbelige rit terug, en een korte lift met een personenwagen, kwamen we weer terug op de weg naar Granada, alwaar we een half uurtje op een bus hebben moeten wachten. Al met al ging het redelijk vloeiend allemaal en nadat we betaald hadden in Hotel con Corazon, waren we rond kwart voor 6 terug in ons hostel. Erg moe, maar voldaan kwamen we aan. Nog snel even foto's uitgewisseld en toen besloot ik lekker even twee uurtjes te liggen, want ik had afgesproken voor een soort afscheidsfeestje met een paar Nicavrienden. Immers ze werken veel en doordeweeks hebben ze geen tijd, dus ik moest me maar opofferen om te gaan. Doodmoe en met weinig zin ben ik uiteindelijk naar de club gegaan, waar ik tot een uur of 3 heb zitten praten en natuurlijk dansen.
Vanochtend om een uur of 7 wakker geworden en de rest van vandaag heb ik niet veel bijzonders gedaan... beetje descansar en wat series gekeken. Verder vanavond ook in het Zanguan gegeten, wat tot de beste twee restaurants behoort in Granada. Samen Patrick en Ruud hebben we hier een voor en hoofdgerecht gegeten voor in totaal 1500 cordoba, wat neerkomt op ongeveer 50 euro. Morgen ga ik met Lara bij het beste restaurant van Granada eten, als een soort afscheidsetentje. Jaja Living the good life in het laatste weekje.

dag 97, 98

Weer twee dagen voorbij die ik gewerkt heb aan mijn onderzoek hier en gewerkt heb op mijn project. Donderdag was ik vroeg bij het hotel om daar weer aan de slag te gaan en heb gelukkig ook wat kunnen doen. Daarbij heb ik gesproken met één van de nieuwe managers van het hotel, over mijn ervaring in Nicaragua en op de scholen, verder ook over het stagebemiddelingsbedrijf gesproken en andere projecten die er in Granada zijn. Een prettig gesprek en ik heb het gevoel dat ze ook daadwerkelijk wat mijn ervaringen doen.
Hierna heb ik Engelse les gegeven of tenminste geprobeerd, maar donderdag kwam ik voor het eerst tegen dat er ook leerlingen zijn die absoluut niet willen leren. Er is een jongen die donderdag uiteindelijk voor de derde keer aanwezig was, maar die spreekt geen woord Engels. Op zich niet zo erg, maar als je het ook gewoon weigert te doen, en vervolgens andere afleidt en de hele tijd Spaans spreekt, dan is het wel heel irritant. Ik heb vaak de les stil gelegd en heb lang niet alles kunnen doen van wat ik wilde, maar hij weet wel dat ik het op deze manier niet accepteer. Heb gelijk aangegeven dat hij als hij niet wil leren ook volgende week niet hoeft te komen. Klinkt hard, maar ik heb liever dat eentje afvalt, dan dat er vijf anderen de les niet kunnen volgen of niet verder komen.
's Avonds hebben de andere Nederlanders en ik in het hostel Tip Top besteld om te eten. Dit is de Nicaraguaanse Kentucky Fried Chicken. Allemaal in gezelschap van de excentrieke 61 jarige Duitse architect, die echt niet onder doet van een gemiddelde stand-up comedian. Hij heeft hele verhalen en zoveel beleefd volgens hem (denk dat ongeveer de helft waar is wat hij verteld). Verder nog een serie gekeken en redelijk vroeg naar mijn bed gegaan.
Volgende ochtend weer om 6.30 opgestaan en gedoucht. Rustig koffie gedronken en mijn ontbijt gekocht (paar bananen), om vervolgens weer naar het hotel te gaan om te werken. Omdat ik dit weekend ook iets wilde gaan doen en nog niet de vulkaan Mombacho op ben geweest, vroeg ik de tourguide van het hotel wat de mogelijkheden waren. Uiteindelijk heb ik geregeld dat ik met Patrick van 9-17 uur rond gaan lopen in het reservaat van de Mombacho en de vulkaan gaan beklimmen. Hierbij zit ook een lunch inbegrepen en dat voor iets meer dan 30 dollar. Omdat ik vrijwilliger was kreeg ik ongeveer 20% korting op alles, je krijgt inderdaad iets terug als je wat voor hen doet.
In de middag ben ik weer eens met de tutoren mee gegaan op huisbezoek. Het blijft bijzonder om te zien in wat voor omstandigheden hele families leven en hoe de kinderen werken op hun vrije middag. Maar dat lijkt allemaal niet uit te maken, want ze blijven je met zo'n lach begroeten en komen knuffelen of je hand vast houden. We moesten een flink aantal huizen langs en er was regen op komst, dus op een gegeven moment werd het hardlopen en stukken door de regen lopen. Gelukkig viel het mee en waren we net klaar toen het met bakken naar beneden kwam zetten. Wachtende in de school San Pablo op de tutoren, kregen wij van een paar buurtbewoners typisch Nica eten. Een soort bruine bonensoep met rijst, wat erg zoet was. Niet slecht, maar in een restaurant zou ik het niet zo gauw weer bestellen. Verder kreeg ik het leuke verhaal te horen dat het in de school spookt, en dat de tutoren wel eens een kind hebben zien rondspoken. Leuk verhaal als het steeds donkerder wordt en het gebouw geen lichten heeft. Op een gegeven moment voelden de tutoren zich toch niet zo lekker in het gebouw, en hebben we maar buiten staan wachten tot ons busje zou komen. Ja het bijgeloof en geloof in geesten is in dit land erg groot.
Uur of half zeven kwam ik weer thuis in mijn hostel, waar twee grote pizza's stonden te wachten, die onze grote Duitse vriend voor ons gekocht had. Tja je kunt slechtere Duitsers tegenkomen... vanavond niet te laat naar bed, want morgen staat een prachtige tocht rond de Mombacho te wachten!

dag 95, 96

Twee daagjes stage weer achter de rug, met ook veel gedaan aan mijn onderzoek. Eigenlijk niet heel veel meer te vertellen over de afgelopen dagen. Behalve dat ik merk dat de kinderen mij daadwerkelijk accepteren op de scholen en de tutoren waardering voor mij hebben. Van mijn begeleider heb ik ook goede verhalen over mezelf gehoord, dus qua zelfvertrouwen is er niets mis.
Woensdag ook eens naar de beroemde begraafplaats in Granada geweest. Hier blijken sommige graven groter te zijn dan huizen waarin mensen hier leven. Op deze plek liggen een aantal oud presidenten en familie, daarbij ook een aantal hooggeplaatsten. De graven zijn stuk voor stuk kunstwerken en het meeste ook nog eens van marmer. Dit kost hetzelfde als in Nederland, dus blijkbaar is het graf of de dood erg belangrijk voor de Nicaraguaan.
Verder heb ik vandaag niet heel veel inspiratie, dus rest me alleen nog te vertellen, dat het toch oppassen blijft in Granada voor toeristen. Vandaag weer een verhaal gehoord van een Nederlandse student die beroofd is in Masaya. Samen met een andere man ging hij de taxi in, bij twee vrouwen. En iets later kwamen er een paar mannen bij met messen en kregen ze een zak over hun hoofd. Vervolgens moesten ze alles afgeven en werden ze gefouilleerd op waardevolle spullen. Daarna werden ze richting Managua gereden en daar gingen ze langs een paar pinautomaten om geld er uit te halen. En met een beetje geld wat ze terugkregen konden ze weer terug naar Masaya of Granada. Die Nederlandse student had geluk dat zijn portemonnee niet werd gevonden, en raakte uiteindelijk alleen zijn telefoon kwijt, maar kreeg 50 cordoba om een bus te nemen. De andere man raakte een paar 100 dollar kwijt en was er dus erger aan toe. Gelukkig is er niets ernstigs gebeurd, maar dat maakt je toch wel weer een stuk scherper hier.
Dus voor mij is het ook nog een paar daagjes extra opletten, maar ik blijf hier wel genieten. Zaterdag waarschijnlijk de Mombacho vulkaan beklimmen en zondag langs de Isletas van Granada lopen of rijden. Dat wordt mijn laatste weekend alweer hier!

dag 94

Het aftellen is officieel begonnen hier, nog 11 dagen zal ik in Nicaragua zitten. Nog 7 dagen lesgeven en nog één vrij weekend, en dan wordt het zaterdagochtend om 4 uur vertrekken uit Granada naar het vliegveld van Managua. Gaat snel...heel snel...
Maar goed nadat ik gisteravond nog even in de toeristen straat Calle Calzada met Patrick wat heb gedronken, was het vroeg weer ochtend. Uit mijn bed gekropen en wat fruit gehaald voor ontbijt. Daarna ben ik naar Hotel con Corazon gegaan om te werken aan mijn onderzoek. Verder een beetje met de tutoren gepraat over koetjes en kalfjes. Ook met de huidige eigenaren even gepraat, die natuurlijk erg benieuwd zijn naar mijn bevindingen van de afgelopen drie maanden, en daarom voordat ik wegga een afspraak gemaakt om alles door te nemen. Al met al toch wel een vruchtbare ochtend geweest.
's Middags heb ik geen les kunnen geven, omdat de 6th graders niet konden komen en iets moesten voorbereiden. Ik heb dus leuk naar andere lessen gekeken en weer een beetje Spaans geleerd. Daarbij ook de tutoren een beetje gepest, door de kinderen af te leiden met foto's maken en dergelijke. Ik heb er dus een gezellige middag van gemaakt. Ik merk dat de tutoren ook aan het aftellen zijn voor mijn vertrek. Iedere keer vragen ze wanneer ik wegga, en waarom en wanneer ik weer terugkom. Ik denk dat het wel een positief teken is.
Verder heb ik als het goed is mijn taxi naar het vliegveld geregeld. De man die de tutoren en ik iedere dag naar de scholen brengt vertelde me dat hij me wel zou brengen. Hij vroeg namelijk ook wanneer ik wegga en toen vertelde ik dat ik nog een taxi moest regelen. Toen vertelde hij gelijk "yo llevo te", oftewel ik breng je wel. Toen zei ik dat het wel vroeg was en rond een uur of 4 weg moest... was geen probleem zei hij, dus dat zou wel weer schelen! Eigenlijk niet zo heel veel bijzonders gedaan vandaag. Nu nog een beetje praten met wat hostel inwoners, waarvan één een Duitse ingenieur is, die in Zuid-Amerika woont, en op dit moment een aapje heeft. Hele vage vent die iedere avond wel weer dronken is, is wel lachen.

dag 92, 93

Het één na laatste weekend in Granada alweer. Over 14 dagen zit ik weer in het onstuimige en koude Nederland, lekker te genieten van een warm bad en douche 's morgens. Na ja zo klinkt het alsof ik Nicaragua niet zal gaan missen... Maar dat zal ik natuurlijk wel... Het weer hier is heerlijk, de mensen die ik hier ontmoet heb zijn zeer vriendelijk en behulpzaam, de kinderen met wie ik gewerkt heb zo grappig en waarderen je aanwezigheid echt. Maar goed helaas moet ik toch terug om de school af te maken.
Dit weekend heb ik eigenlijk niet heel veel gedaan, wat het vermelden is. Zaterdag veel geluierd, muziek en filmpjes gekeken en wat met een ex-Nederlander gepraat, die nu al een paar jaar in Nieuw-Zeeland woont en nu op wereldreis is. Verder heb ik wat gegeten met een aantal Nica's en natuurlijk Spaans gepraat. Ik merk dat ik echt steeds meer begrijp van wat er gezegd wordt en steeds vloeiender kan antwoorden. Het is vooral de angst van fouten maken die je moet overwinnen. Verder ben ik op zoek gegaan naar een nieuwe portemonnee en na een tijdje zoeken heb ik er uiteindelijk één van krokodillenleer gevonden, die ook nog eens niet al te duur was. Voor 20 dollar heb je al een portemonnee van krokodillenleer, voor 30 dollar ééntje van slangenleer. Binnenkort ook maar eens op zoek naar nieuwe schoenen, want leer is hier absoluut niet duur, en arbeidskracht trouwens ook niet.
's Avonds uit geweest in de disco van Granada, en het was weer eens erg druk en gezellig. Vrije bar, dus rum drinken de hele avond door voor 120 cordoba (4 euro). Het leuke aan Nicaragua is dat je toch iedere keer weer totaal kunt verbazen over het gedrag of verschijnselen van de Nicaragua. Want nadat er flink gedanst en gezellig gefeest werd, ging de muziek opeens uit en werd er een bokswedstrijd uitgezonden tussen een Mexicaan en een Filipijn. Deze werden onder luid gejuich met veel gefluit aangemoedigd door met name de mannelijke bezoekers van de disco. Zo heb ik dus uiteindelijk een uur lang gekeken naar die wedstrijd, waar na afloop gewoon de muziek aanging en verder gedanst werd.
Helaas ook weer eens met de neus op de feiten gedrukt, dat het toch nog steeds oppassen is in Granada. Oppassen voor geld en bezittingen in vooral drukke locaties. Ik ben namelijk mijn Nica-telefoon kwijt die in mijn broekzak zat en een andere Nederlanders rond de 800 cordoba. Je zou denken dat je het voelt en ziet gebeuren, tenminste dat dacht ik ook steeds, maar op het moment is het toch anders. Het is druk en mensen lopen tegen je aan en daar weten dezen gewoon goed gebruik van te maken. Het is dus gewoon weer volledig op blijven letten en dus spullen weer op andere plekken bewaren... Al met al wel een hele gezellig avond gehad en lag ik om vijf uur in bed.
De volgende ochtend ben ik weer om 7 uur opgestaan (vraag me niet waarom). Ik heb toen geprobeerd wakker te worden, maar dat lukt niet echt na twee koppen koffie en een broodje. Om dan niet van ellende in elkaar te zakken, ben ik maar met Ruud maar weer eens een rondje Granada gaan lopen, want er is hier een fort waar je in kan (was er al drie keer eerder geweest, maar was voor onderhoud gesloten). Toen we daar aankwamen leek het weer of nog steeds gesloten voor onderhoud, maar er werd speciaal voor ons toch open gedaan. Zo hebben we in dit 18de eeuwse fort rond kunnen lopen, en kunnen zien waar het leger van William Walker werd geprobeerd tegen te houden. Vanaf de torens heb je trouwens een fantastisch uitzicht op de stad, je ziet van hier zowel de arme delen als de rijke delen van de stad naast elkaar liggen. Toen zijn we nog ergens een hamburger gaan eten en toen was het voor mij echt wel een beetje over... Dan merk je dat twee uur slaap niet heel veel is. Omdat Ruud naar Masaya ging om de volgende dag terug naar Jinotega te reizen, ben ik maar nog voor een paar uurtjes mijn bed ingedoken om tot een fatsoenlijk aantal uurtjes slaap te kunnen komen. Dus al met al een redelijke lazy day.

dag 91

Hej nu alweer een berichtje van uit Nicaragua? Ja sorry laatste tijd niet heel veel berichtje meer op mijn blog gezet, omdat er of niet veel beleefd was, of omdat ik geen beschikking van computer of internet had. Maar goed, vandaag dus weer wat gedaan in mijn eentje. Gisteren was ik namelijk vroeg mijn bed in gegaan, omdat ik erg moe was van de dag en het vroege opstaan voor Managua. Ohja voor het slapen gaan, had ik ook mijn eerste grote kakkerlak ontdekt hier. Met groot bedoel ik ook echt groot, bijna twee duimen dik zeg maar. Hij zat in de badkamer, dus ik had deze avond maar even voor de zekerheid de deur op slot gedaan voor het slapen. Ik heb dan uiteindelijk ook goed geslapen en rond kwart over zes de volgende morgen werd ik wakker.
Ik wilde ook redelijk vroeg zijn, omdat ik naar León wilde gaan. Dit is de grote concurrent van Granada geweest in de afgelopen 300 jaar. Jaren hebben ze in de 18de en 19de eeuw gestreden om wie de hoofdstad was van Nicaragua, velen oorlogen zijn er tussen deze twee steden geweest. De liberalen van León en de conservatieven van Granada, die allebei een mooie koloniale stad hebben. Uiteindelijk werd Managua de hoofdstad en kon León zich weer richten op de studenten en de harde werkers hier. Ik nam de bus naar Managua rond 7 uur (vaste bustijden zijn er niet en de meeste bussen vertrekken pas als ze vol zijn) en kwam daar uiteindelijk om half negen aan. Normaal gesproken is het een uur rijden, maar nu waren er flink wat files en daarbij waren er wegen afgesloten. Dit is niet bekend bij de chauffeurs tot dat ze tegen een wegversperring oprijden. Het is echt leven met de dag en niet vooruit kijken zeg maar. Iets later dan gepland kwam ik bij het busstation voor bussen naar León aan en gelukkig stond er eentje klaar om bijna te vertrekken. Nog even de laatste vier plaatsen vol geroepen en daarna konden we naar León. Voordeel met deze bussen waren, als ze eenmaal vol zijn, dan rijden ze ook echt door. Niet stoppen voor een willekeurige langs de kant van de weg, maar volle bak doorrijden en links en rechts en op de andere weghelft inhalen. Prima dus, want ik was uiteindelijk om 10 uur in León.
Met een kaart op zak, waarop de wandelroute van de Lonely Planet was uitgetekend, ben ik snel rond gaan lopen in de stad. Mijn plan was namelijk om rond 6 uur 's avonds weer terug te zijn in Granada, voor het donker natuurlijk. León is bekend trouwens om de vele kerken en de vulkanen rond de stad, dus daar zijn veel foto's van gemaakt. Mijn eerste belangrijke punt was de grootste kathedraal van Centraal-Amerika. Hier kon je ook het dak op, waar je echt een fantastisch uitzicht hebt op de stad en de verschillende vulkanen die rond om León liggen. Samen met een boel kinderen van een of andere katholieke meisjesschool hebben we genoten van het uitzicht en natuurlijk is het altijd leuk om op de daken te lopen! Ik zal jullie niet vermoeien met alle belangrijke gebouwen die ik heb gezien en waar ik natuurlijk foto's van heb gemaakt, maar noemenswaardig is wel het oude huis van Ruben Darió (de belangrijkste held van Nicaragua en poëet) en, volgens de Lonely Planet, het mooiste artmuseum van Centraal-Amerika. Ik heb hier ongeveer anderhalf uur rondgekeken en genoten van de zowel oude als moderne kunst, van vooral schilders uit Centraal-Amerika. Uiteindelijk heb ik vijf uur rondgedwaald in León voordat ik de bus terug naar Managua en verder naar Granada nam. De terugweg ging net zo vlug en toen ik in Managua kwam, kon ik gelijk in de rijdende bus naar Granada stappen. Helaas geldt voor deze bus niet vol is vol, want er lijken iedere keer toch weer een paar meer bij te passen. In een bus waar normaal gesproken ongeveer 25 mensen kunnen zitten, passen hier toch zeker wel 40 mensen in de bus, en de mensen van de bus blijven maar meer mensen roepen om mee te gaan naar "GranadaGranadaGranada". Toch wel om kunnen lachen, want ik zat lekker rustig voorin, terwijl er achter steeds meer mensen werden bijgepropt. Uiteindelijk was ik stipt om 18.00 uur in Granada, alwaar ik nu mijn blog aan het typen ben, en ondertussen mijn mail en foto's gecheckt hebt! Morgen maar weer eens hard aan het werk voor mijn onderzoek en zondag eens

dag 88, 89 en 90

Op dinsdag waren er weer eens problemen met internet in het hostel. Mijn geluk is dat ik kan werken in het hotel con Corazon, waar wel gewoon redelijk tot goed internet is. Dus voor 8 uur in de morgen was ik daar al om hard te werken aan mijn onderzoek, en natuurlijk mail en dergelijke door te nemen. Dit heb ik mooi een paar uurtjes kunnen doen, voordat ik honger kreeg en eten moest regelen voor mijzelf. Ook heb ik wat kopietjes van mijn paspoort moeten maken, omdat ik donderdag naar Managua moet om mijn visum nog een maand te verlengen. Dat kan hier allemaal best wel gemakkelijk en gaat gelukkig redelijk snel volgens de verhalen, ben benieuwd of dat ook voor mij geldt.In de middag weer twee uur les gegeven aan de kinderen van de school Bertha Gutierez. Ik heb gemerkt dat de tweede dag van de week altijd een stuk beter gaat en dat de kinderen weer meer geïnteresseerd zijn. Er waren niet heel veel kinderen, maar dat had ik in mijn vorige blog al uitgelegd. Soms moeten de kinderen namelijk werken thuis en helpen om in ieder geval eten op tafel te krijgen. Daardoor wisselen de klassen dus regelmatig van zes naar twee leerlingen en andersom. Nadeel hiervan is dat je eigenlijk de hele tijd aan het herhalen bent en niet echt aan nieuwe onderwerpen kan beginnen. Maar goed ik waagde er mij vandaag weer eens aan een nieuw onderwerp... Voedsel! Nadat we eerst twee spelletje gedaan had met het alfabet en de nummers (schrijf zo snel mogelijk het juiste nummer of de letter op die gezegd wordt), ben ik begonnen met verschillend soort eten en drinken. Ook de welbekende hot-dog kwam naar voren en natuurlijk werd dat naar het Spaans vertaald... un perro caliente... Ook moest ik Gallo Pinto vertalen naar het Engels. Arroz con frijoles wordt ongeveer rice with brown beans. De kinderen hebben hoop ik weer wat opgestoken en ik hoop dat ze ook thuis eens verder leren, maar ik vrees dat ze hier geen tot weinig tijd voor hebben.Woensdag heb ik eerst het één en ander voor school gedaan bij het hotel. Ik had namelijk helaas geen internet in het hostel, dus dan scheelt het al je een andere plek hebt waar je wel internet kan gebruiken. Ik heb het één en ander kunnen doen en ook nog eens een soort evaluatie gesprek gehad met mijn stagebegeleider hier. Ze was heel tevreden en erg benieuwd naar wat voor ideeën ik had en wat ik in mijn observaties gezien heb. Leuk om te horen dat ze geïnteresseerd zijn naar een andere mening. Verder heb ik dan ook nog eens Engelse les gegeven op San Pablo (inderdaad de andere school), waar ik verrast werd door twee nieuwe gezichten. Ik geven aan heel sixto grado les, maar er verschijnen er altijd 5 of 6, van de negen. Maar kennelijk besloten er een paar dat ze toch wel interesse hadden of moesten ze verschijnen. Maar goed dat maakt het weer lastiger voor mij... Zij spreken dus nog geen woord Engels, terwijl de rest van de groep het een beetje begint op te pikken. Ik heb in ieder geval geprobeerd ze er gelijk bij te betrekken, maar ik weet dat het lastig gaat worden ze in de buurt te krijgen van de anderen. Ik heb me wel vermaakt met spelletjes en dergelijke en de kinderen ook... kerst komt er namelijk aan hier en overal zijn al kerstbomen en dergelijke te zien. Best vreemd zo vroeg in het jaar, en met 25-30 graden.Donderdagochtend heel vroeg opgestaan, omdat ik naar Managua moest om mijn paspoort te verlengen. Omdat ik informatie had gekregen dat het migratiekantoor om 08.00 uur open zou gaan, stond ik daar dus om half 8 voor de deur. Maar helaas bleek de informatie niet juist te zijn en heb ik uiteindelijk 2 uur zitten wachten tot het kantoor open zou gaan. Gelukkig was ik daarna wel na 10 minuutjes klaar en mag ik nog even legaal in dit land blijven. Nadat ik klaar was hiermee, ben ik weer terug gereisd naar Granada, want mijn lessen gingen ook gewoon door. Vandaag een beetje alles herhaald wat ze kenden, de werkwoorden to have en to be geprobeerd aan te leren en verschillende saludos aangeleerd in het Engels. Ging gelukkig weer iets beter dan gisteren en we waren redelijk snel klaar. De kinderen van het tutoringprogramma waren ook snel klaar en vroegen gelijk weer naar mijn camera. Ze zijn dol op het maken van foto's namelijk en vinden het helemaal fantastisch ze weer terug te zien op mijn laptop. Al met al hebben zij zich prima vermaakt en heb ik een aantal leuke foto's erbij!
Morgen weer vroeg opstaan, want ik wil graag naar de stad León. Rest van het weekend blijf ik in Granada om aan mijn onderzoek te werken, en om misschien hier weer eens een activiteit te doen

dag 84, 85, 86 & 87

Nieuw weekend, en dat betekent dus een nieuwe plek vinden om door te brengen. Dit keer besloten Ruud en ik, om samen met Len (student die hier werkt aan het microkrediet) en Gerben Jan (student werktuigbouwkunde en nu aan het reizen) naar Isla de Ometepe te gaan. Dit is een groot eiland in het meer van Nicaragua, waarop twee vulkanen aanwezig zijn, waarvan eentje nog actief is. Voor de rest is hier heel veel natuur, leven apen hier in het wild, buiten het regenseizoen zijn er veel stranden en behoorlijk wat toerisme. Al met al een goede reden om ook deze plaats eens met mijn bezoek te vereren. Voordat ik hier was, moest ik eerst anderhalf uur met de bus naar Rivas, van daar uit nog 20 minuten naar de haven San Jorge met de taxi, om van daaruit eindelijk een uur en kwartier durende boottocht te maken naar het eiland. Een flinke tocht dus en uiteindelijk kwamen we om half vijf aan op het eiland. Daar werden we opgewacht door ongeveer 10 tourist guides, die allemaal verschillende tours en hostels aanboden. Ook waren al tochten het goedkoopst met hen en natuurlijk het best. We hadden al een keuze gemaakt voor een hostel die in de lonely planet aangeprezen werd, en het was een echt gezellig hippiehostel. Met veel kleuren, oudere mensen die vriendelijk en redelijk stoned overkwamen en verder hing er een hele rustige sfeer hier. Na hier ook gegeten te hebben, zijn we vrij vroeg gaan slapen, omdat we de volgende morgen vroeg wilden vertrekken met onze motortocht.

Volgende morgen waren we dan ook vroeg op en dachten we snel een ontbijt te kunnen bestellen in het hostel. Maar helaas er bleek op dat moment geen water te zijn in het dorpje, en alles moest dus met gekocht bronwater gekookt en gewassen worden. Al met al duurde het bijna twee uur voordat we weg konden en motoren konden huren. We wilden namelijk motoren huren om het eiland rond te crossen en in ieder geval de waterval van 30 meter hoog te zien. Zo gezegd zo gedaan, en een half uur later waren we op weg. Ruud en Gerben Jan op een motor en Len en ik samen op een ATV (all terrain vehicle). Na een stop hier en daar voor foto’s gingen Len en ik wisselen van positie. Hij ging een stuk rijden en na wat oefenen zat ik uiteindelijk ook veilig achterop. Op een gegeven moment kwamen we op het gedeelte van het eiland waar minder mensen en toeristen komen en waar de wegen dus aanzienlijk slechter zijn. Overal losse stenen en gaten in de wegen, en sommige plekken zeer grote plassen water , waar je liever niet vast komt te zitten met een ATV. Maar goed dat maakt het wel uitdagender, dus we gingen lekker deels door de zee en over waterleidingen. Helaas ging er ook één kapot… maar ja nadat wij probeerden hem te maken, kwam er een Nica ons vertellen, dat het allemaal niet zo belangrijk is en dat de community toch aan het bier drinken is op het strand. We lieten het maar zo en vervolgde we onze weg naar de waterval. Na ongeveer vier uur en ongeveer een half uurtje lopen, kwamen we uiteindelijk aan bij de waterval. Het was de moeite zeker waard, en moeilijk vast te leggen op foto’s.Stukje gezwommen en afgekoeld in het meertje en toen was het tijd om te ons terug te haasten. We hadden namelijk nog maar twee uur om terug te komen en dat met de vier uur durende heenweg in gedachten. We zijn dus maar als gekken over de slechte weg gegaan en ook over de goede weg. Helaas werd het ook al donker, wat al helemaal geen pretje is. Overal zitten mensen rustig op en langs de weg, de drempels zijn zeer slecht te zien en dan heb je het nog niet over loslopende paarden en varkens over de weg. Maar wonder boven wonder kwamen we heelhuids en op tijd terug bij de motorverhuur. Het was een zeer gave tocht, waar ik echt genoten heb van het uitzicht en de natuur, en natuurlijk de kick om met zo’n bike over die gaten en plassen te gaan.

Na wat te hebben gegeten, hebben we ook nog iets gedronken met Roland (Nederlandse student die op Ometepe werkt bij het Microkredietprogramma). Daarbij gelijk afspraken gemaakt voor de volgende morgen. Namelijk naar Ojo de Agua of hun Engelse vertaling… Eye of the Water. (885)

Om negen uur vertrokken we richting deze natuurlijke bronnen, waar het water heel helder is en er een soort zwembad om heen is gebouwd. Heel mooi zoals je op de foto’s kan zien, en een fantastische plek om een beetje bij te komen en uit te rusten van de inspanningen de dag ervoor. Voor de rest gaat het verhaal dat het een soort medicinale werking heeft en dat mensen zich na een bad tien jaar jonger voelen. Dat was in ieder geval iets wat we nodig hadden. Uiteindelijk zijn we hier tot een uur of 1 gebleven, want we moesten terug naar Moyogalpa, om de boot terug te krijgen. Een taxi genomen, en daar zagen we onderweg een aap over de weg kruipen. Dat dus ook weer gezien, begint bijna normaal te worden… We kwamen aan rond 2 uur bij de ferry, maar er bleken geen boten te varen tot vier uur. Op zondag zijn er namelijk minder boten, bussen en werken de mensen soms nog minder. Dus maar een hamburger gegeten en gewacht op de boot. De terugreis duurde iets meer dan een uur en toen we in Rivas aankwamen, bleken er geen bussen meer te rijden naar Granada. Best vervelend, want nu moesten Ruud en ik de nacht doorbrengen in Rivas en de volgende ochtend vroeg naar Granada gaan. Het hostel waar we zaten had echt fantastische bedden en volgens mij heb ik in de afgelopen drie maanden nog niet zo geslapen als daar.

Om half 7 besloten we naar de bushalte te vertrekken en ieder zijn eigen weg naar huis te gaan. Ik kwam om een uur of 9 terug in Granada, en was redelijk afgepeigerd door de reis. Nadat ik mijn email had gecheckt, wat foto’s had bekeken en mijn tas had uitgepakt, was het alweer tijd voor het geven van de Engelse lessen. Vandaag weer ongeveer alles moeten herhalen wat ik ze geleerd heb, omdat er door feestdagen, een hele week tussen de lessen zit. Niet echt ideaal, omdat ze thuis ook geen tijd hebben om te leren en te oefenen. Maar weer flink mijn best gedaan met de kinderen, en ook het alfabet met ze behandeld. Oh ja door het werk thuis konden er vandaag ook twee meisjes niet bij de les aanwezig zijn. Helaas is het hier en nu hier veel belangrijker dan de toekomst van de kinderen… Als slot nog een foto van mij met kort haar en eentje van twee van mijn leerlingen.

dag 81, 82 en 83

Het is duidelijk dat ik tegen het einde kom van mijn verblijf hier. Heb namelijk steeds minder zin in het schrijven van mijn weblog omdat ik dan zie dat ik richting de 106 dagen ga. Maar ja ik wil jullie natuurlijk ook op de hoogte blijven houden.
Afgelopen dinsdag was ik weer eens een dag vrij, omdat alle Nicaraguanen in de sociale en educatieve sector een hele dag vrij waren. Ook in de commerciële sector waren ze een halve dag vrij. Het was namelijk día del difuntos oftewel de dag der doden wat overeen komt met "allerzielen". Op deze dag heb ik uiteraard hard gewerkt aan mijn onderzoek en de middag gebruikt om de cultuur van de Nicaraguënse beter te leren kennen. Dus gezellig met een paar Nicaraguaanse pizza gegeten en wat gedronken.
Woensdag was het weer tijd om te knallen voor mijn studie hier. Redelijk wat op papier kunnen zetten en verder nog een uurtje gepraat met een Amerikaanse vrijwilliger hier, die benieuwd was naar mijn werk hier. In de middag aan de slag gegaan met de kinderen met de familieleden. Hoe heten je broers, je zussen en ouders en hoe oud zijn ze. Het komt regelmatig voor dat gezinnen uit minstens 10 personen bestaan en dat er ook redelijk wat verschil in leeftijd tussen man en vrouw zijn. De extremen waren: een kind had 8 zussen en 3 broers en een kind waarvan de vader 66 was en de moeder 38. Toch wel een beetje apart om dat soort dingen te horen, en je gezicht gewoon in de plooi te houden. Verder ook nog met een tutor een gesprek gehad over één van haar leerlingen. Het jongetje klapt namelijk compleet dicht bij het lezen en begint dan te huilen. Zodra je uitlegt wat bijvoorbeeld de letter S is, kan hij die direct erna gewoon aanwijzen. Maar zodra je het wat later vraagt, kan hij zich niet herinneren wat die letter S is en hoe die er dus uitziet. heel vreemd, en zich frustrerend voor het kind. Er zijn hier dan ook geen mensen die hem hier mee kunnen helpen, of de aandacht geven die hij dus echt nodig heeft. Al met al een redelijk intensieve dag met veel nieuwe indrukken.
Vandaag heb ik weer twee uurtjes Spaanse les gehad, en natuurlijk weer over educatie gesproken. Hoe triest het eigenlijk allemaal is en dat de regering besloten heeft om nog minder geld uit te geven aan de scholen. Daarbij is het voor scholen ook onmogelijk om geld in te zamelen via publicaties, omdat weer is verboden of omdat er strenge regels voor gelden. Een trieste situatie die voorlopig niet zal veranderen hier in Nicaragua. Verder ook over de grote ruzie met Costa Rica gehad over Rio San Juan. Heeft te maken met de rechten van toerisme en wie het schoon moet maken en dergelijke. Costa Rica mag het gebruiken voor toerisme, maar weigert vervolgens om te betalen om de rivier schoon te houden. Dat is een groot issue hier en loopt volgens mij tot aan het Internationaal Gerechtshof in Scheveningen. De president Daniël Ortega is al twee dagen op televisie om te praten over hoe belangrijk deze rivier wel niet is en hoe verschrikkelijk Costa Rica niet is. Mijn mening was gelijk... volgens mij hebben jullie veel ergere problemen in het land, en besteden jullie nu een heleboel moeite in iets, wat misschien beter op het tweede plan kan worden gezet... maar goed dat is mijn mening, en het verschil tussen mij en het patriottisme wat hier enorm leeft. Natuurlijk ook weer Engelse les gegeven aan mijn kinderen, waarbij ik veel van de woorden en zinnen herhaald hebt die ik ze geleerd hebt, en langzaam maar zeker zie je wel verbetering komen. Het blijft nog steeds met woordjes, en af en toe een voorgekauwd zinnetje, maar ze komen zelf nu ook steeds met meer woorden die ze willen weten. Leuk om dit merken en geeft weer motivatie om het door te zetten.
Als laatste vandaag een stukje geschreven voor de English for Kids Foundation, die zijn namelijk ook erg benieuwd hoe het gaat en op welke wijze hun middelen worden ingezet. Mijn vorige verslag is daar nu trouwens ook op de website te lezen. Ohja vergeet dat ik naar de kapper ben geweest voor slechts 30 cordoba... 1 euro... het is nu weer lekker kort en daardoor een stuk koeler hier! Na het weekend op Ometepe zullen er wel foto's van komen.

dag 76, 77, 78, 79 & 80

Wow een bericht over vijf dagen... dat wordt een boel typen. Gelukkig heb ik er ook wel wat te vertellen hierover. Donderdag was er niet zoveel gebeurd, beetje Spaanse les gekregen, beetje Engelse les gegeven en 's avonds met Onno van OnStage gesproken, over de gang van zaken en hoe het verder ging. Hier kwam niets nieuws uit en we hebben verder een gezellig gesprek gehad. Uiteindelijk redelijk vroeg mijn bed in gegaan om fit te zijn voor het weekend.
Vrijdag begon mijn avontuur in het hoge noorden van Nicaragua, en ja dit is denk ik wel het mooiste gedeelte van het land. Het ligt daar hoger en het is daar veel groener. Veel natuurgebieden die beschermd zijn en nieuw ontdekte gebieden. Al met al een weekend waar ik actief bezig zou zijn.Zo als gezegd ging ik vrijdag ochtend richting Managua om van daaruit de bus naar Estelí te nemen. Nadeel van een grote stad is dat er meerdere busstations zijn en dat sommige busstations ook echt buiten de stad liggen, waar je het best met de taxi heen kan gaan. Dit deed ik dus maar, en na flink te hebben onderhandeld (van 3 euro 50 naar 2 euro 70) kwam ik aan op het busstations. De bus vertrok al, dus ik snel naar binnen en alles verliep dus eigenlijk wel voorspoedig. Deze tijd vooral genoten van het uitzicht op de bergen, de vulkanen en het landschap, je moet toch wat gedurende een 2,5 uur durende busreis. Uiteindelijk kwam ik aan in Estelí, alleen had ik het niet echt door. Ik was gewoon wakker en zat redelijk te twijfelen, maar de man van de bus riep verschillende dingen, waar ik geen Estelí uit kon opmaken, dus ik bleef lekker zitten. Na een half uur extra reizen, bedacht ik me toch echt dat ik verkeerd zat en dan... Je rijdt op een weg waar in geen velden en wegen dorpjes te zien zijn, en als ze er al waren had ik geen idee of er wel een bus zou rijden. Dus na verloop van tijd toch maar even nagevraagd. Eeen paar Nicaraguanen om me heen waren echt heel behulpzaam, en zeiden dat ik hen moest volgen. Ik op een plek uit de bus waar zij ook uit moesten en ik werd in de bushalte gedropt bij een vrouw, die voor me moest zorgen. Tenminste zo voelde ik me op dat moment. Uiteindelijk na een kwartiertje wachten kwam de bus naar Estelí en werd ik op de juiste plek neergezet.
Nadat ik Ruud (de student werktuigbouwkunde) gevonden had en ons hostel hadden geregeld, hebben we een klein rondje in de stad gelopen. Estelí is een kleine stad, waar eigenlijk niet heel veel te zien en te doen is. Veel muurschilderingen en het wordt wel een beetje gezien als cowboystad. Je kan hier heel veel van leer kopen, waaronder de welbekende laarzen en zadels... niet de dingen waar ik naar zocht trouwens. Redelijk op tijd naar bed gegaan, want de volgende dag stond Somoto op het programma.Somoto staat bekend om drie dingen: de ezel (beste ezels komen hier vandaan), rosquillos (droge ronde koekjes, lekker bij de koffie) en de Cañon (Canyon). Wij kwamen hier duidelijk niet voor de ezels en ook niet voor de koekjes. Om een uur of 10 arriveerden we in Somoto en besloten bij het eerste en beste hostel een kamer te nemen. 3,66 euro per kamer was wel te doen en nadat we een lunch hadden gehaald en wat te drinken, gingen we met de taxi naar de entree van de Cañon. Met Osman (onze nica gids) gingen we de vijf uur durende uitdaging aan, om door de canyon te lopen, zwemmen en springen van rotsen. Het is moeilijk te beschrijven hoe het was, en ik denk dat de foto's ook niet een volledig beeld geven, maar de omgeving was echt super. Hoge rotsen om je heen (30 meter hoog) en je zwemt daar een beetje tussen. Ook leuk waren de stroomversnellingen af en toe, waarbij je door de kracht van de stroom regelmatig de controle kwijt was. Hierbij regelmatig gestoten en ook mijn kont helaas (kan nog steeds niet lang zitten zonder pijn). Hoogtepunt was wel dat we opeens van een 8 meter hoge rots moesten springen, zonder dat we dat van te voren wisten... Er was geen andere weg dan te springen, dus ik met mijn lichte hoogtevrees als eerste. En op dat soort momenten zie je alleen maar dingen die mis zouden kunnen gaan. Uiteindelijk gesprongen en zal de volgende keer een stuk minder angst daar mee hebben, heeft het toch wat opgeleverd. Al met al hebben Ruud en ik ongeveer 200 foto's gemaakt van de Cañon, die te zien zijn hier... Nadat we terug zijn gebracht naar Somoto door een aantal vriendelijke Nica's met een pick-up, hebben we even de tijd genomen om bij te komen. Tot onze verrassing kwam onze gids Osman ook langs bij het hostel. Hij wilde ons nog een tour geven bij een rosquillas winkel. Daar kregen we uitleg over hoe ze gemaakt werden en hoeveel ze er per dag maakten (80 kilo droge koekjes). Natuurlijk geprobeerd met een lekker bakje koffie erbij en toen zijn we nog even langs het huis van Osman geweest. Hij huurde een vrij groot huis waar hij alleen zijn slaapkamer had ingericht. Osman besloot ook voor ons gitaar te spelen en te zingen, en Ruud heeft hier zijn eerste gitaarles gehad. Toen vonden we de gastvrijheid wel welletjes, want we hadden ook nog niet gegeten. Ik probeerde heel moe uit mijn ogen te kijken en vertelde dat ik toch echt wel doodmoe was. Gelukkig heb ik een beetje toneelspelen geleerd op de PABO en kwam het overtuigend genoeg over, en werden we weer naar het hostel teruggebracht door Osman. De nacht was een ramp hier, want de bedden waren keihard en de truckers besloten rond een uur of 3 weg te gaan. Daarbij blijkt Somoto meer hanen te hebben dan inwoners en was het naar mijn gevoel echt ijskoud hier (15 graden). Dus om 6 uur stonden we op en gingen naar de bus, om terug te gaan naar Estelí.In Estelí wilden we eigenlijk naar Miraflor, maar op zondag bleek er niet zo heel veel bussen heen en terug te gaan. Dus dat werd een change of plans. Na overleg met de tourguide van ons hostel, besloten we fietsen te gaan huren, want hij zei dat het best leuk zou zijn om naar Salto Estanzuela te gaan. Een waterval in het beschermde natuurgebied van Tisey. Wat de tourguide ons niet vertelde was dat de heuvelachtige soms met 30% omhoog ging. En dat is echt niet te fietsen met gehuurde mountainbikes. Uiteindelijk hebben we de heenweg veel moeten lopen in de warmte, en dat na de intensieve dag van de dag ervoor. Geen pretje om naar de waterval te komen, maar eenmaal aangekomen, was het toch wel de moeite waard. Een waterval die van dertig meter hoogte naar beneden komt zetten, in een klein meertje waar je kan zwemmen. Al met al een flinke opfrisser na een de zware tocht er naar toe. Het water was namelijk ijskoud, omdat het uit de bergen komt zetten. Hier waren verder een aantal Nica's die hier besloten te barbecueën en als echte Nica's gingen ze ook muziek maken en zingen met het groepje. Echt grappig en gaaf om te zien, het lijkt wel of ze allemaal hier een ontzettend ritmegevoel hebben.Hier hebben Ruud en ik ongeveer drie uurtjes doorgebracht, voordat we de helse tocht terug moesten. Dit bleek flink mee te vallen, want het grootste gedeelte omhoog hadden we op de heenweg.
Terug gekomen in Estelí hebben we ons wel verdiende rust gepakt en een biertje. Vervolgens voor 280 cordoba twee pizza's gegeten waar minsten vier-zes personen voldoende aan hadden. Uiteindelijk lag ik om 8 uur uitgeteld op bed. Dat moest ook wel, want de volgende dag moest ik de bus van 06.45 nemen naar Granada. Gelukkig ging deze busreis wel vlekkeloos en heb ik maar op tijd gevraagd waar ik er uit moest. Een vriendelijke vrouw hielp me hiermee en uiteindelijk 4 uur later zat ik weer in Granada. Hier heb ik Engelse les gegeven aan de kinderen en mijn mail weer eens gecheckt. Voor de rest niet veel bijzonders meer gedaan, want het weekend was zwaar genoeg, maar het zeker wel waard!!!!