Vandaag een niet zo hele lange blog, omdat ik niet veel te vertellen heb. Ten eerste mijn welgemeende excuses aan Ruud (de student die iets met water doet)... Ruud is student werktuigbouwkunde en werkt heel hard in het kleine plaatsje Jinotega, waar een waterkrachtcentrale staat (daardoor de verwarring). Ruud, het spijt me (Lara vertelde het me, maar ze wist het niet zeker)...
Voor de rest gisteren en vandaag hard gewerkt aan mijn onderzoek en de formuleringen van de hoofd en deelvragen iets bijgesteld, en door het mailtje van mijn stagebegeleider vandaag, kan ik hier ook weer mee verder. Al met al denk ik dat ik er toch wel snel klaar mee kan zijn. Verder natuurlijk een beetje Spaans geleerd, en natuurlijk de kinderen Engelse les gegeven. De kinderen lijken echt wat op te steken en herinneren een groot aantal woorden nu, maar hele zinnen maken zelfstandig is nog niet te doen. Maar dat is niet zo heel raar met slechts twee uurtjes in de week Engelse les.
Verder heb ik ook contact gehad met Kim Oostveen. Zij is één van de bestuursleden van Hotel con Corazon en heeft educatie in haar portefeuille. Zij was erg benieuwd naar mijn ervaringen en hoe het nu dus ging op de scholen, verder heeft ze me erg geholpen met achtergrondinformatie over het project en kan ik dit verwerken in mijn onderzoek. Het maakt het op deze manier erg interessant en langzaam kom je steeds meer te weten over hoe de situatie was en hoe het nu is in deze wijken. En wat de invloed eigenlijk wel niet is van Hotel con Corazon op deze gemeenschap. Heel bijzonder om er deel van uit te mogen maken. Want zo voelt het wel.
Voldoende sentimenten, foto's zijn nu op twee plaatsen te vinden, omdat ik de 1000 foto's gepasseerd ben, deel 1 en deel 2 zijn dus hier te vinden. Morgen een gesprek met OnStage en kunnen we kijken waar de miscommunicatie tot stand is gekomen... ik ben erg benieuwd... En vrijdag weer een weekend weg, dit keer naar Estelí met een student werktuigbouwkunde!
woensdag 27 oktober 2010
maandag 25 oktober 2010
dag 73
En weer een dag voorbij gevlogen! Vandaag eigenlijk zeer goed geslapen en alleen wakker geworden van hele harde regen. Voor de rest heb ik eigenlijk non-stop kunnen slapen tot een uur of half 7. Na het douchen en checken van mijn mail, ben ik ergens een broodje gaan halen en wat bananen voor een cordoba per stuk.
Ik wilde namelijk vroeg op mijn werk zijn, zodat ik daar aan mijn onderzoek kon werken en wat lessen kon voorbereiden voor Engelse lessen. Dit lukte allemaal heel aardig en ik heb lekker drie uurtjes kunnen werken aan van alles en nog wat. Ondertussen heb ik ook mijn Spaanse lessen teruggedraaid van 5 naar 3 uurtjes, omdat ik de tijd toch anders wil gaan gebruiken en ik merk dat mijn Spaans wel steeds beter wordt. Al met al een drukke ochtend en dan moest ik nog beginnen met werken. Zelfs nog gauw een deel van de boodschappen gedaan voor de avond (vier bananen en een kleine ananas voor 9 cordoba) en geluncht. Om half twee ging uiteindelijk de bus naar mijn school.
Vandaag heb ik ook met deze kinderen de dieren behandeld en natuurlijk alle voorgaande lessen even snel geoefend. Gelukkig kennen ze behoorlijk wat dingen, ook al moeten ze nog even herhaald worden. Met behulp van foto's legde ik uit welke dieren het waren en hoe ze in het Engels heten. De kinderen moesten na verloop van tijd de geluiden erbij maken, wat vaak voor hilariteit zorgde. Zoals iemand een paard laten nadoen, waarna ze spontaan in gegiechel uitbarst. Naja en dat klinkt een beetje als een paard, dus rekende ik dat goed! En toen was het helemaal kansloos, om nog serieus aan de slag te gaan... maar dit was ook niet echt meer nodig. Al met al waren het weer leuke lessen, en de kinderen deden echt heel goed mee.
Toen ik thuis kwam rustig mijn mail gecheckt en voor komende week waarschijnlijk een afspraak gemaakt met stagebemiddelingskantoor OnStage Nicaragua, om het één en ander op te helderen over de gang van zaken van de afgelopen weken. Nadat Lara ook terug was gekomen van de salsa les in Hotel con Corazon, zijn we eten klaar gaan maken. Tortillas met kaas en ei, en daarbij een fruitsalade van ananas en banaan. Heerlijk en voldoende gegeten voor slecht 46 cordoba in totaal voor twee personen... ongeveer 1 euro 50... Altijd fijn als je geld kan besparen ergens.
Morgen een uurtje Spaans en daarvoor maar weer vroeg naar mijn werk om verder te werken aan mijn onderzoek. Eind november komt snel dichterbij...
Ik wilde namelijk vroeg op mijn werk zijn, zodat ik daar aan mijn onderzoek kon werken en wat lessen kon voorbereiden voor Engelse lessen. Dit lukte allemaal heel aardig en ik heb lekker drie uurtjes kunnen werken aan van alles en nog wat. Ondertussen heb ik ook mijn Spaanse lessen teruggedraaid van 5 naar 3 uurtjes, omdat ik de tijd toch anders wil gaan gebruiken en ik merk dat mijn Spaans wel steeds beter wordt. Al met al een drukke ochtend en dan moest ik nog beginnen met werken. Zelfs nog gauw een deel van de boodschappen gedaan voor de avond (vier bananen en een kleine ananas voor 9 cordoba) en geluncht. Om half twee ging uiteindelijk de bus naar mijn school.
Vandaag heb ik ook met deze kinderen de dieren behandeld en natuurlijk alle voorgaande lessen even snel geoefend. Gelukkig kennen ze behoorlijk wat dingen, ook al moeten ze nog even herhaald worden. Met behulp van foto's legde ik uit welke dieren het waren en hoe ze in het Engels heten. De kinderen moesten na verloop van tijd de geluiden erbij maken, wat vaak voor hilariteit zorgde. Zoals iemand een paard laten nadoen, waarna ze spontaan in gegiechel uitbarst. Naja en dat klinkt een beetje als een paard, dus rekende ik dat goed! En toen was het helemaal kansloos, om nog serieus aan de slag te gaan... maar dit was ook niet echt meer nodig. Al met al waren het weer leuke lessen, en de kinderen deden echt heel goed mee.
Toen ik thuis kwam rustig mijn mail gecheckt en voor komende week waarschijnlijk een afspraak gemaakt met stagebemiddelingskantoor OnStage Nicaragua, om het één en ander op te helderen over de gang van zaken van de afgelopen weken. Nadat Lara ook terug was gekomen van de salsa les in Hotel con Corazon, zijn we eten klaar gaan maken. Tortillas met kaas en ei, en daarbij een fruitsalade van ananas en banaan. Heerlijk en voldoende gegeten voor slecht 46 cordoba in totaal voor twee personen... ongeveer 1 euro 50... Altijd fijn als je geld kan besparen ergens.
Morgen een uurtje Spaans en daarvoor maar weer vroeg naar mijn werk om verder te werken aan mijn onderzoek. Eind november komt snel dichterbij...
zondag 24 oktober 2010
dag 70,71 en 72
Tja een tijdje alweer niets van mij gehoord en met de laatste krachten van vandaag zal ik dit berich schrijven. Het weekend heb ik namelijk in San Juan del Sur door gebracht. San Juan is het surfgebied van Nicaragua, en hier komen dus veel toeristen om aan het strand te liggen, te surfen of gewoon een andere en relaxtere sfeer opzoeken. San Juan zelf is een heel klein dorpje met een paar straten, alleen alle toeristen verzamelen zich hier om af te reizen naar de mooie stranden en de surfgebieden. Al met al zijn hier veel hostals, cafeetjes en barretjes, en natuurlijk surfshops.
Ruud (student van iets met water) en ik kwamen om 1 uur aan in San Juan nadat we om half 10 vertrokken waren uit Granada. Nadat we eerst Len hebben gezocht (was druk bezig met een feestje, dus had nog geen tijd), hebben we eerst maar eens een beetje door het dorp gewandeld, een hostal opgezocht en ergens een drankje gedronken. Toen zijn we langs het strand naar het noorden gelopen en hebben we via een paar rotswanden een stuk gelopen tot een punt waar we niet meer verder konden. Veel mooie uitzichten op zee en de zeelucht mis je dan toch wel in Granada. Al met al zijn we wel ongeveer 2 uur bezig geweest hiermee, en hadden we wel weer een drankje verdiend. Uiteindelijk ook wat gegeten bij een kleine comedor en toen was het eigenlijk wachten op de andere Nederlandse studenten die hierheen zouden komen en op Len (Nederlandse student die werkt met microkredieten en in SJdS woont). Uiteindelijk hebben we elkaar om 21.00 uur ontmoet en stond ons een gezellig avondje te wachten. Paar flessen rum verder en een local die wilde gaan zwemmen na een aantal glazen rum, gingen we naar een andere bar. Dit was echt zo'n Caribische bar, waarbij Bob Marley een zeer grote held is, en echt zo peace en love sfeer hangt. Hier zong en speelde een lokaal bandje verschillende nummers van Bob Marley en er hing echt een zeer relaxte sfeer. Voelde me erg ontspannen en op mijn gemak hier. Niet al te laat besloten Ruud en ik terug te gaan naar ons hostal.
Helaas niet erg lang kunnen slapen in het hostal, omdat een paar andere gasten besloten vroeg te vertrekken met veel kabaal. Uiteindelijk besloten we om 9 uur de anderen te bezoeken, want het surfen stond op het programma. Nadat we iedereen wakker gemaakt had, gingen we naar de door alles en iedereen aangeraden, breakfast en lunchroom: El gato negro. De pannenkoeken schijnen hier echt fantastisch te zijn, en verder is het sfeertje heel tranquilo hier. Alvast maar een koffie besteld om te drinken tijdens het wachten op de anderen, en na hun komst, gelijk de blueberry pancakes besteld. En inderdaad ze waren echt heel lekker, en ik had gelijk genoeg voor de rest van de ochtend en de middag.
Om een uur of twaalf waren we klaar om naar het strand te gaan en te leren surfen. Met zijn achten in de auto en surfboards bovenop, moesten we eerst een half uurtje rijden. Voor 25 dollar werd alles voor ons geregeld en kregen we ruim een uur les in het staan op een surfboard, het opdrukken en de juiste golf kiezen. Gedurende deze perioden een aantal golven kunnen pakken, en een aantal keer hard gevallen. Maar het was het zeker waard. Helaas waren de golven niet ideaal, en kwamer er eigenlijk veel te veel golven, waar door je vrij snel uitgeput raakte als je naar een dieper punt wilde komen. Je moest immers met board en al door een aantal golven die echt zeer krachtig waren en je vaak weer een paar meter terugsloeg. Ik heb niet snel opgegeven, maar ik was toch we echt te moe om het heel lang vol te houden. Dus met regelmatige pauzes, een beetje zwemmen er bij, heb ik me prima vermaakt tot een uur of 5. Omdat onze lift terug er nog niet was, hebben we ook ondertussen de son in de see sien sakken en nieuwe spelletjes in Nicastyle uitgevonden. Oftewel zoek iets in je omgeving wat je kan gebruiken, en mik het op iets in je omgeving of speel er baseball mee. De foto's zijn genomen met andere camera's dus die volgen nog wel. De avond bij een pizzeria geweest en na afloop nog een drankje gedaan, maar omdat de meesten toch echt wel gesloopt waren, heb ik verder niet veel meer gedaan.
De avond weer niet goed geslapen, vanwege de onbeschoftheid van andere gasten die luid met elkaar praten en verschrikkelijk smerig hun neus ophalen en rochelen. Niet echt prettig allemaal, maar ja niets aan te doen. Deze dag ook geen bijzondere dingen meer gedaan in San Juan, omdat het eigenlijk te laat was om iets te gaan doen en we de bus ook nog terug moesten zien te krijgen naar Granada. Op zondag rijden er trouwens veel minder bussen en ook op hele andere tijden. De bus hadden we gelukkig op tijd en reed redelijk vlot door. Al met al bijna 3 uur reizen voor slecht 60 cordoba... bijna 2 euro... misschien dat het openbaar vervoer in Nederland dan ook populairder wordt... Ohja en als je de boodschappen vergeten bent op de markt of waar dan ook... geen zorgen, in de bus komen genoeg mensen die echt van alles verkopen. Van tomaten en uien tot een complete maaltijd met tortilla's en kip. Of als je liever een filmpje wil kopen, een nieuwe zonnebril of nog iets te drinken dan kan je dat allemaal doen, als je toch zit te wachten tot de bus gaat rijden. Ja je hoeft hier nooit op de bus te wachten, want die staat er wel... het is alleen wachten op de chauffeur en tot ze besluiten te rijden.
Was een gezellig en lekker weekendje, waarbij ik een beetje heb leren surfen. Ik hoop dat het komende week flink droog blijft en het volgende weekend dus doorgaat. Dan ga ik naar Estelí, met als hoogtepunt naar de Canyon Somoto voor een 7 uur durende hike.
Ruud (student van iets met water) en ik kwamen om 1 uur aan in San Juan nadat we om half 10 vertrokken waren uit Granada. Nadat we eerst Len hebben gezocht (was druk bezig met een feestje, dus had nog geen tijd), hebben we eerst maar eens een beetje door het dorp gewandeld, een hostal opgezocht en ergens een drankje gedronken. Toen zijn we langs het strand naar het noorden gelopen en hebben we via een paar rotswanden een stuk gelopen tot een punt waar we niet meer verder konden. Veel mooie uitzichten op zee en de zeelucht mis je dan toch wel in Granada. Al met al zijn we wel ongeveer 2 uur bezig geweest hiermee, en hadden we wel weer een drankje verdiend. Uiteindelijk ook wat gegeten bij een kleine comedor en toen was het eigenlijk wachten op de andere Nederlandse studenten die hierheen zouden komen en op Len (Nederlandse student die werkt met microkredieten en in SJdS woont). Uiteindelijk hebben we elkaar om 21.00 uur ontmoet en stond ons een gezellig avondje te wachten. Paar flessen rum verder en een local die wilde gaan zwemmen na een aantal glazen rum, gingen we naar een andere bar. Dit was echt zo'n Caribische bar, waarbij Bob Marley een zeer grote held is, en echt zo peace en love sfeer hangt. Hier zong en speelde een lokaal bandje verschillende nummers van Bob Marley en er hing echt een zeer relaxte sfeer. Voelde me erg ontspannen en op mijn gemak hier. Niet al te laat besloten Ruud en ik terug te gaan naar ons hostal.
Helaas niet erg lang kunnen slapen in het hostal, omdat een paar andere gasten besloten vroeg te vertrekken met veel kabaal. Uiteindelijk besloten we om 9 uur de anderen te bezoeken, want het surfen stond op het programma. Nadat we iedereen wakker gemaakt had, gingen we naar de door alles en iedereen aangeraden, breakfast en lunchroom: El gato negro. De pannenkoeken schijnen hier echt fantastisch te zijn, en verder is het sfeertje heel tranquilo hier. Alvast maar een koffie besteld om te drinken tijdens het wachten op de anderen, en na hun komst, gelijk de blueberry pancakes besteld. En inderdaad ze waren echt heel lekker, en ik had gelijk genoeg voor de rest van de ochtend en de middag.
Om een uur of twaalf waren we klaar om naar het strand te gaan en te leren surfen. Met zijn achten in de auto en surfboards bovenop, moesten we eerst een half uurtje rijden. Voor 25 dollar werd alles voor ons geregeld en kregen we ruim een uur les in het staan op een surfboard, het opdrukken en de juiste golf kiezen. Gedurende deze perioden een aantal golven kunnen pakken, en een aantal keer hard gevallen. Maar het was het zeker waard. Helaas waren de golven niet ideaal, en kwamer er eigenlijk veel te veel golven, waar door je vrij snel uitgeput raakte als je naar een dieper punt wilde komen. Je moest immers met board en al door een aantal golven die echt zeer krachtig waren en je vaak weer een paar meter terugsloeg. Ik heb niet snel opgegeven, maar ik was toch we echt te moe om het heel lang vol te houden. Dus met regelmatige pauzes, een beetje zwemmen er bij, heb ik me prima vermaakt tot een uur of 5. Omdat onze lift terug er nog niet was, hebben we ook ondertussen de son in de see sien sakken en nieuwe spelletjes in Nicastyle uitgevonden. Oftewel zoek iets in je omgeving wat je kan gebruiken, en mik het op iets in je omgeving of speel er baseball mee. De foto's zijn genomen met andere camera's dus die volgen nog wel. De avond bij een pizzeria geweest en na afloop nog een drankje gedaan, maar omdat de meesten toch echt wel gesloopt waren, heb ik verder niet veel meer gedaan.De avond weer niet goed geslapen, vanwege de onbeschoftheid van andere gasten die luid met elkaar praten en verschrikkelijk smerig hun neus ophalen en rochelen. Niet echt prettig allemaal, maar ja niets aan te doen. Deze dag ook geen bijzondere dingen meer gedaan in San Juan, omdat het eigenlijk te laat was om iets te gaan doen en we de bus ook nog terug moesten zien te krijgen naar Granada. Op zondag rijden er trouwens veel minder bussen en ook op hele andere tijden. De bus hadden we gelukkig op tijd en reed redelijk vlot door. Al met al bijna 3 uur reizen voor slecht 60 cordoba... bijna 2 euro... misschien dat het openbaar vervoer in Nederland dan ook populairder wordt... Ohja en als je de boodschappen vergeten bent op de markt of waar dan ook... geen zorgen, in de bus komen genoeg mensen die echt van alles verkopen. Van tomaten en uien tot een complete maaltijd met tortilla's en kip. Of als je liever een filmpje wil kopen, een nieuwe zonnebril of nog iets te drinken dan kan je dat allemaal doen, als je toch zit te wachten tot de bus gaat rijden. Ja je hoeft hier nooit op de bus te wachten, want die staat er wel... het is alleen wachten op de chauffeur en tot ze besluiten te rijden.
Was een gezellig en lekker weekendje, waarbij ik een beetje heb leren surfen. Ik hoop dat het komende week flink droog blijft en het volgende weekend dus doorgaat. Dan ga ik naar Estelí, met als hoogtepunt naar de Canyon Somoto voor een 7 uur durende hike.
vrijdag 22 oktober 2010
dag 68,69
Toch nog even gauw een berichtje plaatsen voordat ik voor het weekend naar San Juan del Sur ga. Afgelopen dagen stonden in ieder geval in het teken van de verhuizing naar een ander hostal. Toen ik woensdag vroeg wakker werd, heb ik gauw mijn spullen gepakt, gedoucht, wat gegeten en toen door de hitte naar het nieuwe hostal gelopen. Graadje of dertig met twee zware koffers is niet echt prettig.. Maar goed tot nog toe was de verhuizing alles waard. Ik heb in ieder geval goed geslapen de afgelopen dagen en heb weinig tot geen last van de bewoners en of geluiden op straat. Ja het is echt mogelijk hier in Nicaragua.
Verder heb ik twee dagen les gegeven op San Pablo, waarbij de kinderen natuurlijk weer enthousiast meededen. Maar de woorden niet echt willen blijven hangen bij ze. Ik moet toch echt steeds een heleboel herhalen, en ze lijken niet echt te leren thuis zeg maar. Dan merk je dat twee uurtjes in de week eigenlijk veels te weinig is voor deze groep. Maar ik heb met ze de lichaamsdelen weer behandeld, de nummers en kleuren herhaald, en ben begonnen met de dieren. Gelukkig kennen ze de de laatste wel al redelijk.
Voor de rest eigenlijk niets bijzonders beleefd hier, tijdens het eten of in de morgen, behalve dat het op dit moment stikt van de muggen. Het regent regelmatig en dus komen de muggen gezellig naar binnen. Ook is helaas mijn spray uit Nederland op, en moet ik het hier halen. Alleen kennen ze hier niet echt sprays met grote deet waarde (max 5-10%). Dus ik moet daar nog even gauw een oplossing voor vinden... Misschien in San Juan... Daar ga ik zo in ieder geval heen, om een beetje op het strand te liggen, relaxen en surfen!
Verder heb ik twee dagen les gegeven op San Pablo, waarbij de kinderen natuurlijk weer enthousiast meededen. Maar de woorden niet echt willen blijven hangen bij ze. Ik moet toch echt steeds een heleboel herhalen, en ze lijken niet echt te leren thuis zeg maar. Dan merk je dat twee uurtjes in de week eigenlijk veels te weinig is voor deze groep. Maar ik heb met ze de lichaamsdelen weer behandeld, de nummers en kleuren herhaald, en ben begonnen met de dieren. Gelukkig kennen ze de de laatste wel al redelijk.
Voor de rest eigenlijk niets bijzonders beleefd hier, tijdens het eten of in de morgen, behalve dat het op dit moment stikt van de muggen. Het regent regelmatig en dus komen de muggen gezellig naar binnen. Ook is helaas mijn spray uit Nederland op, en moet ik het hier halen. Alleen kennen ze hier niet echt sprays met grote deet waarde (max 5-10%). Dus ik moet daar nog even gauw een oplossing voor vinden... Misschien in San Juan... Daar ga ik zo in ieder geval heen, om een beetje op het strand te liggen, relaxen en surfen!
dinsdag 19 oktober 2010
dag 66, 67
Beste volgers, vandaag eigenlijk niet zo heel veel nieuws te vertellen, want ik heb niet heel veel gedaan hier, de afgelopen twee dagen. Gisteren was er namelijk geen stage voor me, omdat de tutoren niet naar de school gingen, omdat ze geen tijd hadden om lessen voor te bereiden vanwege de feesten van afgelopen weekend. Wow en dat in één zin... dus al met al was ik vroeg thuis en heb ik me daar nuttig gemaakt met allerlei dingen voor school en mailtjes. Verder die avond geholpen met boodschappen doen en koken, en om de avond af te sluiten zijn ik en Lara naar de twee verschillende hostals gegaan, waar we dus zo snel mogelijk heen willen. Met één hostal bleek in ieder geval moeilijk afspraak maken zijn voor de langere termijn, dus het werd het volgende hostal. Maar voordat we daarheen gingen eerst een ijsje gegeten, ze hebben hier namelijk prima ijs voor weinig geld! Toen zijn we naar het volgende hostal gegaan (San Angel) waar we volgens OnStage 225 euro per maand aan ze moeten betalen. Dus we liepen naar binnen en vroegen wat het kostte om voor een langere tijd in dat hostal te kunnen verblijven... 8 dollar per nacht was het antwoord. Even voor de goede rekenaars... 8x30 = 240 dollar.... de dollar staat op dit moment op ongeveer 73 eurocent... dus 240 x 0,73 = ongeveer 175 euro... Scheelt toch wel 50 euro per maand, waar je dus ongeveer voor 2 weken eten kunt kopen. En als echt Nica's betreft hadden we ook nog een dertig dollar afgedongen, en hoefden we dus slechts 210 dollar te betalen! Ik vond het in ieder geval een vreemde gang van zaken en dus besloten Lara en ik maar, dat we er woensdag wilden verhuizen. Omdat het stukken voordeliger was voor ons smsten we stagebemiddelingsbureau OnStage dat we naar San Angel gaan verhuizen en dat we eigen afspraken hebben gemaakt. Dit bleek in de volgende ochtend wel een probleem te zijn, want OnStage heeft voor ons gewerkt naar het zoeken van een andere onderkomen en een kwaliteits- en safetycheck gedaan voor ons gedaan, terwijl onze klachten niet eens zo waren dat ze dit hadden hoeven doen. Al met al gaan Lara en ik in ieder geval morgen verhuizen en zullen we toch 240 dollar moeten betalen per maand, onder andere vanwege de consequenties.
Al met al hier toch weer de ochtend mee bezig geweest, en ben nu wel blij dat het afgelopen is en ik verder kan met genieten en knallen voor mijn onderzoek. Mijn stage ging wel door vandaag, alleen had ik geen kinderen die Engelse les wilden hebben. Door een miscommunicatie, het gebeurd ook onderling tussen Nica's, had een leerkracht de les afgezegd bij de kinderen, omdat ze dacht dat ik er niet zou zijn, terwijl juist een andere vrijwilliger er niet was. Dus me een beetje verveeld, en met de weinige kinderen die er waren, vanwege de regen, gepraat. Er waren er slechts tien van de dertig, en tja dat is toch wel een probleem hier... Dat veel lessen niet doorgaan, omdat kinderen thuis worden gehouden of niet naar school kunnen lopen, vanwege onbegaanbare paden. Zo meteen vroeg proberen te slapen en morgen in de vroegte ga ik verhuizen. Heb er zin in!!!
Al met al hier toch weer de ochtend mee bezig geweest, en ben nu wel blij dat het afgelopen is en ik verder kan met genieten en knallen voor mijn onderzoek. Mijn stage ging wel door vandaag, alleen had ik geen kinderen die Engelse les wilden hebben. Door een miscommunicatie, het gebeurd ook onderling tussen Nica's, had een leerkracht de les afgezegd bij de kinderen, omdat ze dacht dat ik er niet zou zijn, terwijl juist een andere vrijwilliger er niet was. Dus me een beetje verveeld, en met de weinige kinderen die er waren, vanwege de regen, gepraat. Er waren er slechts tien van de dertig, en tja dat is toch wel een probleem hier... Dat veel lessen niet doorgaan, omdat kinderen thuis worden gehouden of niet naar school kunnen lopen, vanwege onbegaanbare paden. Zo meteen vroeg proberen te slapen en morgen in de vroegte ga ik verhuizen. Heb er zin in!!!
maandag 18 oktober 2010
dag 65
Hmmm heerlijk zondag, de dag om uit te kunnen slapen en lekker uitrusten, rustig een filmpje kijken zonder dat je gestoord wordt. Normaal gesproken dan, maar niet hier in het hostal. Omdat de familie van het hostal kennelijk weer vroeg naar Managua moet, moet dat dan ook met veel lawaai. Al met al vanaf half 7 in de ochtend hoor je dus gepraat, de televisie die aangaat en het heen en weer stampen van de huishoudster. Tja dat is lekker als je om half 3 bent gaan slapen. Maar goed lekker vroeg op, douchen en internet checken, ontbijten en lunchen. De andere Nederlanders waren weg en dus dacht ik rustig een filmpje te kijken. Nadat ik van twee verschillende mensen binnen een week gehoord had over de film "remember me" besloot ik die dan maar rustig te kijken (aanrader trouwens). Maar ik zat hier ongeveer een half uurtje te kijken of de huisbaas Frank (Franco) kwam thuis met een grote smile en dat betekent vaak dat hij alweer wat gedronken had (half één 's middags). En ja hoor hij kreeg gelijk een biertje aangereikt door zijn neefje (die hier ook werkt, en 's nachts de deur open behoort te doen). Op een gegeven vroeg Frank mij of ik last zou hebben van de muziek en dergelijke, dus ik knikte ja. Dus vroeg hij me of hij een beetje muziek op mocht zetten en dat vind ik natuurlijk niet erg. Zat immers met mijn oordopjes en zou een normaal gesprek niet kunnen horen, dus een beetje muziek ook nauwelijks. En zo werd de muziek niet heel hard aangezet, tot hij iemand aan de telefoon kreeg. Ja en Nicaragua is een arm land waar vaak aan de medemens gedacht wordt. Dus hij zette gedurende het gesprek de muziek harder en hield de telefoon tegen de box, zodat diegene ook kon genieten van de muziek, en ik niet meer van de film. Want waar we in Nederland gewoon de muziek weer zachter zouden zetten, bleef het hier hard aan staan. Ook vond hij kennelijk de zanger niet goed genoeg, want hij zorgde met zijn stem ervoor dat het een duet werd. Al met al zeer irritant, en ik wilde er maar niet iets van zeggen, omdat hij al teveel gedronken had en ik te geïrriteerd was van alles wat er in de afgelopen weken gebeurd en niet gebeurd is. Dus ben ik boos naar de zitkamer boven gelopen. Daar kon ik in ieder geval iets rustiger zitten, en hoorde ik niet al het muziek boven het geluid van mijn laptop. Toen ik boven was, hoorde ik ook gelijk de volumeknop omhoog gaan, en dan merk je gauw hoe gastvrij ze hier in dit hostal zijn. Was in ieder geval blij dat Frank om 3 uur voor pampus lag op zijn kamer.
Haha ik zal ophouden met zeuren over de mindere kant van de zondag. Gelukkig kon ik me de hele dag voorhouden dat ik om 5 uur een feestje zou hebben bij Hotel Con Corazon voor de genodigden. Dus ik kwam daar om half zes, expres een half uur te laat omdat dit Nicaragua is, bleken ze nog steeds met de voorbereidingen bezig te zijn. Al met al begon het feest rond een uur of half zeven. Tot die tijd een beetje rondgewandeld, wat gepraat met anderen en spontaan twee huisvestingen aangeboden gekregen. Eentje zijn we maar gelijk heen gelopen, want het feest was toch nog niet begonnen. Het was in ieder geval een kamer in een rustige straat met een rustig gezin. Kamer zag er redelijk uit en had in ieder geval een kast, en de mensen waren heel vriendelijk. Verder zijn de kosten ook niet erg hoog, namelijk maar 30 dollar per week, terwijl ik nu ongeveer 10 dollar per nacht betaal. Het verschil is dat ik in een soort gastgezin terecht kom en waarschijnlijk geen internet heb daar (maar goed mag gratis gebruik maken van internet in het hotel). Vandaag of morgen toch nog even informeren in de andere hostals en dan blijft dit toch wel een goede optie. Denk in ieder geval dat ik voor woensdag verhuisd ben, gelukkig heb ik in ieder geval wel toestemming gekregen om met andere hostals afspraken te maken buiten OnStage om. Moet dan wel een brief achterlaten dat zij niet meer verantwoordelijk zijn voor de huisvesting.
Toch nu uiteindelijk een stukje over het feest. Dit was heel gezellig en we hebben een aantal spelletjes gedaan, waaronder stoelendans, een menselijke toren maken, kinderliedjes zingen in het Spaans en natuurlijk zoals ieder kinderfeest nodig heeft... piñata stukslaan (en natuurlijk was ik vaak de sjaak, omdat ik een buitenlander ben). Al met al heel gezellig en natuurlijk veel gelachen. Het eten bestond uit een barbecue met verschillende salades, brood en natuurlijk vlees. Ik heb in ieder geval goed gebruik gemaakt van de mogelijkheid en ik heb prima gegeten. Uiteindelijk was ik om 10 uur terug in het hostal, waar alles en iedereen al op één oor lag. Verder redelijk geslapen en slechts één keer wakker geworden door de warmte. Ohja foto's zijn weer geupdate op picasaweb.
Haha ik zal ophouden met zeuren over de mindere kant van de zondag. Gelukkig kon ik me de hele dag voorhouden dat ik om 5 uur een feestje zou hebben bij Hotel Con Corazon voor de genodigden. Dus ik kwam daar om half zes, expres een half uur te laat omdat dit Nicaragua is, bleken ze nog steeds met de voorbereidingen bezig te zijn. Al met al begon het feest rond een uur of half zeven. Tot die tijd een beetje rondgewandeld, wat gepraat met anderen en spontaan twee huisvestingen aangeboden gekregen. Eentje zijn we maar gelijk heen gelopen, want het feest was toch nog niet begonnen. Het was in ieder geval een kamer in een rustige straat met een rustig gezin. Kamer zag er redelijk uit en had in ieder geval een kast, en de mensen waren heel vriendelijk. Verder zijn de kosten ook niet erg hoog, namelijk maar 30 dollar per week, terwijl ik nu ongeveer 10 dollar per nacht betaal. Het verschil is dat ik in een soort gastgezin terecht kom en waarschijnlijk geen internet heb daar (maar goed mag gratis gebruik maken van internet in het hotel). Vandaag of morgen toch nog even informeren in de andere hostals en dan blijft dit toch wel een goede optie. Denk in ieder geval dat ik voor woensdag verhuisd ben, gelukkig heb ik in ieder geval wel toestemming gekregen om met andere hostals afspraken te maken buiten OnStage om. Moet dan wel een brief achterlaten dat zij niet meer verantwoordelijk zijn voor de huisvesting.
Toch nu uiteindelijk een stukje over het feest. Dit was heel gezellig en we hebben een aantal spelletjes gedaan, waaronder stoelendans, een menselijke toren maken, kinderliedjes zingen in het Spaans en natuurlijk zoals ieder kinderfeest nodig heeft... piñata stukslaan (en natuurlijk was ik vaak de sjaak, omdat ik een buitenlander ben). Al met al heel gezellig en natuurlijk veel gelachen. Het eten bestond uit een barbecue met verschillende salades, brood en natuurlijk vlees. Ik heb in ieder geval goed gebruik gemaakt van de mogelijkheid en ik heb prima gegeten. Uiteindelijk was ik om 10 uur terug in het hostal, waar alles en iedereen al op één oor lag. Verder redelijk geslapen en slechts één keer wakker geworden door de warmte. Ohja foto's zijn weer geupdate op picasaweb.
zondag 17 oktober 2010
dag 64
Gisteren de eerste feesten gehad van het tweejarig bestaan van het hotel. En vooral het feest voor de kinderen was echt fantastisch. Alle kinderen werden vanaf de school opgehaald met een grote bus en naar het hotel gebracht, waar het grote feest kon beginnen. De straat voor het hotel was afgezet om daar te kunnen voetballen, zaklopen en hardlopen. Tja dat kan allemaal snel geregeld worden met een paar pionnen en twee agentjes op de hoeken van de straat.
Verder was er in het hotel een plek waar ze konden knutselen en een kroon in elkaar mochten zetten, een plek waar ze danslessen kregen en waarschijnlijk het leukste van allemaal... Ze mochten zwemmen in het zwembad van het hotel.
Voordat aan de activiteiten begonnen konden worden, werden er eerst groepjes gemaakt. Door middel van een dynamica werden 4 groepjes van 10-12 kinderen gevormd en konden ze aan de slag. Zelf ben ik de hele middag door het hotel heen gebanjerd en heb ik mee gedaan met alle verschillende activiteiten. Helaas begon ik met het zwaarste... Zaklopen, hardlopen, met een lepel tussen je tanden een limoen naar de overkant krijgen en het voetballen... En dat met 30 graden in de morgen. Na afloop van dit had ik er flinke spijt van, want ik was echt gelijk doodop en bezweet. Maar het was echt super om de kinderen te zien rennen alsof de warmte niets is. Je merkt verder ook hoe verschrikkelijk hard deze kinderen zijn. Sommige vallen echt met een noodgang op de grond met het zaklopen en ze hebben geen centje pijn en staan gewoon op en gaan verder.
Hierna ben ik een beetje mee gaan dansen, met onder meer een stoelendans, limbodansen, en een klasje salsa. Tja het beweeglijke en het dansen zit er al heel jong in hier. Zelfs de jongens hier deden over het algemeen goed hun best, om te laten zien wat ze konden, en ja er waren ook jongens die het helemaal niets vonden... maar die werden er vaak op een leuke manier weer bijgetrokken door één van de tutoren.
Als laatste heb ik heerlijk gezwommen, waar ik ook wel aan toe was op dat moment. Kinderen hadden ontzettend veel plezier in het water en zaten elkaar nat te spatten, met een bal over te gooien en natuurlijk de gebruikelijke bommetjes en salto's en dat terwijl de meeste niet eens kunnen zwemmen en de hele tijd met bandjes of een soort reddingsvest om aan het spelen waren. Het plezier was enorm en er is weer niet zo heel veel nodig om dat plezier bij ze te krijgen.
Na een gezamenlijk lunch van een soort van paella, kwam er nog een verrassing voor de kinderen. Er was namelijk een clown uitgenodigd die met goochelen en allerlei spelletjes de kinderen vermaakten. Clowns hier zijn een verhaal apart. Ik weet namelijk niet wat ze met clowns hebben hier, maar in elke grote tv show komt er wel weer een clown te voorschijn, en die zijn vaak seksistisch en sarcastisch, dus niet echt de normale clown zeg maar. Maar de kinderen deden vol overgave mee, en er waren danswedstrijden waarbij de kinderen in paren moesten dansen en een prijs konden. Ook moest ik meedoen met een wedstrijdje... Ik en mijn partner moesten het opnemen tegen een Duitse vrijwilliger en zijn partner. We moesten in ongeveer één minuut zoveel mogelijk schoenen zien te verzamelen. In het begin vroeg de tegenstander of ze de schoenen van de kinderen mocht hebben, en ja dat is het verschil tussen beleefdheid en willen winnen. Ik trok namelijk gewoon de schoenen van de kinderen uit en nadat ik even niets kon vinden, besloot ik maar stiekem van de tegenstander te pakken... helaas zaten er 40 kinderen om ons heen... en hadden ze het toch wel door... Erg grappig, want de meeste kinderen begonnen zich er mee te bemoeien en sleepten schoenen van de ene stapel naar de andere stapel en andersom. Uiteindelijk deed ik mijn slippers er ook nog bij en wonnen we de wedstrijd met 22-12 afgetekend! Als prijs kreeg ik een giraf als ballonnen figuur en het meisje met wie ik won, kreeg iets van kleurpotloden en een diadeem.
Om half 3 was het tijd en werd de prijsuitreiking gehouden. De ploeg die zich het voorbeeldigst heeft gedragen en met de meeste activiteiten sportief meedeed kregen allemaal nog een prijs. Dit bestond uit een variatie van schoenen, voetbalschoenen, kleurpotloden, wascokrijtjes en nog een aantal dingen. Ook kregen ze nog een zakje snoep, wat door velen gelijk werd verorberd. Al met al een zeer geslaagde dag, waarbij de toekomstige eigenaren van het hotel hun ogen uitkeken. Hoeveel enthousiasme er was bij de kinderen en bij de tutoren. Wie weet dat dit dan misschien toch vaker georganiseerd gaat worden.
Na het schoonmaken ging ik om een uur of 4 in de middag afgepeigerd naar huis, waar ik even een uurtje wilden slapen. Maar helaas zodra iemand tv kijkt in het hostal, of naar muziek luistert op de computer van het hostal, is het onmogelijk voor mij om te slapen. Dus uiteindelijk gewoon op bed gelegen en niets gedaan. Na het eten ben ik naar het feest van Hotel con Corazon geweest, waarbij iedereen die zin had mocht komen. Helaas was het om een uur of 10 nog niet erg druk, dus ben ik toen weggegaan, om naar een andere discotheek te gaan. Er stond trouwens een liveband bestaande uit zeven man en ook nog een DJ, die draaide wanneer de band pauze had voor slechts 250 euro. En dat dus voor ongeveer 6 uur lang spelen en draaien!
In de andere discotheek ongeveer gebleven tot twee uur en om half drie lag ik dan te slapen. Lekker uitslapen zat er helaas niet in, want om half 7 staat het gezin op en dat gaat gepaard met hard praten, en de televisie en muziek aanzetten. Maar goed zo heb ik nu nog een hele dag voor me... Morgen waarschijnlijk afspraken maken met een nieuw hostal en hopen dat ik daar wel gewoon kan slapen. Vanavond in ieder geval een BBQ bij het zwembad van Hotel Con Corazon, met allerlei acts en speciaal voor genodigden. Heb er in ieder geval zin in... tot die tijd proberen af en toe uurtje slaap in te halen, maar vrees het ergste...
Verder was er in het hotel een plek waar ze konden knutselen en een kroon in elkaar mochten zetten, een plek waar ze danslessen kregen en waarschijnlijk het leukste van allemaal... Ze mochten zwemmen in het zwembad van het hotel.
Voordat aan de activiteiten begonnen konden worden, werden er eerst groepjes gemaakt. Door middel van een dynamica werden 4 groepjes van 10-12 kinderen gevormd en konden ze aan de slag. Zelf ben ik de hele middag door het hotel heen gebanjerd en heb ik mee gedaan met alle verschillende activiteiten. Helaas begon ik met het zwaarste... Zaklopen, hardlopen, met een lepel tussen je tanden een limoen naar de overkant krijgen en het voetballen... En dat met 30 graden in de morgen. Na afloop van dit had ik er flinke spijt van, want ik was echt gelijk doodop en bezweet. Maar het was echt super om de kinderen te zien rennen alsof de warmte niets is. Je merkt verder ook hoe verschrikkelijk hard deze kinderen zijn. Sommige vallen echt met een noodgang op de grond met het zaklopen en ze hebben geen centje pijn en staan gewoon op en gaan verder.Hierna ben ik een beetje mee gaan dansen, met onder meer een stoelendans, limbodansen, en een klasje salsa. Tja het beweeglijke en het dansen zit er al heel jong in hier. Zelfs de jongens hier deden over het algemeen goed hun best, om te laten zien wat ze konden, en ja er waren ook jongens die het helemaal niets vonden... maar die werden er vaak op een leuke manier weer bijgetrokken door één van de tutoren.
Als laatste heb ik heerlijk gezwommen, waar ik ook wel aan toe was op dat moment. Kinderen hadden ontzettend veel plezier in het water en zaten elkaar nat te spatten, met een bal over te gooien en natuurlijk de gebruikelijke bommetjes en salto's en dat terwijl de meeste niet eens kunnen zwemmen en de hele tijd met bandjes of een soort reddingsvest om aan het spelen waren. Het plezier was enorm en er is weer niet zo heel veel nodig om dat plezier bij ze te krijgen.
Na een gezamenlijk lunch van een soort van paella, kwam er nog een verrassing voor de kinderen. Er was namelijk een clown uitgenodigd die met goochelen en allerlei spelletjes de kinderen vermaakten. Clowns hier zijn een verhaal apart. Ik weet namelijk niet wat ze met clowns hebben hier, maar in elke grote tv show komt er wel weer een clown te voorschijn, en die zijn vaak seksistisch en sarcastisch, dus niet echt de normale clown zeg maar. Maar de kinderen deden vol overgave mee, en er waren danswedstrijden waarbij de kinderen in paren moesten dansen en een prijs konden. Ook moest ik meedoen met een wedstrijdje... Ik en mijn partner moesten het opnemen tegen een Duitse vrijwilliger en zijn partner. We moesten in ongeveer één minuut zoveel mogelijk schoenen zien te verzamelen. In het begin vroeg de tegenstander of ze de schoenen van de kinderen mocht hebben, en ja dat is het verschil tussen beleefdheid en willen winnen. Ik trok namelijk gewoon de schoenen van de kinderen uit en nadat ik even niets kon vinden, besloot ik maar stiekem van de tegenstander te pakken... helaas zaten er 40 kinderen om ons heen... en hadden ze het toch wel door... Erg grappig, want de meeste kinderen begonnen zich er mee te bemoeien en sleepten schoenen van de ene stapel naar de andere stapel en andersom. Uiteindelijk deed ik mijn slippers er ook nog bij en wonnen we de wedstrijd met 22-12 afgetekend! Als prijs kreeg ik een giraf als ballonnen figuur en het meisje met wie ik won, kreeg iets van kleurpotloden en een diadeem.
Om half 3 was het tijd en werd de prijsuitreiking gehouden. De ploeg die zich het voorbeeldigst heeft gedragen en met de meeste activiteiten sportief meedeed kregen allemaal nog een prijs. Dit bestond uit een variatie van schoenen, voetbalschoenen, kleurpotloden, wascokrijtjes en nog een aantal dingen. Ook kregen ze nog een zakje snoep, wat door velen gelijk werd verorberd. Al met al een zeer geslaagde dag, waarbij de toekomstige eigenaren van het hotel hun ogen uitkeken. Hoeveel enthousiasme er was bij de kinderen en bij de tutoren. Wie weet dat dit dan misschien toch vaker georganiseerd gaat worden.
Na het schoonmaken ging ik om een uur of 4 in de middag afgepeigerd naar huis, waar ik even een uurtje wilden slapen. Maar helaas zodra iemand tv kijkt in het hostal, of naar muziek luistert op de computer van het hostal, is het onmogelijk voor mij om te slapen. Dus uiteindelijk gewoon op bed gelegen en niets gedaan. Na het eten ben ik naar het feest van Hotel con Corazon geweest, waarbij iedereen die zin had mocht komen. Helaas was het om een uur of 10 nog niet erg druk, dus ben ik toen weggegaan, om naar een andere discotheek te gaan. Er stond trouwens een liveband bestaande uit zeven man en ook nog een DJ, die draaide wanneer de band pauze had voor slechts 250 euro. En dat dus voor ongeveer 6 uur lang spelen en draaien!
In de andere discotheek ongeveer gebleven tot twee uur en om half drie lag ik dan te slapen. Lekker uitslapen zat er helaas niet in, want om half 7 staat het gezin op en dat gaat gepaard met hard praten, en de televisie en muziek aanzetten. Maar goed zo heb ik nu nog een hele dag voor me... Morgen waarschijnlijk afspraken maken met een nieuw hostal en hopen dat ik daar wel gewoon kan slapen. Vanavond in ieder geval een BBQ bij het zwembad van Hotel Con Corazon, met allerlei acts en speciaal voor genodigden. Heb er in ieder geval zin in... tot die tijd proberen af en toe uurtje slaap in te halen, maar vrees het ergste...
zaterdag 16 oktober 2010
dag 63
Vrijdag was een dagje waar ik normaal gesproken in de ochtend zou kunnen uitrusten, en dat ik hier ook echt nodig heb. Maar vandaag ben ik gewoon actief geweest in de ochtend met voor school werken. Omdat ik toch wel een rustig plekje wil om te werken, ben ik bij het hotel gaan werken. Ik heb hier prima even rustig kunnen werken en daarna geholpen met de voorbereidingen van het grote feest van de volgende dag. Er moest namelijk van alles geknipt en geplakt worden, en allerlei snoepjes moesten bij elkaar gezocht worden en ook ingepakt worden. Tja het gaat hier niet zoals in Nederland, dat we alles maar zo kunnen kopen en weggeven. Alles is hier met de hand gemaakt en zelfs de bordjes voor wc's en tickets sale zijn met de hand ingekleurd (tja zijn de pabovaardigheden toch ergens goed voor).
Is toch even wat anders dan de kleurenprinter gebruiken. Ik heb natuurlijk mijn best gedaan om bij van alles mee te helpen, en uiteindelijk waren we om een uur of zes klaar met het grootste gedeelte.
Na dit harde werken terug gegaan naar mijn hostal en een soort van tortillas gemaakt en gegeten. Prima te eten allemaal, als je erg honger hebt trouwens. Voor de rest ben ik erg vroeg naar mijn bed gegaan, omdat ik weer echt gesloopt was. Helaas kon ik niet beginnen met slapen, vanwege dat het neefje van de baas hier, nog voor zijn computer zat en een vriendje van hem voor de televisie. Met natuurlijk het geluid goed aan. Nadat ik uiteindelijk vroeg of hij die muziek uit kon zetten, was inmiddels 11 uur en had een bepaald liedje al 20 keer achter elkaar gehoord, was het uiteindelijk rustig genoeg om te slapen. Verder is het hier nog steeds heel warm, dus 's nachts lig ik regelmatig badend in het zweet wakker, van de warmte. Al met al niet echt een fantastische nachtrust gehad, ben benieuwd of ik het laat kan maken op het feest vanavond. Alles over de feesten, krijgen jullie morgen natuurlijk te horen.
Is toch even wat anders dan de kleurenprinter gebruiken. Ik heb natuurlijk mijn best gedaan om bij van alles mee te helpen, en uiteindelijk waren we om een uur of zes klaar met het grootste gedeelte.
Na dit harde werken terug gegaan naar mijn hostal en een soort van tortillas gemaakt en gegeten. Prima te eten allemaal, als je erg honger hebt trouwens. Voor de rest ben ik erg vroeg naar mijn bed gegaan, omdat ik weer echt gesloopt was. Helaas kon ik niet beginnen met slapen, vanwege dat het neefje van de baas hier, nog voor zijn computer zat en een vriendje van hem voor de televisie. Met natuurlijk het geluid goed aan. Nadat ik uiteindelijk vroeg of hij die muziek uit kon zetten, was inmiddels 11 uur en had een bepaald liedje al 20 keer achter elkaar gehoord, was het uiteindelijk rustig genoeg om te slapen. Verder is het hier nog steeds heel warm, dus 's nachts lig ik regelmatig badend in het zweet wakker, van de warmte. Al met al niet echt een fantastische nachtrust gehad, ben benieuwd of ik het laat kan maken op het feest vanavond. Alles over de feesten, krijgen jullie morgen natuurlijk te horen.
donderdag 14 oktober 2010
dag 61, 62
Gisteren en vandaag weer les gegeven op de andere school, San Pablo. Op deze school blijft het allemaal nog even aanpassen, want er zijn iedere keer weer andere aantallen kinderen. De ene keer heb ik er zes en vandaag had ik er opeens maar drie. Deze drie zijn wel heel leergierig en schrijven alles op, zonder dat ik er iets over hoef te zeggen. 
Met deze groep heb ik nu ook de kleuren en de lichaamsdelen behandeld, wat ik met de andere school al gedaan had. Ik probeer ze ongeveer hetzelfde bij te brengen, want dat maakt het voor mij gemakkelijker in het voorbereiden. Het niveau is wel zeer verschillend, dus natuurlijk kan ik de ene groep meer en gemakkelijker woorden en zinnen leren dan de andere groep. Het voordeel is ook dat ik in de ene groep de les kan uitproberen en in de andere groep de les verbeteren, waarbij het effect van de les dan groter zal zijn. Vandaag heb ik wel helaas anderhalf uur alleen moeten wachten. De andere tutoren stopten namelijk eerder met lesgeven om op de andere school te vergaderen. Helaas hoorde ik dat pas toen we al op de school gearriveerd waren. Als ik het eerder geweten had, dan had ik de kinderen van de Engelse les eerder kunnen laten komen. Nu wilde ik ze niet teleurstellen, en heb ik ze gewoon lesgegeven terwijl de andere tutoren op de andere school aan het vergaderen waren. 
In het begin is het toch wel wat angstig, om alleen te zitten in een buitenwijk van Granada, maar het viel allemaal reuze mee. Kinderen van het project kwamen langs en ik kreeg ook nog eens twee gekookte maiskolven van een buurtbewoner. Inderdaad de mensen hier zijn heel vriendelijk en het is duidelijk dat ze toch echt het project waarderen. Gaaf om dit mee te maken, en ik ben dus erg benieuwd naar de feesten in het weekend, vanwege het tweejarige bestaan van het hotel.
Verder heb ik ook weer Spaanse les gehad, en ik kreeg complimenten van de bazin van de Spaanse school, dat het toch echt de goede kant op gaat, en dat de uitspraak prima is (altijd fijn om te horen). We hebben het een beetje gehad over de mensen hier in Nicaragua.
Dat veel mensen hier wel studeren, maar geen baan kunnen krijgen, dat sommige mensen blij zijn met 200 cordoba (7 euro) in de week waar ze van 's ochtends vroeg tot een uur of 7 's avonds voor moeten werken en dat de educatie hier eigenlijk helemaal niet deugd. Vooral publieke scholen zijn een drama, vanwege dat de docenten niet gemotiveerd zijn (hele dagen werken voor 30 euro per week), en dat er verdraaid weinig materialen beschikbaar zijn op de scholen. Allemaal erg triest om te horen en heel moeilijk om te verbeteren. Alles wordt wel beter volgens haar, maar alleen met hele kleine stapjes...
Verder ben ik al een aantal dagen erg moe... weinig slaap en veel wakker worden... zal ook weer te maken hebben dat het heel erg warm is hier... wordt weer eens tijd voor een flink regenbuitje! Morgen maar flink uitrusten en een beetje werken, zodat ik fit ben voor het weekend.
Met deze groep heb ik nu ook de kleuren en de lichaamsdelen behandeld, wat ik met de andere school al gedaan had. Ik probeer ze ongeveer hetzelfde bij te brengen, want dat maakt het voor mij gemakkelijker in het voorbereiden. Het niveau is wel zeer verschillend, dus natuurlijk kan ik de ene groep meer en gemakkelijker woorden en zinnen leren dan de andere groep. Het voordeel is ook dat ik in de ene groep de les kan uitproberen en in de andere groep de les verbeteren, waarbij het effect van de les dan groter zal zijn. Vandaag heb ik wel helaas anderhalf uur alleen moeten wachten. De andere tutoren stopten namelijk eerder met lesgeven om op de andere school te vergaderen. Helaas hoorde ik dat pas toen we al op de school gearriveerd waren. Als ik het eerder geweten had, dan had ik de kinderen van de Engelse les eerder kunnen laten komen. Nu wilde ik ze niet teleurstellen, en heb ik ze gewoon lesgegeven terwijl de andere tutoren op de andere school aan het vergaderen waren. 
In het begin is het toch wel wat angstig, om alleen te zitten in een buitenwijk van Granada, maar het viel allemaal reuze mee. Kinderen van het project kwamen langs en ik kreeg ook nog eens twee gekookte maiskolven van een buurtbewoner. Inderdaad de mensen hier zijn heel vriendelijk en het is duidelijk dat ze toch echt het project waarderen. Gaaf om dit mee te maken, en ik ben dus erg benieuwd naar de feesten in het weekend, vanwege het tweejarige bestaan van het hotel.
Verder heb ik ook weer Spaanse les gehad, en ik kreeg complimenten van de bazin van de Spaanse school, dat het toch echt de goede kant op gaat, en dat de uitspraak prima is (altijd fijn om te horen). We hebben het een beetje gehad over de mensen hier in Nicaragua.
Dat veel mensen hier wel studeren, maar geen baan kunnen krijgen, dat sommige mensen blij zijn met 200 cordoba (7 euro) in de week waar ze van 's ochtends vroeg tot een uur of 7 's avonds voor moeten werken en dat de educatie hier eigenlijk helemaal niet deugd. Vooral publieke scholen zijn een drama, vanwege dat de docenten niet gemotiveerd zijn (hele dagen werken voor 30 euro per week), en dat er verdraaid weinig materialen beschikbaar zijn op de scholen. Allemaal erg triest om te horen en heel moeilijk om te verbeteren. Alles wordt wel beter volgens haar, maar alleen met hele kleine stapjes...Verder ben ik al een aantal dagen erg moe... weinig slaap en veel wakker worden... zal ook weer te maken hebben dat het heel erg warm is hier... wordt weer eens tijd voor een flink regenbuitje! Morgen maar flink uitrusten en een beetje werken, zodat ik fit ben voor het weekend.
woensdag 13 oktober 2010
dag 60
Op dinsdag was ik hier alweer precies 2 maanden, en nu dus nog maar 46 dagen te gaan hier in Nicaragua. Ik zal in deze periode toch nog veel moeten reizen wil ik nog iets zien van het land. Daarom zijn er al wilde plannen gemaakt voor de komende weekenden. Komend weekend helaas zal in Granada zijn vanwege de feesten van hotel Con Corazon, maar vanaf het weekend erna heb ik plannen gemaakt met in ieder geval een andere student. Het eerste weekend zal zijn in San Juan del Sur, het surfers en beach oord van Nicaragua. Hier komen alle toeristen voor de stranden en natuurlijk om te surfen. Het weekend er op staat een weekend in het noorden van Nicaragua op het programma. Verblijfplaats zal Estelí zijn en van daaruit gaan we trips maken naar bijvoorbeeld Somoto Canyon en een groot natuurreservaat in de buurt van Estelí. Het weekend daarop staat eiland Omotepe op het programma, dat ligt in het meer van Nicaragua en waar twee vulkanen op staan. Nou maar hopen dat het weer goed blijft in de weekenden en dat het ook daadwerkelijk door kan gaan.
Verder heb ik op dinsdag wat gewerkt aan opdrachten van school en ook een uurtje Spaanse les gehad. Ik merk dat ik het steeds minder hard nodig heb om Spaanse lessen te volgen, omdat ik ook meer praat met de tutoren en de kinderen. Ook tijdens het geven van Engelse lessen spreek ik redelijk wat Spaans met de kinderen. Dus ik denk dat er binnenkort weer ergens een uurtje geschrapt wordt.
De lessen van dinsdag gingen weer iets beter dan die van maandag. Kinderen waren meer geconcentreerd en rustiger dan maandag. Vandaag weer alles herhaald van woorden die ze geleerd hebben, en hieruit blijkt dat de meisjes toch sneller leren en de woorden oppikken in vergelijking met de jongens. Het herhalen van de stof duurt langer bij de jongens en ze hebben veel meer hulp nodig in het weten van de betekenis. Voor de rest heb ik met beide groepen het verhaal van roodkapje verteld. Natuurlijk in het Engels verteld en een aantal woorden regelmatig herhaald of laten opschrijven, zodat ze de betekenis weten. De leerlingen kunnen echt geen woord Engels en bij elk woord zie je in hun ogen water branden, zeg maar. Maar beetje bij beetje leren ze de woordjes en raken ze een beetje gewend aan de klanken. Bij de meisjes had ik ook wat tijd over en heb ze toen nog gauw de dagen van de week laten zeggen en opschrijven, zodat ze het thuis kunnen oefenen.
Verder was het vandaag weer heel erg warm. Ik heb even geprobeerd te honkballen met de kinderen, maar je hoeft alleen maar in het veld te staan en niets doen, en je begint spontaan te zweten. Ik denk dat het ongeveer een graad of 37 is op dit moment. Dus niet veel sportieve dingen doen zeg maar, en soms net iets meer tranquilo zijn!!
Verder heb ik op dinsdag wat gewerkt aan opdrachten van school en ook een uurtje Spaanse les gehad. Ik merk dat ik het steeds minder hard nodig heb om Spaanse lessen te volgen, omdat ik ook meer praat met de tutoren en de kinderen. Ook tijdens het geven van Engelse lessen spreek ik redelijk wat Spaans met de kinderen. Dus ik denk dat er binnenkort weer ergens een uurtje geschrapt wordt.
De lessen van dinsdag gingen weer iets beter dan die van maandag. Kinderen waren meer geconcentreerd en rustiger dan maandag. Vandaag weer alles herhaald van woorden die ze geleerd hebben, en hieruit blijkt dat de meisjes toch sneller leren en de woorden oppikken in vergelijking met de jongens. Het herhalen van de stof duurt langer bij de jongens en ze hebben veel meer hulp nodig in het weten van de betekenis. Voor de rest heb ik met beide groepen het verhaal van roodkapje verteld. Natuurlijk in het Engels verteld en een aantal woorden regelmatig herhaald of laten opschrijven, zodat ze de betekenis weten. De leerlingen kunnen echt geen woord Engels en bij elk woord zie je in hun ogen water branden, zeg maar. Maar beetje bij beetje leren ze de woordjes en raken ze een beetje gewend aan de klanken. Bij de meisjes had ik ook wat tijd over en heb ze toen nog gauw de dagen van de week laten zeggen en opschrijven, zodat ze het thuis kunnen oefenen.
Verder was het vandaag weer heel erg warm. Ik heb even geprobeerd te honkballen met de kinderen, maar je hoeft alleen maar in het veld te staan en niets doen, en je begint spontaan te zweten. Ik denk dat het ongeveer een graad of 37 is op dit moment. Dus niet veel sportieve dingen doen zeg maar, en soms net iets meer tranquilo zijn!!
dinsdag 12 oktober 2010
dag 58, 59
De laatste dag van het weekend heb ik eigenlijk gebruikt om een beetje uit te rusten, terwijl de plannen natuurlijk heel anders waren. Ik wilde keihard aan de slag voor de hogeschool in Leiden, maar dit was helaas kansloos, omdat ik geen internet had... Het hostal heeft namelijk geen internet al voor een week, en ze lijken het niet te willen maken zolang ze zelf internet hebben. Normaal was het dan ook geen probleem, omdat we het internet van de buren konden jatten, maar helaas was deze een keertje niet te bereiken. Dus mooi de tijd om eigenlijk niets te doen. Behalve dan dat ik en Lara heel demonstratief de hele middag onze mail hadden gecheckt op de computer van het hostal, zodat de managers en de rest van de familie er niet op kon.
En dit bleek geholpen te hebben... de volgende dag werd namelijk verrassend genoeg het internet gemaakt en binnen twee uurtjes kon iedereen weer op het internet van het hostal. Tja als de Nica er iets aan heeft, dan kan het allemaal opeens snel gedaan worden. De maandag heb ik verder gebruikt om mijn weekplanning voor Engelse les te maken, en dat bestaat uit deze week, het leren van de verschillende lichaamsdelen en het vertellen van Roodkapje in het Engels. Op plaatjes kunnen ze dan van alles aanwijzen en het Engelse woord er voor geven. Verder laat ik de kinderen het ook voorlezen, zodat ze wennen aan de uitspraak van de verschillende woorden. Jaja je moet hier toch de lessen aantrekkelijk houden, en ze moeten heel veel woordjes leren en oefenen... vooral de jongens, omdat die toch het meeste moeite hebben en het minste buiten de les om leren.
De les van vandaag was het herhalen van de nummers, een korte conversatie en kleuren en het leren van de verschillende lichaamsdelen van de mens. Ik had zelf al een aantal woorden opgeschreven, maar gelukkig kwamen de kinderen nog met een aantal andere woorden (helaas wel in het Spaans, maar met een beetje wijzen begreep ik wat ze bedoelden). De kinderen deden goed mee, ook al waren ze wat druk vandaag. Niet vervelend druk, maar ik merk wel dat de concentratie dan snel verdwijnt en de uitspraak zeker minder wordt. Dinsdag maar eens duidelijk maken dat het toch wat rustiger moet worden en zijn, voor hun bestwil. De lessen gingen voor de rest prima, alleen was ik echt helemaal doodop aan het eind van de dag. Ik had verder geen zin om te koken dus ik en mijn huisgenootjes kochten maar wat bij een fritanga (een persoon die eten op straat verkoop). Goed te eten niet zo heel duur en zeker voor herhaling vatbaar. Na het eten nog even mijn mail gecheckt en ik lag echt voor negen uur in bed. Dat betekende wel dat ik dit nu om 6 uur 's ochtends aan het typen was.
En dit bleek geholpen te hebben... de volgende dag werd namelijk verrassend genoeg het internet gemaakt en binnen twee uurtjes kon iedereen weer op het internet van het hostal. Tja als de Nica er iets aan heeft, dan kan het allemaal opeens snel gedaan worden. De maandag heb ik verder gebruikt om mijn weekplanning voor Engelse les te maken, en dat bestaat uit deze week, het leren van de verschillende lichaamsdelen en het vertellen van Roodkapje in het Engels. Op plaatjes kunnen ze dan van alles aanwijzen en het Engelse woord er voor geven. Verder laat ik de kinderen het ook voorlezen, zodat ze wennen aan de uitspraak van de verschillende woorden. Jaja je moet hier toch de lessen aantrekkelijk houden, en ze moeten heel veel woordjes leren en oefenen... vooral de jongens, omdat die toch het meeste moeite hebben en het minste buiten de les om leren.
De les van vandaag was het herhalen van de nummers, een korte conversatie en kleuren en het leren van de verschillende lichaamsdelen van de mens. Ik had zelf al een aantal woorden opgeschreven, maar gelukkig kwamen de kinderen nog met een aantal andere woorden (helaas wel in het Spaans, maar met een beetje wijzen begreep ik wat ze bedoelden). De kinderen deden goed mee, ook al waren ze wat druk vandaag. Niet vervelend druk, maar ik merk wel dat de concentratie dan snel verdwijnt en de uitspraak zeker minder wordt. Dinsdag maar eens duidelijk maken dat het toch wat rustiger moet worden en zijn, voor hun bestwil. De lessen gingen voor de rest prima, alleen was ik echt helemaal doodop aan het eind van de dag. Ik had verder geen zin om te koken dus ik en mijn huisgenootjes kochten maar wat bij een fritanga (een persoon die eten op straat verkoop). Goed te eten niet zo heel duur en zeker voor herhaling vatbaar. Na het eten nog even mijn mail gecheckt en ik lag echt voor negen uur in bed. Dat betekende wel dat ik dit nu om 6 uur 's ochtends aan het typen was.
zondag 10 oktober 2010
dag 56, 57
Wat heb ik vrijdag ook al weer gedaan… Oh ja vroeg wakker zoals iedere dag en niet zoveel gegeten. Vervolgens ben ik naar Hotel Con Corazon gegaan om wat lessen voor te bereiden voor de komende week. Daar kreeg ik te horen dat er volgende week een feest kom in het hotel ter viering van het tweejarig bestaan van het hotel. 
Op zaterdagochtend worden alle kinderen opgehaald uit de wijken en de scholen, en worden allemaal naar één school gebracht. Hier zullen dan allerlei activiteiten georganiseerd worden voor de kinderen en wordt het een lange feestdag voor ze. Zaterdagavond is er een extern feest in Hotel Con Corazon, waar iedereen heen mag komen en waarvan de winst allemaal naar het project zal gaan. Op de zondag is er een feest voor interne mensen, met een bbq en verschillende culturele acts. Ik heb ook hier een uitnodiging voor gekregen. Fijn dat ik daar mag komen en dat betekent toch een beetje waardering zeg maar. De middag zijn we niet op huizenbezoek gegaan, maar er stond iets anders op de planning. Er was namelijk een soort workshop voor de tutoren, over wat goed gaat op de scholen, wat verbeterd kan worden en hoe je het graag over tien jaar zult willen zien. Deze werd gegeven door een Nederlandse, die op dit moment in San Carlos (aan de andere kant van het meer Lago Nicaragua) woont en werkt. Ik was hier ook voor uitgenodigd en op deze manier kon ik ook mijn betrokkenheid tonen. Dus kreeg ik een workshop in het Spaans. Ik moest hier in het Spaans proberen uit te leggen wat ik had gezien en hoe ik het zou willen zien. Voor mij was het een vrij normale werkvorm, alleen je zag aan de andere tutoren dat ze eerst veel moeite hadden om te reflecteren. Veel zeiden dat eigenlijk alles wel goed ging, en eigenlijk was er niets meer nodig. Na verloop van tijd ging het wel beter en ontstond er ook wat discussies onderling over een bepaalde visie. Leuk om mee te maken, en ik kon ook mijn woordje kwijt over wat mij was opgevallen. Verder die avond nog wat gedronken met Charity, Lara,, Ellen (Nederlandse studenten)en Anne (Duitse reiziger) in Nuestro Mundo (restaurant, bar). 
Een aantal Nederlanders zijn een weekendje naar León gegaan, dus het is heerlijk rustig op dit moment in het hostal (haha op de managers, gasten en andere dingen na).
Op zaterdagochtend worden alle kinderen opgehaald uit de wijken en de scholen, en worden allemaal naar één school gebracht. Hier zullen dan allerlei activiteiten georganiseerd worden voor de kinderen en wordt het een lange feestdag voor ze. Zaterdagavond is er een extern feest in Hotel Con Corazon, waar iedereen heen mag komen en waarvan de winst allemaal naar het project zal gaan. Op de zondag is er een feest voor interne mensen, met een bbq en verschillende culturele acts. Ik heb ook hier een uitnodiging voor gekregen. Fijn dat ik daar mag komen en dat betekent toch een beetje waardering zeg maar. De middag zijn we niet op huizenbezoek gegaan, maar er stond iets anders op de planning. Er was namelijk een soort workshop voor de tutoren, over wat goed gaat op de scholen, wat verbeterd kan worden en hoe je het graag over tien jaar zult willen zien. Deze werd gegeven door een Nederlandse, die op dit moment in San Carlos (aan de andere kant van het meer Lago Nicaragua) woont en werkt. Ik was hier ook voor uitgenodigd en op deze manier kon ik ook mijn betrokkenheid tonen. Dus kreeg ik een workshop in het Spaans. Ik moest hier in het Spaans proberen uit te leggen wat ik had gezien en hoe ik het zou willen zien. Voor mij was het een vrij normale werkvorm, alleen je zag aan de andere tutoren dat ze eerst veel moeite hadden om te reflecteren. Veel zeiden dat eigenlijk alles wel goed ging, en eigenlijk was er niets meer nodig. Na verloop van tijd ging het wel beter en ontstond er ook wat discussies onderling over een bepaalde visie. Leuk om mee te maken, en ik kon ook mijn woordje kwijt over wat mij was opgevallen. Verder die avond nog wat gedronken met Charity, Lara,, Ellen (Nederlandse studenten)en Anne (Duitse reiziger) in Nuestro Mundo (restaurant, bar). 
Een aantal Nederlanders zijn een weekendje naar León gegaan, dus het is heerlijk rustig op dit moment in het hostal (haha op de managers, gasten en andere dingen na). Zaterdag ben ik samen met Charity (doet vrijwilligerswerk hier), Anne (de Duitse reiziger), Lara (student dietiste), Ruud (iets met waterkracht student) en Gerben Jan (ook iets met water student) naar de stad van de hel gegaan, volgens Nicaraguanen. De stad is de gevaarlijke hoofdstad Managua waar je niet alleen over straat moet komen, en waar je alleen komt als je beroofd, verkracht en vermoord wil worden. Na ja we gingen daar heen om te shoppen in een van grote winkelcentra. Maar na een half uurtje hadden ik en de andere jongens het hier wel gezien. Dus we besloten maar te gaan splitsen. De dames bleven achter in het winkelcentra en de jongens gingen toch maar langs de beroemde plaatsjes in Managua (ja we hebben wel lef). We zouden elkaar weer zien rond 4 uur of half vijf bij het winkelcentrum. Vol goede moed begonnen we te lopen langs de Ruben Darió (plaatselijke held en dichter) rotonde, de nieuwe kathedraal, een heuvel met uitzicht op heel Managua en waar een beeld van Sandino staat (de andere held, die als eerste tegen de onderdrukking van Amerika vocht). 
Hier viel ons eigenlijk op hoeveel groen er is in deze grote stad is. Op deze plek hebben we even gerust en zijn we bijgekomen van de warmte (graadje of 35 in de zon). Na een half uurtje zijn we verder gelopen langs, het oorlogsmonument, verschillende regeringsgebouwen (waar je dus zo langs loopt) en een groot gebouw met het silhouet van Sandino er op. Verder langs een paar parkjes naar het cultureel paleis, de oude kathedraal en het presidentieel paleis. Deze drie dingen liggen op één plein, dus dat scheelde weer in het lopen. Foto’s natuurlijk genomen en daarna langs de Ruben Darió fontein en het Ruben Darió theater gelopen naar de boulevard. 
Je merkt hier dus heel erg hoe belangrijk het patriottisme en nationalisme is. Alle nationale helden worden groots geëerd. Toen we aankwamen bij de boulevard, zagen we wat de regen kan veroorzaken. De boulevard lag namelijk in het meer op dit moment. En naar vertellen had het water nog hoger gestaan. Nu stonden er bomen in het water en zelfs lantaarnpalen, misschien handig als je ’s nachts wil zwemmen. 
Nadat we een uurtje, met een drankje, hadden gekeken naar het meer en het uitzicht, besloten we maar een taxi terug te nemen naar het winkelcentrum. Voor ongeveer een afstand van Leiden naar Wassenaar betaalden we met zijn drieën in totaal 80 Cordoba, dat ongeveer 3 euro is. Ook de busreis heen was maar 66 eurocent, terwijl het toch ruim een uur reizen is. Maar nadat we in de foodcourt (alle fastfoodketen bij elkaar, Mc Donalds, Burgerking, TipTop, Pizzahut, Subways en een aantal plaatselijke Chinezen en Nica’s) iets hadden gegeten besloten we terug te gaan naar Granada. 
We hebben ongeveer een 20 minuten gewacht bij de bushalte, toen we erachter kwamen dat het misschien niet zo een goed idee was om daar te blijven wachten. Alle bussen die langs kwamen, zaten namelijk barstensvol. En barstensvol betekent niet alleen de zitplaatsen en de staanplaatsen, maar ook de deuren en de paden tussen de stoelen. Waar in Nederland misschien 12 mensen passen in de bus, zitten er hier gerust 20 tot 25 mensen, en das niet alleen omdat de mensen een stuk kleiner zijn hier. Maar we zijn met de taxi naar het beginpunt van de bussen gegaan en daar in een lange rij gaan staan, die naar Granada ging. Ruim 200 mensen stonden daar in een rij te wachten en er kwamen niet veel bussen meer. Op een gegeven moment hadden we geluk en kwam er een grote bus waar we in konden. We hadden de laatste zitplekken, dus we konden gaan dachten we. Maar nee hoor de achterdeur ging nog open en er werden er nog ongeveer 30 mensen binnengepropt. Half opgevouwen en met een vrouw half over me heen (ik kon dus beter niet mijn hoofd draaien) reden we richting Granada. Al met al een gezellige dag met genoeg belevenissen, en het beste van alles… ik ben niet beroofd, veermoord of verkracht!!!
donderdag 7 oktober 2010
dag 53, 54 en 55
Omdat af en toe de inspiratie op is en je gewoon niet de kracht hebt om iedere dag wat te schrijven, nu dus drie dagen in één. Het waren in ieder geval vermoeiende dagen, terwijl ik niet echt het gevoel had veel te hebben gedaan. Ik vrees dat het toch een beetje te wijten is aan slecht slapen hier in het hostal. Maar gelukkig hebben mijn stage momenten veel energie gegeven. Ik merk gewoon dat de kinderen van het project het verschrikkelijk leuk vinden dat ik er ben, en hoor iedere keer achter me mijn naam worden geroepen. Vaak gevolgd door de achternaam van de fantastische acteur (onder andere bekend van de meest onderschatte film ooit: Exit Wounds) Seagal. Ja, die Steven Seagal is ook in Nicaragua bekend!Mijn stage houdt nu in, om twee dagen op de school Bertha Gutierrez les te geven aan groep 8 en twee dagen op San Pablo aan groep 8. Dus de maandag en dinsdag ben ik op Bertha en woensdag en donderdag op San Pablo. Afgelopen dinsdag heb ik met de kinderen alle tot nu toe geleerde zinnetjes herhaald, zodat ze zich zelf een beetje kunnen voorstellen. Ook hebben ze nu alle nummer tot en met 100 geleerd. Het niveau van de kinderen is heel wisselend, maar dat ligt er ook aan hoe goed ze kunnen lezen en schrijven. Sommige kinderen pakken het heel goed en spreken de woorden en zinnen duidelijk uit, terwijl anderen heel verlegen binnensmonds mompelen. Het is mijn doel om ook deze kinderen het gevoel te geven dat ze het kunnen en vertrouwen te geven zodat ze het durven spreken. Vaak zitten de kinderen heel geconcentreerd te luisteren en overleggen ze over wat ik bedoel en hoe zij het moeten zeggen... dat is in ieder geval een teken, dat ze het interessant vinden. De kinderen op Bertha Gutierrez zijn altijd zeer op tijd aanwezig en spelen dan honkbal, de jongens tegen de meisjes. Op dinsdag vroeg een jongen of ik mee wilde doen, en ja dan kan je er niet onderuit. Blijft toch wel lastig om die bal te raken en ook nog eens naar de goede honk te lopen (een bepaalde steen op het grasveld). Maar goed was wel erg grappig, en het is me toch een paar keer gelukt de bal te raken en veilig aan te komen op het honk. Al met al was het weer een leuke dag op mijn stage.
Op woensdag had ik weer een uurtje Spaans en hebben we het vooral gehad over de persoonlijkheid van een Nicaraguaan en een Nederlander. Nederlanders berekenen meer en maken plannen voor later. Ze zijn vaak verre van romantisch en kunnen heel competitief zijn. Nicaraguanen leven met de dag en zodra ze een papiertje binnen hebben is het vaak voldoende. Mannen zijn vaak lui en vrouwen regelen het huishouden. Verder zijn de Nicaraguanen erg romantisch, vooral de vrouwen. Dit is een beetje kort de generalisatie van de Hollanders en de Nicaraguanen. Verder ben ik woensdag voor het eerst begonnen met lesgeven op San Pablo. De kinderen van het project kennen mij al goed en komen steeds naar me toe met grote verhalen. Nu ik ook echt Engels ga geven, komen ze ook met vragen over wat is dit in het Engels, en wat is dat? Ze laten me dan zien hoe goed Engels ze al kunnen door te tellen en lichaamsdelen in het Engels te vertalen. Mijn les Engels met de groep ging eigenlijk prima. De eerste les op San Pablo ging eigenlijk ook heel goed. Ze hadden geen schriften of iets dergelijks bij zich, dus we hebben alles mondeling gedaan. In plaats van negen kinderen had ik er vandaag 5 maar goed, ik pas me wel aan! Er zaten een paar kinderen bij die een goede uitspraak hadden, maar over het algemeen waren ze heel timide, en moest je echt een paar keer vragen, voordat ze me wilden herhalen. Maar volgens mij hebben zij zich wel vermaakt. 's Avonds was ik echt doodmoe en ben ik ook redelijk vroeg mijn bed in gegaan.
De volgende morgen was ik weer vroeg wakker. Snel gedoucht en koffie gezet en toen naar mijn Spaanse les voor drie uurtjes. Vandaag weer een ander leerkracht, en dat betekent dus dat je weer veel dingen kunt herhalen en oefenen. We hebben het onder andere gehad over het onderwijs (wat een verrassing), want zij heeft zelf voor de klas gestaan in Nicaragua, maar vond dat het te weinig verdiende en te weinig respect van de overheid kreeg. En ook over de hele belangrijke rol die de koningin in Nederland speelt... Ik vrees dat ze nu een beetje een verkeerd beeld van onze koningin heeft gekregen... Sorry daarvoor.
In de middag was mijn tweede les Engels op San Pablo. Vandaag weer vijf kinderen, er was er eentje niet, maar wel weer een ander voor in de plaats gekomen. Zo blijft het vak toch wel gevarieerd. Vandaag alle nummers tot en met honderd behandeld en de zinnetjes om jezelf te presenteren. De uitspraak wordt van sommigen beter, maar het blijft lastig voor ze. Of ze plakken er weer een s bij, waardoor fifteen ongeveer sixteen wordt, of ze komen er helemaal niet uit. MAar daarom blijf ik maar herhalen en oefenen met ze. 
Verder ook nog eventjes gevoetbald met de kinderen van het project en twee muchachos van de stichting Futbol sin fronteras. Aan het eind van het partijtje had ik er wel spijt van, want het was zo warm en ik zweette echt enorm. Maar ik heb een leuke middag gehad met ze en kan terugkijken op een geslaagde stageweek. Morgen waarschijnlijk met de tutoren weer mee op huizenbezoek. Ben benieuwd waar ik terecht kom.
maandag 4 oktober 2010
dag 52
Vandaag stond er een hele druk dag gepland. Ik had namelijk een afspraak gemaakt met Bertina van Mundico, om mee te gaan naar de gaarkeuken die ze hebben opgericht. Maar ervoor moest ik een nieuwe camera kopen, omdat de oude camera verdwenen is... Maar goed nadat ik aan een Nica gevraagd had waar ik het beste eentje kon kopen, ben ik op pad gegaan. Gelukkig zijn ze niet heel duur hier en heb ik er eentje voor ongeveer 150 euro met geheugenkaart gekocht. Een Casio Exilim met 10.1 mp.
Nadat ik deze had gekocht, bleek dat mijn huisgenoten en ik een mailtje van OnStage hebben gekregen. Ik heb gister op mijn blog gemeld dat de organisatie en dergelijke niet geweldig hier was. Maar het blijkt dat OnStage er echt van alles aan doet om onze huisvesting te verbeteren, alleen dat de huisbaas totaal niet mee werkt. We hebben nu toestemming gekregen om een andere plek te gaan zoeken, en ze zullen ons daar mee helpen, dus dat is fijn. Doordat er nu duidelijk gecommuniceerd is waar het aan ligt dat we niets zien veranderen, weet ik ook dat het niet aan OnStage ligt en dat ze hier dus niet veel anders aan kunnen doen.
Nadat ik de mail gelezen had, ben ik dus met Bertina van Mundico naar de gaarkeuken geweest. Zoals je op de link kan lezen, zorgt de keuken voor eten (ontbijt en lunch) aan ongeveer 150 kinderen. Ik heb hier een beetje rond gekeken en natuurlijk wat vragen gesteld. En omdat ik hier toch was, heb ik ook nog geholpen met eten aan de kinderen te geven. Bertina vertelde mij dat sommige kinderen zelfs een half uur lopen om hier hun eten te halen. De kinderen die hier komen, zijn eigenlijk een beetje aangewaaid, wonen in de buurt, en krijgen hier te eten omdat ze of te weinig eten krijgen of niet voldoende verscheiden eten. Het is fantastisch om te zien hoe dankbaar de kinderen zijn en je ziet gewoon dat ze het echt menen. Als ze binnen komen geven ze Bertina en de chef een knuffel en gaan ze rustig zitten wachten tot ze eten krijgen. Ze hadden Bertina gevraagd of ze wat vaker wilden komen omdat ze zo druk waren, maar ik heb nog nooit zo grote groep zo rustig zien eten. De chef van de keuken had er wel een verklaring voor... wij waren er namelijk... Oh ik vergat nog te vertellen dat de platanos gewoon buiten worden gekookt en gebakken, op een vuurtje van hout op bakstenen, toch wel bijzonder om te zien. 
Verder hebben ze voor vier kinderen van deze gaarkeuken een zogenaamde pleegvader gevonden, een gezin in Nederland geeft de kinderen geld, zodat ze kunnen studeren. Er zijn hier helaas wat wisselende resultaten, maar dat komt met name, omdat ze op de basisschool al een te grote achterstand hebben opgelopen. Maar er is ook een meisje dat echt fantastisch presteert, ze haalt namelijk alleen maar tienen, en daarbij doet ze ook nog verdienstelijk aan hardlopen. Dit zijn dan natuurlijk fantastische berichten en daar doe je het dan ook voor.
Verder vandaag weer naar mijn stage geweest, en heb ik weer eens Engelse les gegeven. Vandaag hebben we het presenteren herhaald, en daarbij de nummers tot 60 geoefend. Door een mix van Engels en Spaans te gebruiken, begrijpen ze wat ik zeg en ik geef duidelijk aan wanneer ik een Spaans of Engels woord zeg. Kinderen pikken dit goed op en ik ga morgen maar beginnen met de kleuren en natuurlijk het blijven herhalen van het geleerde. De kinderen waren heel enthousiast en deden allemaal eigenlijk prima mee. Er zaten zelfs een aantal kinderen die duidelijk geoefend hebben thuis, en waarbij de uitspraak redelijk goed is. Dit wordt in ieder geval veel blijven oefenen. Na afloop gingen de kinderen nog even honkballen, en zoals gewoonlijk was het de jongens tegen de meisjes. Zowel de jongens als de meisjes kunnen dit spelletje verschrikkelijk fanatiek spelen!
Na mijn werk heb ik macaroni gegeten en uiteindelijk ergens een lekker ijsje gehaald, voordat ik mijn bed in ging. Vandaag vroeg slapen, omdat morgen nieuwe lessen Engels en voor mezelf Spaans op het programma staat.
Nadat ik deze had gekocht, bleek dat mijn huisgenoten en ik een mailtje van OnStage hebben gekregen. Ik heb gister op mijn blog gemeld dat de organisatie en dergelijke niet geweldig hier was. Maar het blijkt dat OnStage er echt van alles aan doet om onze huisvesting te verbeteren, alleen dat de huisbaas totaal niet mee werkt. We hebben nu toestemming gekregen om een andere plek te gaan zoeken, en ze zullen ons daar mee helpen, dus dat is fijn. Doordat er nu duidelijk gecommuniceerd is waar het aan ligt dat we niets zien veranderen, weet ik ook dat het niet aan OnStage ligt en dat ze hier dus niet veel anders aan kunnen doen.
Nadat ik de mail gelezen had, ben ik dus met Bertina van Mundico naar de gaarkeuken geweest. Zoals je op de link kan lezen, zorgt de keuken voor eten (ontbijt en lunch) aan ongeveer 150 kinderen. Ik heb hier een beetje rond gekeken en natuurlijk wat vragen gesteld. En omdat ik hier toch was, heb ik ook nog geholpen met eten aan de kinderen te geven. Bertina vertelde mij dat sommige kinderen zelfs een half uur lopen om hier hun eten te halen. De kinderen die hier komen, zijn eigenlijk een beetje aangewaaid, wonen in de buurt, en krijgen hier te eten omdat ze of te weinig eten krijgen of niet voldoende verscheiden eten. Het is fantastisch om te zien hoe dankbaar de kinderen zijn en je ziet gewoon dat ze het echt menen. Als ze binnen komen geven ze Bertina en de chef een knuffel en gaan ze rustig zitten wachten tot ze eten krijgen. Ze hadden Bertina gevraagd of ze wat vaker wilden komen omdat ze zo druk waren, maar ik heb nog nooit zo grote groep zo rustig zien eten. De chef van de keuken had er wel een verklaring voor... wij waren er namelijk... Oh ik vergat nog te vertellen dat de platanos gewoon buiten worden gekookt en gebakken, op een vuurtje van hout op bakstenen, toch wel bijzonder om te zien. 
Verder hebben ze voor vier kinderen van deze gaarkeuken een zogenaamde pleegvader gevonden, een gezin in Nederland geeft de kinderen geld, zodat ze kunnen studeren. Er zijn hier helaas wat wisselende resultaten, maar dat komt met name, omdat ze op de basisschool al een te grote achterstand hebben opgelopen. Maar er is ook een meisje dat echt fantastisch presteert, ze haalt namelijk alleen maar tienen, en daarbij doet ze ook nog verdienstelijk aan hardlopen. Dit zijn dan natuurlijk fantastische berichten en daar doe je het dan ook voor.
Verder vandaag weer naar mijn stage geweest, en heb ik weer eens Engelse les gegeven. Vandaag hebben we het presenteren herhaald, en daarbij de nummers tot 60 geoefend. Door een mix van Engels en Spaans te gebruiken, begrijpen ze wat ik zeg en ik geef duidelijk aan wanneer ik een Spaans of Engels woord zeg. Kinderen pikken dit goed op en ik ga morgen maar beginnen met de kleuren en natuurlijk het blijven herhalen van het geleerde. De kinderen waren heel enthousiast en deden allemaal eigenlijk prima mee. Er zaten zelfs een aantal kinderen die duidelijk geoefend hebben thuis, en waarbij de uitspraak redelijk goed is. Dit wordt in ieder geval veel blijven oefenen. Na afloop gingen de kinderen nog even honkballen, en zoals gewoonlijk was het de jongens tegen de meisjes. Zowel de jongens als de meisjes kunnen dit spelletje verschrikkelijk fanatiek spelen!
Na mijn werk heb ik macaroni gegeten en uiteindelijk ergens een lekker ijsje gehaald, voordat ik mijn bed in ging. Vandaag vroeg slapen, omdat morgen nieuwe lessen Engels en voor mezelf Spaans op het programma staat.
zondag 3 oktober 2010
dag 49, 50 en 51
Fin de Semana, oftewel weekend in Granada. Alle kinderen zijn vrij op vrijdag van school en hebben dus al een dag eerder vakantie. Maar ons werk als tutoren en vrijwilligers gaat gewoon door, ook op vrijdag. Deze dag is normaal gesproken bedoeld om huizen te bezoeken van de kinderen en te praten over hoe het gaat en op welke gebieden het kind extra geholpen moeten worden. Ook wordt vaak aangegeven hoe de ouders kunnen helpen om het kind te helpen met zijn ontwikkeling. Maar vandaag was er een soort themabijeenkomst voor de ouders. /voordat we gingen regende het heel hard en was het de vraag of we wel erheen konden en of het zin had. Uiteindelijk werd het droog en na veel overleg en goed naar de lucht kijken, besloten we toch maar naar de scholen te gaan. Het thema van vandaag was de gelijkheid van rechten van de vrouw. De vrouw heeft net zoveel rechten als een man en het is niet toegestaan om geweld tegen vrouwen te gebruiken. Op zich een gevoelig onderwerp in dit land, vanwege het machismo in dit land. De middag zou om een uur of drie beginnen, maar toen waren er maar 2 ouders... dit had onder andere te maken met de regen die met bakken tegelijk naar beneden kwam. Uiteindelijk, een half uur later dan gepland, waren er toch wel 15 ouders die de regen hadden getrotseerd om naar de bijeenkomst te komen. Dit geeft toch wel aan hoe belangrijk het project voor deze kinderen en ouders is. Uiteindelijk duurde het verhaal ruim anderhalf uur, en zaten de ouders echt geboeid te luisteren. De vrouw van de organisatie vertelde heel leuk, met regelmatig grapjes en op deze manier hield iedereen een goed gevoel er aan over. Na afloop van deze middag heb ik een uiensoep genaakt voor 7 personen en was ik van plan vroeg te slapen. Dit lukte redelijk, want rond 11 uur lag ik in mijn bed. Helaas lag ik om 2 uur ruim een uur wakker, van geluiden in het hostal. Mensen die moeten bellen en aanbellen, om binnen te kunnen komen, veel gepraat en dergelijke, en vervelend na een vrij slopende week en wetende dat je de volgende ochtend toch wel weer voor 7 uur wakker bent.
Dit bleek inderdaad ook te zijn en ik begon de dag met goede moed met mijn opdrachten voor Leiden. Dit is toch wel redelijk gelukt op zaterdag. Verder heb ik wat rondgelopen in de stad, wat gedronken met andere studenten, en een ijsje gegeten met een paar nicadames. Oh ja ik werd ook nog op de foto gezet door een nicaraguaanse vrouw... waarom? heb geen enkel idee... 's Avonds gezellig uit geweest in el Club, waar een carnaval de Brazil feest gehouden werd. Compleet met danseressen zoals tijdens de carnaval in Rio ;) Een gezellige avond gehad, met helaas weer een minder prettige afsluiting. Er werd namelijk weer eens niet gereageerd op de bel toen we in hostal naar binnen wilden gaan. Na 20 minuten aan te hebben gebeld en dus op straat te hebben gestaan midden in de nacht. Uiteindelijk hadden we het telefoonnummer van Rinconchito kunnen achterhalen en gebeld. Nadat we twee keer de telefoon hadden gebeld en 100 keer aangebeld, werd er uiteindelijk open gedaan. Eigenlijk heb ik het in dit hostal wel een beetje gehad nu. Nadat ik vier weken geleden een mail had gestuurd naar OnStage met verschillende punten die ontbraken in het hostal en de suggestie van een sleutel voor de vaste gasten, blijkt er nu nog steeds niets van terecht gekomen te zijn. De organisatie hier laat dus een beetje afweten, helaas... Maar goed het is Nicaragua, en we moeten ons maar aanpassen, ook al betaal je hier de hoofdprijs per maand voor in Granada. Haha als iemand nog een adresje weet hier, houd ik me aanbevolen.
Zondag heb ik uiteindelijk geslapen tot een uur of 7.30, voordat ik wakker werd. Helaas was er in de ochtend geen internet en kon ik niet zo heel veel doen aan school en dergelijke. Op dit moment is het internet hier nog steeds niet gemaakt, maar gelukkig weten de buren wel hoe je het kunt maken. Dus gelukkig kon ik in de middag op het internet van de buren wat dingen voor school doen en nu dit bericht plaatsen. Morgen ga ik weer Engelse les geven en daarvoor heb ik een afspraak gemaakt om met Bertina van stichting Mundico naar een gaarkeuken te gaan, die is opgericht voor de mensen en kinderen die het nodig hebben hier. Een volle en drukke dag dus morgen!
Dit bleek inderdaad ook te zijn en ik begon de dag met goede moed met mijn opdrachten voor Leiden. Dit is toch wel redelijk gelukt op zaterdag. Verder heb ik wat rondgelopen in de stad, wat gedronken met andere studenten, en een ijsje gegeten met een paar nicadames. Oh ja ik werd ook nog op de foto gezet door een nicaraguaanse vrouw... waarom? heb geen enkel idee... 's Avonds gezellig uit geweest in el Club, waar een carnaval de Brazil feest gehouden werd. Compleet met danseressen zoals tijdens de carnaval in Rio ;) Een gezellige avond gehad, met helaas weer een minder prettige afsluiting. Er werd namelijk weer eens niet gereageerd op de bel toen we in hostal naar binnen wilden gaan. Na 20 minuten aan te hebben gebeld en dus op straat te hebben gestaan midden in de nacht. Uiteindelijk hadden we het telefoonnummer van Rinconchito kunnen achterhalen en gebeld. Nadat we twee keer de telefoon hadden gebeld en 100 keer aangebeld, werd er uiteindelijk open gedaan. Eigenlijk heb ik het in dit hostal wel een beetje gehad nu. Nadat ik vier weken geleden een mail had gestuurd naar OnStage met verschillende punten die ontbraken in het hostal en de suggestie van een sleutel voor de vaste gasten, blijkt er nu nog steeds niets van terecht gekomen te zijn. De organisatie hier laat dus een beetje afweten, helaas... Maar goed het is Nicaragua, en we moeten ons maar aanpassen, ook al betaal je hier de hoofdprijs per maand voor in Granada. Haha als iemand nog een adresje weet hier, houd ik me aanbevolen.
Zondag heb ik uiteindelijk geslapen tot een uur of 7.30, voordat ik wakker werd. Helaas was er in de ochtend geen internet en kon ik niet zo heel veel doen aan school en dergelijke. Op dit moment is het internet hier nog steeds niet gemaakt, maar gelukkig weten de buren wel hoe je het kunt maken. Dus gelukkig kon ik in de middag op het internet van de buren wat dingen voor school doen en nu dit bericht plaatsen. Morgen ga ik weer Engelse les geven en daarvoor heb ik een afspraak gemaakt om met Bertina van stichting Mundico naar een gaarkeuken te gaan, die is opgericht voor de mensen en kinderen die het nodig hebben hier. Een volle en drukke dag dus morgen!
vrijdag 1 oktober 2010
dag 47, 48
Over de afgelopen dagen valt er eigenlijk niet heel veel te vertellen. Op woensdag had ik namelijk alleen een uurtje Spaanse les, en gedurende die les kreeg ik een smsje van Skarleth (stagebegeleider hier) dat ze niet naar de scholen gingen. De wegen waren kennelijk nog zo slecht dat een van de twee scholen onbereikbaar was. Dus had ik opeens de middag vrij, en moest ik me maar weer zien te vermaken. Na eerst wat boodschappen te hebben gedaan, heb ik maar weer wat opdrachten gemaakt voor Leiden, en wat films gekeken op tv. Verder ook weer Nicaraguaans gekookt, empenadas de maduro con queso, ensalade criollo y arroz. Daarna nog een film gekeken, Across the Universe. Een verrassend goede film, met veel muziek van de Beatles, alleen anders, zeker een aanrader!
De dag erna regende heeft het in de nacht flink geregend en ook in de ochtend regende het. Dus ik vreesde met grote vrezen dat er weer een vrije middag er aan zat te komen. Na eerst 4 uur Spaanse les te hebben gehad, had ik nog steeds geen berichtje gekregen van Skarleth. Zou ik dan vandaag wel weer naar mijn stage kunnen gaan? En inderdaad was het mogelijk... met 6 man in de cabine van de pick-up en 8 man achterin, konden we naar de scholen toe. Comfortabel is anders, maar het is wel een verschrikkelijk gemakkelijke manier van veel personen vervoeren!
Aangekomen op de scholen waren de kinderen erg blij om ons te zien, ja echt waar, en bleek er al gauw een ander probleem te zijn. Het slot van het hek werkt niet goed en was met geen mogelijkheid open te maken. Dus dat werd klimmen over de hekken heen. Het is echt ongelooflijk hoe behendig die kinderen zich bewegen en over de hekken kwamen, terwijl ik met grootse moeite er over heen kwam.
Omdat mijn Engelse lessen op deze school nog niet waren begonnen, ben ik weer eens gaan observeren en vooral gekeken hoe de kinderen werken. De kinderen kennen me nu een beetje en zijn aan mijn aanwezigheid gewend. Ze stellen veel vragen aan mij, en vertellen soms gehele verhalen aan mij. Een groot probleem is, dat ze heel veel letters inslikken, en ik dus vaak geen idee heb waar ze het over hebben. Met een beetje lachen, ja en nee zeggen op de juiste momenten kom ik er wel onderuit, maar toch is het gewoon vervelend. Een voorbeeld bijvoorbeeld met rekenen. Je hoort ze alleen maar do, tre en cing zeggen, in plaats van doS, treS en cinCO. Zodra je weet waar ze het over hebben kan je er een beetje aan aanpassen, maar probeer dat maar als ze gelijk in snel Spaans tegen je beginnen. Soms vraag ik of ze het willen herhalen, maar dan gaat het in net zo'n tempo als er voor en blijft het vrij onduidelijk. Maar een goede zaak is wel, dat ze graag tegen mij willen praten! Vandaag heb ik verder ook een paar kinderen geholpen met rekenen. Wel op de manier die zij kennen, want mijn Spaans is nog niet zo goed dat ik andere methoden uit kan leggen aan die kinderen. Ze begrepen mij wel en ik merkte hier enorm, hoe groot de problemen zijn hier. Kinderen van de leeftijd groep 5, hebben de grootse moeite met sommen onder de 20. Alles wordt gedaan met tellen van vingers en er zitten geen tot weinig automatismen bij deze kinderen. Er was zelfs een kind dat gewoon de nummers niet goed kent. Hij wist bijvoorbeeld dat het negen was, maar wist het dus niet op te schrijven. Ik was daar toch wel verbaasd over en vroeg de tutor, hoe dat nou kwam. Ze vertelde me dat hij vroeger niet naar school ging en ook nu niet heel vaak naar school gaat, omdat hij zijn moeder altijd moet helpen met van alles en nog wat. Ook thuis kan hij niet oefenen en leren, omdat daar weinig tot geen mensen zijn die hem kunnen helpen. Er is namelijk nog veel analfabetisme in deze gebieden, en de kinderen kunnen dan vaak beter rekenen en lezen dan de ouders. Trieste zaak, en daarom is het goed dat er dit soort projecten zijn. Ook al helpt het maar een klein beetje, als deze kinderen al straks beter lezen en rekenen dan hun ouders, dan kunnen ze hun kinderen later weer helpen en vertellen hoe belangrijk het is om te lezen en te rekenen...
's Avonds verder niet zoveel gedaan, beetje mail gecheckt en gekwartet (natuurlijk dik verloren), en daarna lag ik rond half 10 toch wel in bed. Het zijn op deze manier slopende dagen...
De dag erna regende heeft het in de nacht flink geregend en ook in de ochtend regende het. Dus ik vreesde met grote vrezen dat er weer een vrije middag er aan zat te komen. Na eerst 4 uur Spaanse les te hebben gehad, had ik nog steeds geen berichtje gekregen van Skarleth. Zou ik dan vandaag wel weer naar mijn stage kunnen gaan? En inderdaad was het mogelijk... met 6 man in de cabine van de pick-up en 8 man achterin, konden we naar de scholen toe. Comfortabel is anders, maar het is wel een verschrikkelijk gemakkelijke manier van veel personen vervoeren!
Aangekomen op de scholen waren de kinderen erg blij om ons te zien, ja echt waar, en bleek er al gauw een ander probleem te zijn. Het slot van het hek werkt niet goed en was met geen mogelijkheid open te maken. Dus dat werd klimmen over de hekken heen. Het is echt ongelooflijk hoe behendig die kinderen zich bewegen en over de hekken kwamen, terwijl ik met grootse moeite er over heen kwam.
Omdat mijn Engelse lessen op deze school nog niet waren begonnen, ben ik weer eens gaan observeren en vooral gekeken hoe de kinderen werken. De kinderen kennen me nu een beetje en zijn aan mijn aanwezigheid gewend. Ze stellen veel vragen aan mij, en vertellen soms gehele verhalen aan mij. Een groot probleem is, dat ze heel veel letters inslikken, en ik dus vaak geen idee heb waar ze het over hebben. Met een beetje lachen, ja en nee zeggen op de juiste momenten kom ik er wel onderuit, maar toch is het gewoon vervelend. Een voorbeeld bijvoorbeeld met rekenen. Je hoort ze alleen maar do, tre en cing zeggen, in plaats van doS, treS en cinCO. Zodra je weet waar ze het over hebben kan je er een beetje aan aanpassen, maar probeer dat maar als ze gelijk in snel Spaans tegen je beginnen. Soms vraag ik of ze het willen herhalen, maar dan gaat het in net zo'n tempo als er voor en blijft het vrij onduidelijk. Maar een goede zaak is wel, dat ze graag tegen mij willen praten! Vandaag heb ik verder ook een paar kinderen geholpen met rekenen. Wel op de manier die zij kennen, want mijn Spaans is nog niet zo goed dat ik andere methoden uit kan leggen aan die kinderen. Ze begrepen mij wel en ik merkte hier enorm, hoe groot de problemen zijn hier. Kinderen van de leeftijd groep 5, hebben de grootse moeite met sommen onder de 20. Alles wordt gedaan met tellen van vingers en er zitten geen tot weinig automatismen bij deze kinderen. Er was zelfs een kind dat gewoon de nummers niet goed kent. Hij wist bijvoorbeeld dat het negen was, maar wist het dus niet op te schrijven. Ik was daar toch wel verbaasd over en vroeg de tutor, hoe dat nou kwam. Ze vertelde me dat hij vroeger niet naar school ging en ook nu niet heel vaak naar school gaat, omdat hij zijn moeder altijd moet helpen met van alles en nog wat. Ook thuis kan hij niet oefenen en leren, omdat daar weinig tot geen mensen zijn die hem kunnen helpen. Er is namelijk nog veel analfabetisme in deze gebieden, en de kinderen kunnen dan vaak beter rekenen en lezen dan de ouders. Trieste zaak, en daarom is het goed dat er dit soort projecten zijn. Ook al helpt het maar een klein beetje, als deze kinderen al straks beter lezen en rekenen dan hun ouders, dan kunnen ze hun kinderen later weer helpen en vertellen hoe belangrijk het is om te lezen en te rekenen...
's Avonds verder niet zoveel gedaan, beetje mail gecheckt en gekwartet (natuurlijk dik verloren), en daarna lag ik rond half 10 toch wel in bed. Het zijn op deze manier slopende dagen...
Abonneren op:
Posts (Atom)