Omdat af en toe de inspiratie op is en je gewoon niet de kracht hebt om iedere dag wat te schrijven, nu dus drie dagen in één. Het waren in ieder geval vermoeiende dagen, terwijl ik niet echt het gevoel had veel te hebben gedaan. Ik vrees dat het toch een beetje te wijten is aan slecht slapen hier in het hostal. Maar gelukkig hebben mijn stage momenten veel energie gegeven. Ik merk gewoon dat de kinderen van het project het verschrikkelijk leuk vinden dat ik er ben, en hoor iedere keer achter me mijn naam worden geroepen. Vaak gevolgd door de achternaam van de fantastische acteur (onder andere bekend van de meest onderschatte film ooit: Exit Wounds) Seagal. Ja, die Steven Seagal is ook in Nicaragua bekend!Mijn stage houdt nu in, om twee dagen op de school Bertha Gutierrez les te geven aan groep 8 en twee dagen op San Pablo aan groep 8. Dus de maandag en dinsdag ben ik op Bertha en woensdag en donderdag op San Pablo. Afgelopen dinsdag heb ik met de kinderen alle tot nu toe geleerde zinnetjes herhaald, zodat ze zich zelf een beetje kunnen voorstellen. Ook hebben ze nu alle nummer tot en met 100 geleerd. Het niveau van de kinderen is heel wisselend, maar dat ligt er ook aan hoe goed ze kunnen lezen en schrijven. Sommige kinderen pakken het heel goed en spreken de woorden en zinnen duidelijk uit, terwijl anderen heel verlegen binnensmonds mompelen. Het is mijn doel om ook deze kinderen het gevoel te geven dat ze het kunnen en vertrouwen te geven zodat ze het durven spreken. Vaak zitten de kinderen heel geconcentreerd te luisteren en overleggen ze over wat ik bedoel en hoe zij het moeten zeggen... dat is in ieder geval een teken, dat ze het interessant vinden. De kinderen op Bertha Gutierrez zijn altijd zeer op tijd aanwezig en spelen dan honkbal, de jongens tegen de meisjes. Op dinsdag vroeg een jongen of ik mee wilde doen, en ja dan kan je er niet onderuit. Blijft toch wel lastig om die bal te raken en ook nog eens naar de goede honk te lopen (een bepaalde steen op het grasveld). Maar goed was wel erg grappig, en het is me toch een paar keer gelukt de bal te raken en veilig aan te komen op het honk. Al met al was het weer een leuke dag op mijn stage.
Op woensdag had ik weer een uurtje Spaans en hebben we het vooral gehad over de persoonlijkheid van een Nicaraguaan en een Nederlander. Nederlanders berekenen meer en maken plannen voor later. Ze zijn vaak verre van romantisch en kunnen heel competitief zijn. Nicaraguanen leven met de dag en zodra ze een papiertje binnen hebben is het vaak voldoende. Mannen zijn vaak lui en vrouwen regelen het huishouden. Verder zijn de Nicaraguanen erg romantisch, vooral de vrouwen. Dit is een beetje kort de generalisatie van de Hollanders en de Nicaraguanen. Verder ben ik woensdag voor het eerst begonnen met lesgeven op San Pablo. De kinderen van het project kennen mij al goed en komen steeds naar me toe met grote verhalen. Nu ik ook echt Engels ga geven, komen ze ook met vragen over wat is dit in het Engels, en wat is dat? Ze laten me dan zien hoe goed Engels ze al kunnen door te tellen en lichaamsdelen in het Engels te vertalen. Mijn les Engels met de groep ging eigenlijk prima. De eerste les op San Pablo ging eigenlijk ook heel goed. Ze hadden geen schriften of iets dergelijks bij zich, dus we hebben alles mondeling gedaan. In plaats van negen kinderen had ik er vandaag 5 maar goed, ik pas me wel aan! Er zaten een paar kinderen bij die een goede uitspraak hadden, maar over het algemeen waren ze heel timide, en moest je echt een paar keer vragen, voordat ze me wilden herhalen. Maar volgens mij hebben zij zich wel vermaakt. 's Avonds was ik echt doodmoe en ben ik ook redelijk vroeg mijn bed in gegaan.
De volgende morgen was ik weer vroeg wakker. Snel gedoucht en koffie gezet en toen naar mijn Spaanse les voor drie uurtjes. Vandaag weer een ander leerkracht, en dat betekent dus dat je weer veel dingen kunt herhalen en oefenen. We hebben het onder andere gehad over het onderwijs (wat een verrassing), want zij heeft zelf voor de klas gestaan in Nicaragua, maar vond dat het te weinig verdiende en te weinig respect van de overheid kreeg. En ook over de hele belangrijke rol die de koningin in Nederland speelt... Ik vrees dat ze nu een beetje een verkeerd beeld van onze koningin heeft gekregen... Sorry daarvoor.
In de middag was mijn tweede les Engels op San Pablo. Vandaag weer vijf kinderen, er was er eentje niet, maar wel weer een ander voor in de plaats gekomen. Zo blijft het vak toch wel gevarieerd. Vandaag alle nummers tot en met honderd behandeld en de zinnetjes om jezelf te presenteren. De uitspraak wordt van sommigen beter, maar het blijft lastig voor ze. Of ze plakken er weer een s bij, waardoor fifteen ongeveer sixteen wordt, of ze komen er helemaal niet uit. MAar daarom blijf ik maar herhalen en oefenen met ze. 
Verder ook nog eventjes gevoetbald met de kinderen van het project en twee muchachos van de stichting Futbol sin fronteras. Aan het eind van het partijtje had ik er wel spijt van, want het was zo warm en ik zweette echt enorm. Maar ik heb een leuke middag gehad met ze en kan terugkijken op een geslaagde stageweek. Morgen waarschijnlijk met de tutoren weer mee op huizenbezoek. Ben benieuwd waar ik terecht kom.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten