Gisteren en vandaag weer les gegeven op de andere school, San Pablo. Op deze school blijft het allemaal nog even aanpassen, want er zijn iedere keer weer andere aantallen kinderen. De ene keer heb ik er zes en vandaag had ik er opeens maar drie. Deze drie zijn wel heel leergierig en schrijven alles op, zonder dat ik er iets over hoef te zeggen.

Met deze groep heb ik nu ook de kleuren en de lichaamsdelen behandeld, wat ik met de andere school al gedaan had. Ik probeer ze ongeveer hetzelfde bij te brengen, want dat maakt het voor mij gemakkelijker in het voorbereiden. Het niveau is wel zeer verschillend, dus natuurlijk kan ik de ene groep meer en gemakkelijker woorden en zinnen leren dan de andere groep. Het voordeel is ook dat ik in de ene groep de les kan uitproberen en in de andere groep de les verbeteren, waarbij het effect van de les dan groter zal zijn. Vandaag heb ik wel helaas anderhalf uur alleen moeten wachten. De andere tutoren stopten namelijk eerder met lesgeven om op de andere school te vergaderen. Helaas hoorde ik dat pas toen we al op de school gearriveerd waren. Als ik het eerder geweten had, dan had ik de kinderen van de Engelse les eerder kunnen laten komen. Nu wilde ik ze niet teleurstellen, en heb ik ze gewoon lesgegeven terwijl de andere tutoren op de andere school aan het vergaderen waren.

In het begin is het toch wel wat angstig, om alleen te zitten in een buitenwijk van Granada, maar het viel allemaal reuze mee. Kinderen van het project kwamen langs en ik kreeg ook nog eens twee gekookte maiskolven van een buurtbewoner. Inderdaad de mensen hier zijn heel vriendelijk en het is duidelijk dat ze toch echt het project waarderen. Gaaf om dit mee te maken, en ik ben dus erg benieuwd naar de feesten in het weekend, vanwege het tweejarige bestaan van het hotel.

Verder heb ik ook weer Spaanse les gehad, en ik kreeg complimenten van de bazin van de Spaanse school, dat het toch echt de goede kant op gaat, en dat de uitspraak prima is (altijd fijn om te horen). We hebben het een beetje gehad over de mensen hier in Nicaragua.

Dat veel mensen hier wel studeren, maar geen baan kunnen krijgen, dat sommige mensen blij zijn met 200 cordoba (7 euro) in de week waar ze van 's ochtends vroeg tot een uur of 7 's avonds voor moeten werken en dat de educatie hier eigenlijk helemaal niet deugd. Vooral publieke scholen zijn een drama, vanwege dat de docenten niet gemotiveerd zijn (hele dagen werken voor 30 euro per week), en dat er verdraaid weinig materialen beschikbaar zijn op de scholen. Allemaal erg triest om te horen en heel moeilijk om te verbeteren. Alles wordt wel beter volgens haar, maar alleen met hele kleine stapjes...
Verder ben ik al een aantal dagen erg moe... weinig slaap en veel wakker worden... zal ook weer te maken hebben dat het heel erg warm is hier... wordt weer eens tijd voor een flink regenbuitje! Morgen maar flink uitrusten en een beetje werken, zodat ik fit ben voor het weekend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten