dag 21

Na gisteravond redelijk vroeg naar bed te zijn gegaan, voelde ik me toch moe toen ik weer wakker werd. Maar goed gebruikelijke ritueel en vervolgens naar school voor mijn Spaanse les. Vandaag veel verschillende vormen grammatica gehad, en op een gegeven moment ging het, het ene oor in en het andere oor weer uit. Kon me moeilijk concentreren in ieder geval. Maar goed snel mijn aantekeningen maar doornemen en dan zal ongetwijfeld wat terugkomen. Morgen mijn laatste les hier officieel… hmmm misschien moet ik toch maar nog een paar weekjes doorgaan met een paar ochtenden in de week, morgen maar even na vragen bij Angélica.
Maar goed de middag was belangrijker voor me. Vandaag zou ik kennis maken met mijn stage adres en kreeg ik een beetje te horen wat ik zal gaan doen. Tjitske kwam me halen en nadat ik mijn kamer in El Rinconchito had gezien, zijn we naar Hotel Con Corazon gegaan. Hier ontmoette ik mijn stagebegeleidster Skarleth. Haar zal ik alles kunnen vragen en ze zal me helpen met de nodige dingen die ik wil weten voor mijn onderzoek. Nadat Tjitske een aantal vragen had gesteld voor mij, en uitgelegd had wat precies de bedoeling was aan Skarleth, zijn we naar één van de scholen gegaan waar ik straks ga lesgeven. Even terug… Hotel Con Corazon heeft een stichting opgezet die er voor wil zorgen dat kinderen extra les krijgen in lezen, rekenen en dergelijke. Het project richt zich op dit moment op twee scholen net buiten de stad Granada, waar veel armoede heerst. Op deze twee scholen zitten iets van 300 leerlingen, waar er 60 deelnemen aan het project. Dertig leerlingen op de ene school en dertig op de andere school. Met acht tutoren krijgen deze kinderen dus extra les in lezen en rekenen, en ander activiteiten. Uit een paar onderzoeken is het duidelijk geworden dat de leessnelheid ook omhoog is gegaan bij deze kinderen. De bedoeling is dus, dat ik straks met een groepje kinderen aan de slag ga met Engels.
We zijn dus met zijn drieën naar een van de scholen gegaan, en na een rit op bijna onbegaanbare wegen, kwamen we aan op de school. Voor de goede orde… hier is een school toch iets anders dan in Nederland. Deze school had geen elektriciteit, was heel open en er zijn dus geen leuke kleurtjes op de muren, die gezelligheid uitstralen. Van de dertig leerlingen die hier normaal zouden zitten na schooltijd, waren er vandaag iets van 15 kinderen aan het werk. Het regende en sommige kinderen wonen wat verder van de school, en dus laten vaak de ouders het kind gewoon niet gaan. Al met al een sobere bedoeling, maar vreemd genoeg waren de kinderen in de buurt heel vriendelijk en veel lachen. Om eerlijk te zijn vond ik het heel vreemd om dit te merken. Al met al heb ik zeker het gevoel dat ik hier veel kan betekenen en ik zal me zeker nuttig voelen hier. Tjitske vroeg wat mijn eerste impressie was, en ik weet het eigenlijk nog niet. Er komt zoveel op je af en ik zit in situaties die voor mij onbekend is. Er is veel armoede en kinderen leren hier niet zichzelf ontwikkelen, maar alleen maar te overleven, en dan is school dus niet nodig volgens ouders. Het blijft moeilijk om hier over te oordelen, en ik zal dat nu nog niet kunnen. Ik zit hier nu wel met een gevoel dat je hier zoveel wilt veranderen, maar ik zal straks blij moeten zijn als ik een paar kinderen een beetje geholpen heb.
Straks nog even eten, en daarna heel vroeg naar bed, want ik ben gesloopt.