dag 33, 34

Eigenlijk heb ik niet zo heel veel te schrijven over de afgelopen twee dagen. Gister een beetje geslapen en een beetje rondgelopen na mijn Spaanse les. Vandaag heb ik mijn foto's op picasa gezet en vier uurtjes Spaanse les gehad. Verder heb ik vandaag pannenkoeken gebakken en eigenlijk niet meer gedaan. Dus gebruik ik dit bericht maar om even terug te kijken hoe ik de afgelopen maand beleefd heb.
Als ik terugdenk hoe mijn verwachtingen waren en kijk waar ik nu sta, is er ontzettend veel veranderd. Ik wist dat het een arm land was, maar ja weten is wat anders dan zien. Toen ik voor het eerst in mijn gastgezin terecht kwam, dacht ik eigenlijk waar ben ik nu weer beland. Het was echt een huis waar alleen de meest noodzakelijke spullen stonden en een televisie dan (kom ik zo op terug). Het is echt een land waar ze alleen maar gebruik maken van dingen die nut hebben. Een stoel is een stoel en niet meer, hetzelfde geldt voor een tafel en de rest van het interieur. Ze hebben hier geen warme douche of warm water, want waar heb je dat nou weer voor nodig hier? Er is dus weinig extra's en tierelantijntjes in de huizen. Bijna elk huis heeft wel een binnentuin, oftewel er ontbreekt een stuk van het dak, en daar hebben ze een tuintje aangelegd. In eerste instantie denk je toch... waarom... maar ja nu ik er wat langer zit, zie ik er nut ook wel van. Je hebt geen ruimte en plaats voor een gewone tuin, je hoeft ze geen water en licht te geven, want dat doet de natuur wel en verder is het nog een leuk gezicht ook. Ohja en het zorgt natuurlijk voor zuurstof in het huis. Ze zijn wel slim hier.
Het land is echt fantastisch en heel mooi. Veel groen, grote vulkanen, mooie meren en veel diersoorten en planten. Wat me dan wel verbaasd is dat de mensen hier, er zo verschrikkelijk slecht mee omgaan. ze gooien hun afval op straat, er zijn weinig prullenbakken, de auto's hier hebben nog nooit van roetfilters en dergelijke gehoord, en dat terwijl de natuur hier toch één van de belangrijkste dingen in het land is, dat toerisme trekt. Het lijkt er op dat ze hier gewoon niet over nadenken en ik vind het zelf raar dat ze hier dus niets aan doen. Maar goed het kan natuurlijk ook gewoon gemakzucht zijn... iedere dag regent het wel even en dan is de straat zo schoon!
Verder is het voor een Nicaraguaanse heel gewoon om de dag door te brengen in een stoel voor de televisie of computer. Je hebt hier ongeveer 100 zenders, dus er is altijd wel iets leuks op televisie. Ik heb hier zelf ook wel over nagedacht de afgelopen weken, en ben er achter gekomen dat het eigenlijk niet zo heel raar is. Bedenk maar hoe je je voelt als je vakantie hebt gehad en vervolgens aan een nieuw schooljaar moet beginnen. De eerste dagen doe je niet zo veel, je stelt alles een beetje uit en doet eigenlijk niet zo veel op school. Pas tegen het einde van een semester raak je op gang en maak je jouw werk af. Hetzelfde geldt eigenlijk hier... Nicaragua is eigenlijk altijd wel in andere handen geweest en er werd toen aan ze verteld wat ze moesten doen. Eerst een kolonie van Spanje, toen onder auspiciën van William Walker, vervolgens ongeveer een halve eeuw onder leiding van de dictatorfamilie Somozo en toen raakten ze in oorlog met Amerika. En nu zijn ze eigenlijk nog maar 20 jaar echt onafhankelijk. De mensen weten nu eigenlijk niet, wat ze moeten doen en er is niemand die hen kan vertellen hoe het allemaal moet. Langzaamaan komt er wel besef, mede dankzij de verschillende vrijwilligers, dat het ook wel anders kan. Hoop dat dit wel gaat doorzetten.
Hmm. Ik zal jullie niet verder vervelen met mijn overdenkingen en reflecties vandaag. Morgen zal ik het wel hebben over hoe mijn Spaanse les gaat en hoe de mensen en de stage bevallen! Zo maar weer eens vroeg proberen te slapen...