dag 45

Op de eerste dag van deze week, kreeg ik eindelijk de lijst met kinderen die ik les zou gaan geven. Nadat ik een beetje had uitgeslapen tot 06.30, besloot ik maar eens bij het hotel te werken in plaats van in het hostal. Zoiets werkt beter, want hierdoor kan ik mij beter focussen. Dus toen maar met laptop en al naar het Hotel Con Corazon gegaan (hotel dat het project waar ik stage loop, organiseert). Daar aangekomen heb ik mij lessen voorbereid, en ondertussen kreeg ik een lijst met namen. Toen kwam ik erachter dat ik toch wel even een ander soort les moest gaan voorbereiden. In plaats van leeftijden tussen de 7-11 jaar, kreeg ik een lijst met namen en leeftijden van 12-17 jaar, oftewel hun groep 8. Ik ben hier verder niet over gaan klagen, maar ik dacht dat er met onstage (stagebemiddelingsbureau) was afgesproken dat ik kinderen in een lagere leeftijd les zou gaan geven. Mijn leerstof / lesideeën die ik hier heb, zijn eigenlijk geschikt voor kinderen van 4-7 jaar, en dan moet je opeens tieners gaan lesgeven hier. Maar goed het is Nicaragua... (is een bekende uitspraak hier als het allemaal niet loopt zoals het hoort te lopen). Dus mijn complete les aangepast en toch het allemaal maar op een andere manier in elkaar gezet. In plaats van kaartjes en afbeeldingen, toch maar gewoon gebruik gemaakt van woorden. Dus maar een korte conversatie in elkaar gedraaid, waarbij we ook de nummers tot 20 oefenen.
Na de lunch ging ik weer naar mijn stage om uiteindelijk les te gaan geven. Normaal gesproken gingen ik en de tutoren met een minibusje, maar vandaag was hij er niet. De wegen bleken zo slecht te zijn, dat we toch echt met een 4x4 of een pick up truck moeten gaan. Het werd de pick up truck van het hotel, zo één met een grote bak achter. Zo gingen we met 10 man in de deze pick up. Vijf man binnen in de auto en vijf man buiten in de bak. Ik natuurlijk achterin omdat ik het ook wel eens wil beleven, en het was inderdaad niet te doen geweest met een minibusje. Overal plassen en modder, en dat met al die kuilen en gaten in de wegen. Uiteindelijk zijn we veilig en zonder te hoeven duwen, aangekomen bij de scholen. Hier aangekomen kreeg ik te horen dat mijn lessen om 3 uur beginnen met één groep en drie kwartier later komt de andere groep voor drie kwartier. Daarvoor en daarna kan ik de andere tutoren helpen door een beetje aandacht te geven aan de leerlingen. Zoals zo vaak in Nicaragua waren de kinderen wat later, en kon ik uiteindelijk twintig minuten later beginnen. Op zich ging de les wel goed, en de kinderen waren heel timide en verlegen, durfde eigenlijk niet zo goed. Maar na verloop van tijd kregen ze meer zelfvertrouwen en lukte de les best aardig. Door een mix te gebruiken met Spaans en Engels probeer ik ze wijzer te maken en de dingen uit te leggen die ik wil dat ze leren. Om kwart voor drie was de les eigenlijk afgelopen, omdat dan de andere groep zou komen. Alleen er was geen andere groep... dus ik ben nog even doorgegaan met de groep die er zat. Tja het blijft improviseren hier! Op zich wel heel leerzaam en goed voor mijn eigen ontwikkeling.
Om vijf uur reden we weg en ja hoor waar wij al zo bang voor waren, gebeurde niet bij ons, maar bij een andere auto die voor ons reed. Hij kwam vast te zitten in de modder en er kon echt niets meer langs. Door hulp van stenen, de grond vlak te maken en veel mensen en duwen, kwam hij los. Ja hoor, ik heb de Nica gemeenschap ook een beetje geholpen met mijn krachtige inspanningen. Gevolg was wel dat mijn voeten zwart waren van de modder en mijn slippers dus ook onder. Wij kwamen er gelukkig wel redelijk gemakkelijk langs en konden met een vertraging van ongeveer een half uur, eindelijk naar huis. Morgen moet ik weer naar dezelfde school en ben benieuwd of alle kinderen dit keer wel op komen dagen.