Op zaterdagochtend worden alle kinderen opgehaald uit de wijken en de scholen, en worden allemaal naar één school gebracht. Hier zullen dan allerlei activiteiten georganiseerd worden voor de kinderen en wordt het een lange feestdag voor ze. Zaterdagavond is er een extern feest in Hotel Con Corazon, waar iedereen heen mag komen en waarvan de winst allemaal naar het project zal gaan. Op de zondag is er een feest voor interne mensen, met een bbq en verschillende culturele acts. Ik heb ook hier een uitnodiging voor gekregen. Fijn dat ik daar mag komen en dat betekent toch een beetje waardering zeg maar. De middag zijn we niet op huizenbezoek gegaan, maar er stond iets anders op de planning. Er was namelijk een soort workshop voor de tutoren, over wat goed gaat op de scholen, wat verbeterd kan worden en hoe je het graag over tien jaar zult willen zien. Deze werd gegeven door een Nederlandse, die op dit moment in San Carlos (aan de andere kant van het meer Lago Nicaragua) woont en werkt. Ik was hier ook voor uitgenodigd en op deze manier kon ik ook mijn betrokkenheid tonen. Dus kreeg ik een workshop in het Spaans. Ik moest hier in het Spaans proberen uit te leggen wat ik had gezien en hoe ik het zou willen zien. Voor mij was het een vrij normale werkvorm, alleen je zag aan de andere tutoren dat ze eerst veel moeite hadden om te reflecteren. Veel zeiden dat eigenlijk alles wel goed ging, en eigenlijk was er niets meer nodig. Na verloop van tijd ging het wel beter en ontstond er ook wat discussies onderling over een bepaalde visie. Leuk om mee te maken, en ik kon ook mijn woordje kwijt over wat mij was opgevallen. Verder die avond nog wat gedronken met Charity, Lara,, Ellen (Nederlandse studenten)en Anne (Duitse reiziger) in Nuestro Mundo (restaurant, bar). 
Een aantal Nederlanders zijn een weekendje naar León gegaan, dus het is heerlijk rustig op dit moment in het hostal (haha op de managers, gasten en andere dingen na). Zaterdag ben ik samen met Charity (doet vrijwilligerswerk hier), Anne (de Duitse reiziger), Lara (student dietiste), Ruud (iets met waterkracht student) en Gerben Jan (ook iets met water student) naar de stad van de hel gegaan, volgens Nicaraguanen. De stad is de gevaarlijke hoofdstad Managua waar je niet alleen over straat moet komen, en waar je alleen komt als je beroofd, verkracht en vermoord wil worden. Na ja we gingen daar heen om te shoppen in een van grote winkelcentra. Maar na een half uurtje hadden ik en de andere jongens het hier wel gezien. Dus we besloten maar te gaan splitsen. De dames bleven achter in het winkelcentra en de jongens gingen toch maar langs de beroemde plaatsjes in Managua (ja we hebben wel lef). We zouden elkaar weer zien rond 4 uur of half vijf bij het winkelcentrum. Vol goede moed begonnen we te lopen langs de Ruben Darió (plaatselijke held en dichter) rotonde, de nieuwe kathedraal, een heuvel met uitzicht op heel Managua en waar een beeld van Sandino staat (de andere held, die als eerste tegen de onderdrukking van Amerika vocht). 
Hier viel ons eigenlijk op hoeveel groen er is in deze grote stad is. Op deze plek hebben we even gerust en zijn we bijgekomen van de warmte (graadje of 35 in de zon). Na een half uurtje zijn we verder gelopen langs, het oorlogsmonument, verschillende regeringsgebouwen (waar je dus zo langs loopt) en een groot gebouw met het silhouet van Sandino er op. Verder langs een paar parkjes naar het cultureel paleis, de oude kathedraal en het presidentieel paleis. Deze drie dingen liggen op één plein, dus dat scheelde weer in het lopen. Foto’s natuurlijk genomen en daarna langs de Ruben Darió fontein en het Ruben Darió theater gelopen naar de boulevard. 
Je merkt hier dus heel erg hoe belangrijk het patriottisme en nationalisme is. Alle nationale helden worden groots geëerd. Toen we aankwamen bij de boulevard, zagen we wat de regen kan veroorzaken. De boulevard lag namelijk in het meer op dit moment. En naar vertellen had het water nog hoger gestaan. Nu stonden er bomen in het water en zelfs lantaarnpalen, misschien handig als je ’s nachts wil zwemmen. 
Nadat we een uurtje, met een drankje, hadden gekeken naar het meer en het uitzicht, besloten we maar een taxi terug te nemen naar het winkelcentrum. Voor ongeveer een afstand van Leiden naar Wassenaar betaalden we met zijn drieën in totaal 80 Cordoba, dat ongeveer 3 euro is. Ook de busreis heen was maar 66 eurocent, terwijl het toch ruim een uur reizen is. Maar nadat we in de foodcourt (alle fastfoodketen bij elkaar, Mc Donalds, Burgerking, TipTop, Pizzahut, Subways en een aantal plaatselijke Chinezen en Nica’s) iets hadden gegeten besloten we terug te gaan naar Granada. 
We hebben ongeveer een 20 minuten gewacht bij de bushalte, toen we erachter kwamen dat het misschien niet zo een goed idee was om daar te blijven wachten. Alle bussen die langs kwamen, zaten namelijk barstensvol. En barstensvol betekent niet alleen de zitplaatsen en de staanplaatsen, maar ook de deuren en de paden tussen de stoelen. Waar in Nederland misschien 12 mensen passen in de bus, zitten er hier gerust 20 tot 25 mensen, en das niet alleen omdat de mensen een stuk kleiner zijn hier. Maar we zijn met de taxi naar het beginpunt van de bussen gegaan en daar in een lange rij gaan staan, die naar Granada ging. Ruim 200 mensen stonden daar in een rij te wachten en er kwamen niet veel bussen meer. Op een gegeven moment hadden we geluk en kwam er een grote bus waar we in konden. We hadden de laatste zitplekken, dus we konden gaan dachten we. Maar nee hoor de achterdeur ging nog open en er werden er nog ongeveer 30 mensen binnengepropt. Half opgevouwen en met een vrouw half over me heen (ik kon dus beter niet mijn hoofd draaien) reden we richting Granada. Al met al een gezellige dag met genoeg belevenissen, en het beste van alles… ik ben niet beroofd, veermoord of verkracht!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten