dag 46

Wat heb ik gisteren toch allemaal wel niet beleefd. Vroeg wakker worden, het complete ochtendritueel afgedraaid van douchen eten en email checken. En het uitzwaaien van één van de Nederlandse studenten die vertrok naar Jinotega. Toen gelijk met Lester (de man die OnStage vertegenwoordigt, nu Onno en Tjitske in Nederland zijn) een afspraak gemaakt om 's avonds langs te komen. Er waren namelijk wat probleempjes met ons hostal en sommigen hadden problemen met hun stage. Er zijn namelijk wat lekkages in verschillende kamers, en we willen nu toch wel graag een sleutel van het hostal hebben, zodat we niet meer buitengesloten kunnen worden. Dus dat konden we dan gelijk even allemaal regelen.
Toen heb ik boodschappen gedaan voor het avondeten van vanavond. Het werden pannenkoeken, met appel, kaas en bacon. Altijd lekker en goed te maken voor meerdere mensen! Nadat ik wat gegeten had, ben ik naar mijn Spaanse les gegaan. Hier heb ik een uurtje met mijn leraar gepraat over van alles en nog wat. Het praten gaat een stuk vlotter nu, en natuurlijk maak ik nog fouten, maar hij begrijpt me in ieder geval.
Oh ja het regende trouwens de hele ochtend en dat bleek uiteindelijk gevolgen te hebben voor mijn stage. De tutoren en ik vertrokken weer met de pick-up van het hotel, en ik mocht weer in de achterbak zitten. Het mag hier allemaal, dus ga ik er gebruik van maken ook! Maar aangekomen op het weggetje naar de scholen, bleek het al gauw heel lastig te gaan worden om de scholen te bereiken. Veel modder en plassen op de weg, en soms over de gehele weg (zie filmpje).


Door de eerste kwamen we wel, maar toen we aankwamen op de eerste school bleken er maar 9 kinderen te zijn van de dertig. Toen wisten we al dat het ergens anders nog veel erger moest zijn. We reden dus een stukje door en daar zagen we echt een rivier stromen dwars over de gehele weg, met redelijk wat kracht. Dat was extra gevaarlijk, omdat er aan de rechterkant van de weg een afgrond was, zonder een afscheiding (zie foto's). Dus helaas geen lessen en konden we weer terug naar het hotel. Toen had ik opeens een middag vrij hier. Gelukkig waren er meerdere studenten in de middag vrij, en besloten Lara en ik Nicaraguaans te gaan kokkerellen. Empenades de Piña en churillos. Doordat we niet al het kookgerei hadden moesten we ook regelmatig improviseren. Dus in plaats van een deegroller, gebruikten we een lege fles wijn.
En het eindresultaat was gelukkig helemaal prima zoals je kunt zien. Altijd fijn als een plan tot een goed eind wordt gebracht! Het belangrijkste misschien, de tijd werd op deze manier een beetje gedood.
Na het bakken van deze lekkernijen, gingen we maar gelijk door met het bakken van pannenkoeken. Ging allemaal prima zonder spatels en dergelijke, en je leert op deze manier heel goed om pannenkoeken in de lucht te gooien en omgedraaid weer op te vangen. Ondanks wat mislukte pannenkoeken, pannenkoeken die op het gasstel belanden (Lara), en dat het gas vlak voor de laatste pannenkoek op was, zag het er allemaal appetijtelijk uit. En het beste was, het smaakte ook nog prima. Uiteindelijk hebben we zo'n 2,5 uur in de keuken gestaan, maar wel lol gehad.Uiteindelijk om een uur of tien lag ik in bed, en sliep ik sinds lange tijd, weer eens lekker diep. Als het vandaag niet regent, kan ik gewoon weer naar mijn stage!

dag 45

Op de eerste dag van deze week, kreeg ik eindelijk de lijst met kinderen die ik les zou gaan geven. Nadat ik een beetje had uitgeslapen tot 06.30, besloot ik maar eens bij het hotel te werken in plaats van in het hostal. Zoiets werkt beter, want hierdoor kan ik mij beter focussen. Dus toen maar met laptop en al naar het Hotel Con Corazon gegaan (hotel dat het project waar ik stage loop, organiseert). Daar aangekomen heb ik mij lessen voorbereid, en ondertussen kreeg ik een lijst met namen. Toen kwam ik erachter dat ik toch wel even een ander soort les moest gaan voorbereiden. In plaats van leeftijden tussen de 7-11 jaar, kreeg ik een lijst met namen en leeftijden van 12-17 jaar, oftewel hun groep 8. Ik ben hier verder niet over gaan klagen, maar ik dacht dat er met onstage (stagebemiddelingsbureau) was afgesproken dat ik kinderen in een lagere leeftijd les zou gaan geven. Mijn leerstof / lesideeën die ik hier heb, zijn eigenlijk geschikt voor kinderen van 4-7 jaar, en dan moet je opeens tieners gaan lesgeven hier. Maar goed het is Nicaragua... (is een bekende uitspraak hier als het allemaal niet loopt zoals het hoort te lopen). Dus mijn complete les aangepast en toch het allemaal maar op een andere manier in elkaar gezet. In plaats van kaartjes en afbeeldingen, toch maar gewoon gebruik gemaakt van woorden. Dus maar een korte conversatie in elkaar gedraaid, waarbij we ook de nummers tot 20 oefenen.
Na de lunch ging ik weer naar mijn stage om uiteindelijk les te gaan geven. Normaal gesproken gingen ik en de tutoren met een minibusje, maar vandaag was hij er niet. De wegen bleken zo slecht te zijn, dat we toch echt met een 4x4 of een pick up truck moeten gaan. Het werd de pick up truck van het hotel, zo één met een grote bak achter. Zo gingen we met 10 man in de deze pick up. Vijf man binnen in de auto en vijf man buiten in de bak. Ik natuurlijk achterin omdat ik het ook wel eens wil beleven, en het was inderdaad niet te doen geweest met een minibusje. Overal plassen en modder, en dat met al die kuilen en gaten in de wegen. Uiteindelijk zijn we veilig en zonder te hoeven duwen, aangekomen bij de scholen. Hier aangekomen kreeg ik te horen dat mijn lessen om 3 uur beginnen met één groep en drie kwartier later komt de andere groep voor drie kwartier. Daarvoor en daarna kan ik de andere tutoren helpen door een beetje aandacht te geven aan de leerlingen. Zoals zo vaak in Nicaragua waren de kinderen wat later, en kon ik uiteindelijk twintig minuten later beginnen. Op zich ging de les wel goed, en de kinderen waren heel timide en verlegen, durfde eigenlijk niet zo goed. Maar na verloop van tijd kregen ze meer zelfvertrouwen en lukte de les best aardig. Door een mix te gebruiken met Spaans en Engels probeer ik ze wijzer te maken en de dingen uit te leggen die ik wil dat ze leren. Om kwart voor drie was de les eigenlijk afgelopen, omdat dan de andere groep zou komen. Alleen er was geen andere groep... dus ik ben nog even doorgegaan met de groep die er zat. Tja het blijft improviseren hier! Op zich wel heel leerzaam en goed voor mijn eigen ontwikkeling.
Om vijf uur reden we weg en ja hoor waar wij al zo bang voor waren, gebeurde niet bij ons, maar bij een andere auto die voor ons reed. Hij kwam vast te zitten in de modder en er kon echt niets meer langs. Door hulp van stenen, de grond vlak te maken en veel mensen en duwen, kwam hij los. Ja hoor, ik heb de Nica gemeenschap ook een beetje geholpen met mijn krachtige inspanningen. Gevolg was wel dat mijn voeten zwart waren van de modder en mijn slippers dus ook onder. Wij kwamen er gelukkig wel redelijk gemakkelijk langs en konden met een vertraging van ongeveer een half uur, eindelijk naar huis. Morgen moet ik weer naar dezelfde school en ben benieuwd of alle kinderen dit keer wel op komen dagen.

dag 43, 44

Hoe besteed je een weekend in Nicaragua? Nou, met reizen natuurlijk, genieten van de natuur hier en alle mooie plekken bezichtigen. Maar dat heb ik dus dit weekend niet gedaan... Er zijn hier twee tropische stormen langs gekomen en ja dat zorgt voor slecht weer in heel Nicaragua. Overal regen en bewolking, dus niet echt prettig om over straat te gaan. Ons gepland weekendje naar San Juan del Sur hadden we dus afgelast en in plaats hiervan kwam Len vanuit San Juan naar ons toe.
Maar goed we bleven het probleem houden... wat gaan we doen in regenachtig Granada. Nou starten met ontbijten, mail checken en uiteindelijk lekker lunchen! Paar Nederlanders gingen naar Masaya toe, maar had niet echt zin om door de regen te lopen en iemand moest Len natuurlijk opvangen. Nadat we eerst wat cafeetjes hadden bezocht om te kijken of we de kraker Ajax-Twente konden zien.. maar helaas moesten ik en Len het maar met internet/ teletekst en dergelijke doen. Uiteindelijk wilden we toch wat meer gaan doen en samen met Lara en Ellen haalden we Monopoly uit de kast. Hier hebben we de middag ons prima mee vermaakt, en tja er kan er maar één de winnaar zijn!!! 's Avonds nog wat gedronken en natuurlijk flink gedanst in El Club.

Hele gezellige avond was het, tot er een aantal huisgenootjes El Club binnenkwamen. Ze kwamen namelijk ons hostal niet binnen. Ze hadden geklopt, gebeld, geschreeuwd en zelfs tegen de deur aangeschopt... maar helaas niemand deed open... Na nog een keer het hele ritueel te hebben gedaan, besloten we maar dat we een ander hostal gingen zoeken. Bij navraag bij Willem (Nederlandse student, die als opdracht heeft een hotel/restaurant te verbeteren, en alle hostals in beeld had gebracht) konden ik en mijn huisgenootjes het beste terecht bij Hospedaje Libertad. Hier aangekomen werd er opengedaan door een gozer en konden we gelukkig voor 7 dollar pp een bed krijgen. In een grote zaal, waarin ongeveer 20 mensen sliepen, konden we liggen slapen. Naja slapen... uiteindelijk besloten we na ongeveer vier uurtjes weer weg te gaan, want het was immers half 7 en dan zijn de mensen in het hostal wakker. De poort stond open en we konden gelukkig naar onze spullen. Mensen in het hostal hebben verder niet gevraagd waar we waren en weten misschien niet eens dat we niet thuis hebben kunnen slapen. Maar we zullen het vanavond wel even met huisbaas Frank gaan bespreken. Misschien dat het na dit incident nu wel een sleutel te regelen is via OnStage. Na een rustige ochtend (wandelingetje, ontbijtje, surfen op internet) en weinig slaap, is hier inmiddels middag. Ik denk dat door de gevolgen van afgelopen nacht het ook niet echt een wilde middag gaat worden. Het zal wel zoiets worden als: stukje lopen, markt boodschappen doen, douchen en mijn lessen voor morgen voorbereiden. Als ik daar de kracht nog voor heb...

dag 42

Vandaag heb ik mij maar weer eens nuttig gemaakt in het huishouden en schoolwerk voor Leiden. Eerst dus het een en ander doen op de computer en daarna dus per voet naar de supermarkt gelopen om boodschappen te doen. Verder de tijd een beetje gedood met te praten met de dochter van de eigenaar (in Spaans natuurlijk) en mijn lunch bij elkaar zien te stropen. Dit keer een zakje fruit, een quesillo (tortilla met kaas), en een of ander broodje van de bakker. Prima lunch natuurlijk om de dag mee door te komen. Om 12 uur ben ik naar de Spaanse school gegaan, omdat ik beloofd had aan de Nederlandse studenten om foto's te maken van de uitreiking van de certificaten. daar werd ik door Angélica spontaan uitgeroepen tot assistent. Ze hebben nogal moeite met de namen en achternamen van de Nederlanders, omdat we klankgroepen hebben die zij niet kennen. Zo zei Angélica de voornaam en moest ik de achternaam zeggen. Daarbij dus ook foto's genomen en afgesproken dat we dit weekend niet naar San Juan del Sur gaan. Dit vanwege het slechte weer hier, en om nou in de regen op het strand te liggen, is ook niet fantastisch. Het weer is hier slecht door de orkanen die aan beide zijden langs Nicaragua woeden. Je kunt hier lezen wat de gevolgen kunnen zijn, maar om eerlijk te zijn, heb ik er hier niet heel veel van gemerkt, behalve dan dat het een langere tijd regent.
Hierna ben ik naar mijn stage gegaan, en heb hier eigenlijk niet heel veel gedaan. We zouden namelijk op huizen bezoek gaan, maar door de regen zijn de wegen weer slecht geworden en was het bereiken van de huizen bijna onmogelijk. Erg vervelend natuurlijk maar daar valt heel weinig aan te doen. In plaats daarvan was er een vergadering en legden de tutoren uit welke materialen ze hadden en op welke manieren je deze kunt gebruiken in de lessen. Na een tijdje ben ik weggegaan en heb ik maar meegedaan met de activiteit van de Spaanse School. We gingen namelijk koken en ik ben daar natuurlijk dol op... het eten ervan dan... Vandaag hebben we het typische Nicaraguaanse gerecht "Indio Viejo" gemaakt. Dit is een soort van stamppot / soep van tortilla's, kip, ui, tomaat, paprika en nog wat ingrediënten. Alles klein maken en samen voegen, en je hebt een heerlijk gerecht, wat er niet uitziet! Voordat we begonnen hebben we natuurlijk eerst een Mojito gemaakt, immers op een lege maag kan je niet koken!


Na wat te hebben gegeten was het alweer een uurtje of 6 en hadden sommige van de studenten nog wat honger. We hebben toen maar besloten dat we een patatje oorlog gingen halen bij het restaurant Nuestro Mundo. Hier ook wat gedronken en op een gegeven moment zaten we daar dus met 10 Nederlanders in Granada, Nicaragua. Het blijft raar dat we hier met zo'n grote groep hier zijn, terwijl de helft van Nederland niet eens weet waar het ligt.
Na nog een afzakkertje te hebben gedaan in El Club, lag ik uiteindelijk rond een uur of half 3 in bed. Het blijft leuk om rond een uur of half 7 wakker te worden!

dag 41

Vandaag weer eens een echt lange dag gehad. Ik werd zoals gewoonlijk weer lekker om 6 uur wakker, dus ik besloot maar gelijk te douchen. Helaas het water was afgesloten in Granada voor een uur of zoiets. Na ja dus ik kreeg de gedachte weer eens: "tja dit is Nicaragua" en besloot dan maar eerst te ontbijten. Alleen koffie te drinken dan, want Daniel (huisgenootje) en ik hadden nog geen brood gehaald. Gelukkig kwam er na een uurtje weer water uit de kraan en kon ik douchen. Ik kan nog steeds niet wennen aan die koude douche in de morgen. Het ligt er echt aan of het die nacht geregend heeft (dan is gevoel koud) of dat het dus niet geregend heeft (dan is het gevoel redelijk). Maar goed ik had mijn Spaanse les verzet van de middag naar de ochtend, omdat ik zo ook op donderdagmiddag kan gaan werken op mijn stage.
Voordat ik naar Spaanse les ging ben ik even langs een bakker en een stalletje gelopen om een croissantje en wat fruit te halen voor 21 Cordoba = 75 cent. Geen geld dus, en zo red ik het hier dan nog wel even hoor.
Tijdens de Spaanse les hebben ik en mijn profesora Milagro als eerste gepraat over verschillende vakken op de scholen. Op welke manieren leer je met rekenen bijvoorbeeld optellen, aftrekken, delen en vermenigvuldigen, Hier is het de gewoonte om gelijk al cijferend neer te zetten en op deze manier uit te rekenen. Dus ik heb haar verteld hoe we het in Nederland doen, en vooral waarom we het zo doen, want cijferend is immers veel gemakkelijker! Ik heb verteld dat het vooral ligt aan het leren kennen van de waarde van de getallen, maar dat het wel belangrijk is dat kinderen de rekensommetjes gaan automatiseren. Verder heb ik nog een beetje de geografie en historie van Nederland uitgelegd, en gezegd dat je biologie hier eigenlijk ook in kan verwerken. Eerst was ze heel verbaasd, maar na uitleg begreep ze het toch wel een beetje. Hier integreren ze ook Geschiedenis met aardrijkskunde, alleen blijft het wel beperkt tot het eigen land. Het patriotisme en nationalisme staan hier hoog in het vaandel, en kinderen moeten de nationale symbolen, de nationale helden en het volkslied kennen voor groep 4. Daarna is het belangrijk dat ze de grondwet en onafhankelijkheidsdocument lezen en leren.
Na twee uurtjes had ik even pauze en daarna hebben we verder gepraat over zwangerschap en abortus bij tienermoeders, homoseksuelen en HIV (Spaans VIH). Milagro bleek geen typische Rooms Katholieke gelover te zijn, en was een groot voorstander van voorbehoedsmiddelen en vond het vrij normaal dat er homoseksuelen waren. Ze was zelfs een beetje jaloers op de travestieten, omdat die vaak een perfect lichaam hebben, volgens haar. Verder is het hier bij wet verboden door de regering om abortus te krijgen. Hierdoor zijn er verschillende klinieken, die vaak buiten de steden liggen, waar vrouwen heen gaan als ze toch geen kind willen. Dit is natuurlijk heel gevaarlijk, en er vallen regelmatig slachtoffers bij het weghalen van een kind. Regering van Daniël Ortega weet dat dit gebeurd, maar het is een soort van principe kwestie dat dit verboden blijft. Ook bij Milagro kwam het eruit dat ze niet tevreden is met Daniël Ortega als president. Toch wel vreemd... eens de grote patriot en revolutionair van het land, maar weet nu niet hoe hij het land kan verbeteren.
Al met al ging de les eigenlijk wel best, en begreep ze alles wat ik wilde zeggen, en ik bijna alles van wat zij zei. Na de les snel even geluncht en toen weer op weg naar mijn stage. Vandaag stond er voor een deel voetbal op het programma, maar helaas wist ik het niet en had ik geen schoenen mee genomen. Maar voordat we daar zijn... Toen ik en de overige tutoren aankwamen op de school, bleek een meisje ziek te zijn. Dit meisje werd uiteindelijk thuisgebracht door een van de tutoren en toen moesten ik en een andere Duitse vrijwilliger de les gaan overnemen. We hadden natuurlijk niets voorbereid en we kregen slechts een korte vage uitleg van wat de bedoeling was van de les. En we moesten het dan ook nog eens volledig in het Spaans gaan doen. We hebben het wel volgehouden, maar of het een groot succes was... ik betwijfel het. Maar ja dit is improviseren en gelukkig hoefden we een uur en een kwartier te vullen. Want meer wisten we echt niet meer te verzinnen. Hierna konden de kinderen gaan voetballen met de organisatie: Soccer without bording. Een stichting die werkt met vrijwilligers om kinderen deel te laten nemen aan een teamsport en ze te laten bewegen. Het grootste gedeelte van de jongens deden in ieder geval vol overgave mee, en de meisjes bleven maar een beetje kijken en rond de tutoren hangen. Op een gegeven moment was ik wat foto's aan het maken van de kinderen, en toen kwam er een meisje of zij een foto mocht maken. Ze heeft uiteindelijk drie kwartier foto's zitten maken van vrienden en ze hadden echt de grootste lol. Na afloop gaf ze mijn camera weer terug en zei ze heel netjes gracias, met een grote smile, kinderen zijn hier echt heel gauw tevreden. Ze heeft trouwens een aantal prachtige foto's gemaakt die nu op mijn fotopagina staan.
Uur of 5 was ik weer terug in Granada en hebben we een soort van chili/ kippensoep gegeten. Super pikant en op een gegeven moment had ik geen smaakpapil meer over, maar was wel weer een gewone maaltijd die we gemaakt hadden. Vanaf vrijdagmiddag komt Ellen (studente micro-economie) ons in het hostal vergezellen en aan het eind van het weekend ook Linda en Lara. Dan zijn wij mannen dus opeens in de minderheid... gaat gezellig worden ...

dag 39, 40

Even een korte terugblik op de afgelopen twee dagen. Ik heb niet heel veel bijzonders gedaan namelijk. Ik ben een beetje bezig geweest met opdrachten maken van school en het doornemen van mijn Spaanse lessen. Voor de rest heb ik samen met een aantal Nederlandse studenten afspraken gemaakt voor komend weekend. We gaan namelijk richting San Juan del Sur, het surfersparadijs van Nicaragua met mooie stranden en dergelijke! Lekker weer een weekendje uitrusten en een beetje bij bruinen. Ook heb ik twee uurtjes Spaanse les gevolgd en ik merk wel dat ik steeds sneller de woorden vind en ze uitspreek. Nu wordt het tijd om vooral veel nieuwe woorden en zinnetjes te leren...Ik denk dat ik dus nog wel even deze lessen blijf volgen.
Voor de rest in de middagen ben ik op mijn stage geweest, en de kinderen beginnen aan mij te wennen. Ik leer een aantal namen en probeer ze een beetje te helpen in het Spaans. Ook vertellen ze soms hele verhalen, waarvan ik helaas nog steeds de helft maar van begrijp. Ze praten in een ander tempo en spreken niet zo duidelijk als de leerkrachten op de Spaanse school. Maar ik begin het wel steeds leuker te vinden.
Verder zijn er nog wat nieuwe gasten in het Hostal gekomen. Een paar Costa Ricaanse muzikanten, die de hele dag door spelen. Ze spelen heel goed en kunnen nog goed zingen ook, maar soms is het een beetje te veel van het goede zeg maar. Dan ben ik blij dat ze op stap gaan en ergens in een barretje gaan spelen. Vandaag heb ik eerst 4 uur Spaanse les en daarna ga ik weer naar mijn stage. Misschien tussendoor mijn was weer eens wegbrengen.

dag 38

Vandaag heb ik eindelijk het gesprek met Skarleth gehad over hoe we mijn stage gaan invullen. Na twee mislukte afspraken was het eindelijk zo ver. Om negen uur ontmoette ik haar in Hotel con Corazon en na de plichtplegingen, vertelde ik haar wat ik heb gezien en een beetje hoe ik het me voorstelde om les te gaan geven. Na een kort gesprek met over en weer ideeën uit wisselen, zal ik de eerste weken gaan beginnen met twee sessies met vijf kinderen per dag. Dus tien kinderen per dag krijgen Engelse les. Ik zal twee dagen op de school San Pablo en twee dagen op de school Santa Bertha gaan werken. Na verloop van tijd zullen we gaan evalueren hoe het is gegaan en hoe we het verder kunnen implementeren. Ik zou eigenlijk dan deze week echt gaan beginnen met lesgeven, maar ze gaan nu de namen selecteren wie er dus in aanmerking gaan komen, en het aan zouden kunnen, dus het is nog eventjes wachten voordat ik kan beginnen.
Omdat donderdagmiddag mijn Spaanse les dag was, ben ik naar de eigenaresse van de Spaanse school (Angélica) gegaan en gevraagd of ik in de ochtend les kan krijgen. Gelukkig kon dat en zal ik nog 6 uur in de week Spaanse les blijven volgen. Ik merk dat het beter wordt, want ik versta meer, en weet sneller de woorden te vinden, wanneer ik iets wil zeggen.
's Middag rond een uur of twaalf begon het opeens heel hard te regenen en te onweren, maar gelukkig werd het redelijk droog toen ik naar mijn stage moest. Omdat het nog een beetje regende droeg ik schoenen voor de verandering, en de tutoren begonnen er gelijk grapjes over te maken. In de bus zeggen ze vaak tegen mij, als de bus met moeite over een paar stenen komt, "Steven, je moet duwen". Dus nu ze zagen dat ik schoenen droeg, zeiden ze dat ik voorbereid was om te gaan duwen. En normaal draag ik hier dus slippers.
Maar goed om kwart voor twee reden we uiteindelijk op weg naar de scholen. Ongeveer halverwege moesten we toch helaas omkeren. Er was zoveel water wat over de weg naar beneden ging, dat de bus er onmogelijk langs kon gaan, en voor ons zou het dan nog eens drie kwartier lopen zijn. Er was dus maar één ding dat we konden doen... omkeren en terug rijden. Ik hoop dus dat we dit niet veel vaker meer mee gaan maken, maar ik ben bang dat het ijdele hoop is. In oktober valt over het algemeen nog meer regen dus. Ik was vandaag dus vroeg klaar en kon dus mooi iets voor HS Leiden doen, maar was toch liever naar mijn stage gegaan.
Morgen weer een nieuwe dag voor mijn stage, hopen dus dat het een beetje droog blijft dan!
Dan maar wat foto's gemaakt door anderen plaatsen! Laguna de Apoyo en ik in El Club met op de achtergrond een kleinzoon van Euwe!!!
Vandaag trouwens bij afhaal Nica geweest. Voor 40 cordoba kregen we een flinke bak met Gallo Pinto, Kip, platones gefrituurd en platones de maduro gebakken. En dat verpakt in bananenbladen. Al met al een flinke maaltijd en meer dan genoeg voor een avond en ik heb het op een Nicastyle gegeten, met handen....

dag 36, 37

Dit weekend toch wel weer wat gedaan. Helaas ging het beklimmen van de Mombacho niet door, omdat er niet zo veel mensen meer overbleven die wilden. Daarom ben ik maar meegegaan naar Laguna de Apoyo, ja derde keer alweer. Maar dit keer ben ik daar blijven slapen. Een student hier in Nicaragua, werkt daar bij een biologico, en zijn werk bestaat uit, vissen vangen en schoonmaken, oh ja en hij moet leren duiken... Maar goed Ik ging dus samen met drie andere Nederlandse studenten die kant op, om een weekendje rust en om een beetje aan het meer te hangen. Hier hebben we dus een aantal uren rond gebracht, een balletje gegooid, vrienden gemaakt met Nica's en helaas moesten ze toch weer iets van ons... Zoals zo vaak hier... denk je dat je een gezellig gesprek hebt, dan komt er aan het eind toch de aap uit de mouw. Of ze willen geld voor een reis naar Costa Rica, nieuwe schoenen, een slaapplek of iets anders. Het blijft jammer, maar op een gegeven moment weet je het gewoon.
Maar goed de andere studenten waren mijn huisgenootjes Len en Daniël en toekomstig huisgenootje Linda. De eerste twee doen iets met de micro-economie hier, en gaan dus hulp bieden aan de ondernemers hier. En de laatste gaat voedingsadviezen geven aan tienermoeders, en dus vertellen dat drie maal Gallo Pinto op een dag toch echt niet heel goed is voor je. We verbleven op de Biologico bij Maarten. Deze Biologico is in handen van een Amerikaan, die hier onderzoek doet naar met name vissen. Het onderzoek waar hij nu bezig is, heeft te maken met hoe vissen zonder tanden slakken eten, of hoe ze het zonder slakken uit houden, en de evolutie hiervan. Heel interessant, maar ik was er niet geheel bij.Na het avondeten hier, zijn we eerst nog even in de avond gaan zwemmen. Hele bijzondere ervaring, maar toen de wolken iets donkerder werden, besloten we toch maar weer gauw naar binnen te gaan. Daar hebben we uiteindelijk met zijn vijven zitten kaarten en zoals het hier hoort, een fles Flor de Caña (Rum) leeggedronken.
Hierna zijn we nog even een stukje gaan lopen en hadden we echt een prachtig uitzicht op het meer in het donker. De lucht was helder, en je kan hier echt uren zitten, luisteren naar de dieren in het bos en het water. Je wordt hier heel rustig van. Om een uur of twee lagen we in bed, redelijk uitgeput.
De volgende morgen natuurlijk weer rond een uur of half 7 wakker en er toen maar uitgegaan. Daar was de Amerikaan bezig met een eekhoorntje die heel tam in de buurt kwam. Ik heb hem zelfs mogen aaien van hem, (boffen he) Maar het is hier echt heel rustig en mooi, als je het vergelijkt met Granada, dus een mooi toevluchtsoord! In de ochtend weer wat gezwommen en tegen de middag gingen we met bussen naar Masaya en daarna terug naar Granada. Masaya is echt een stadje wat bekend staat als cultuurstad in Nicaragua. Een leuk stadje maar een stuk rustiger dan Granada.
Teruggekomen in Granada (9 cordoba = 40 cent voor een busreis van een half uur) heb ik even mijn mail gelezen en vooral uitgerust. Kennelijk toch te weinig geslapen, en waarschijnlijk het zwemmen zorgde ook voor vermoeidheid. Uiteindelijk besloten we om een uur of 7 ergens uit eten te gaan, omdat Len morgen naar San Juan del Sur zal gaan. Uiteindelijk een goed restaurantje gevonden en natuurlijk heerlijk gegeten. Helaas is het als je buiten eet, dat je verschrikkelijk veel verkopers (fluitjes, gebrande dvd's, armbandjes, keramiek) en bedelende kinderen aan je tafel krijgt. Ik kan nog wel de lol er in vinden, en doe alsof ik interesse heb, ben ik tenminste net zo irritant als zij. Bij bedelende kinderen is het toch wel lastiger... probeer maar eens een kind van een jaar of 6 gewoon compleet te negeren, terwijl ze 5 minuten lang aan je tafel staan aan te staren... eet smakelijk. Maar het blijft belangrijk dat je ze niets geeft, want op deze manier hoeven de kinderen toch niets te leren... ze kunnen immers bedelen en daarmee krijgen ze geld en voeding. Waarom zou je dan naar school gaan. Ik heb zelf gezien dat die kinderen thuis gewoon eten en drinken hebben, en dus eigenlijk niet hoeven te bedelen. Ze moeten gewoon gaan leren en naar school gaan, in plaats van op straat hangen rond een uur of negen en tien. Dit is dus een reden waarom educatieve programma's van de school hier komen, en dat deze kinderen worden opgevangen en het belang zullen leren. Het is allemaal mogelijk, alleen moet iedereen er dus achterstaan en bekend mee worden!

Dag 35 vervolg

Na vanochtend een beetje te hebben gehangen en de boodschappen op de markt te hebben gedaan. Ja het was mijn beurt om te koken, dus ben ik maar in Nica stilo boodschappen gaan doen op de markt. En voor minder dan 70 cordoba had ik voor minstens vier mensen eten. Op het menu staat namelijk empanades de maduro con queso, rijst en ensalad de criolla. Dit is dus een typisch Nicaraguaans gerecht, wat ik heb leren maken op de Spaanse school. Maar voordat ik ga koken moest ik eerst nog naar stage. Vandaag is het vrijdag dus we zijn weer op huisbezoeken geweest. Het was een beetje hetzelfde ritueel als vorige week. Dezelfde soort huizen, waarin grote families wonen, de kinderen die constant aan het lachen zijn en de tutoren die mij een beetje proberen uit te lokken door steeds grapjes over me te maken. De tutoren lachen echt de hele tijd met elkaar en met mij. Ze zijn doodsbang als er weer een kudde koeien over de weg wordt geleid, dus je kan ze dan aardig op stang drijven. Ik voel me nu toch wel redelijk in de groep passen, nu alleen nog beginnen met lesgeven. In mijn vorige post gaf ik aan dat ik een gesprek met Skarleth zou hebben (projectbegeleidster), maar helaas was ze vandaag verhinderd en is het gesprek uitgesteld naar maandag. Dan weet ik dus meer en kan ik meer vertellen over wat ik ga doen!
Om een uur of 7 was ik eindelijk thuis en kon ik beginnen met koken. Gelukkig hoefde ik niet alles zelf te doen, en stonden er gewoon drie man (twee overige huisgenootjes) in de keuken... Dat zie je niet vaak in Nicaragua! Maar het eten was redelijk goed gelukt en nog lekker ook, dus daar is niets over te klagen. Morgen gaat Mombacho helaas niet door, maar gaan we weer naar Laguna de Apoyo. We zullen hier waarschijnlijk twee daagjes blijven, en ik zal deze dagen dan gaan gebruiken om lekker uit te rusten! Vandaag weet ik niet of ik nog wat ga doen, waarschijnlijk wordt het mijn bed op zoeken!

dag 35

Ohja ik zou wat meer vertellen over mijn Spaanse les. De eerste drie weken volgde ik een intensieve Spaanse cursus, waarbij ik iedere dag 4 uur Spaanse les kreeg en daarbij ook nog eens in de middagen activiteiten verzorgd werden, om het Nicaleven te leren kennen. In deze weken kreeg ik alle belangrijke grammaticaregels en verder oefende ik met uitspraak en dergelijke. Helaas heb je na drie weken zo'n cursus toch echt nog niet de taal onder de knie. Ik begreep het wel redelijk en verstond de mensen als ze een op een met je praten, maar zodra ze in een groep praten en hun eigen snelheid of nog sneller gaan praten, is het toch echt lastig te volgen. Daarom blijf ik nu gewoon nog 6 uur in de week lessen volgen en in deze lessen zijn we vooral aan het praten over van alles en nog wat. Het is gewoon een kwestie van oefenen en gewoon doen, en dan leer je het een beetje. Ik kan me nu wel aardig redden, alleen blijft het frustrerend om niet te kunnen zeggen wat je echt wilt zeggen, maar er om heen moet praten, omdat je de woorden niet goed kent. Maar voorlopig blijf ik deze lessen dan maar volgen, om te oefenen en te leren.. Ik merk wel dat ik steeds sneller kan antwoorden en de vragen steeds beter begrijp, er is dus echt wel vooruitgang hier in.
Wat me ergens toch het meeste verbaasde in het land, is dat de mensen hier gewoon heel vriendelijk zijn. De kinderen dolgelukkig zijn met een ouderwetse tol, en zich prima kunnen vermaken op de straten. En dat terwijl ze soms met 4 mensen in een kamer van 4 bij 4 wonen. Ze hebben niet veel, maar het enige wat ze vertellen is wat ze hier WEL hebben, en dus niet zoals in NL vaak is ... wat ze NIET hebben. Het maakt het leven toch wel iets leukers en je gaat dan toch met een andere gedachte de dag beginnen. Misschien een leuk idee voor een SIRE spotje of zoiets. Zou wel leuk zijn om wat minder gezeur over dit te hebben in Nederland, want zo slecht hebben we het daar ook weer niet hoor.
Verder heb ik nog geen les gegeven hier op mijn stage, maar voornamelijk alleen geobserveerd, en bedacht van wat ik ga doen en hoe ik ze les ga geven. Waarschijnlijk krijg ik steeds groepjes van 5 kinderen voor een half uur/ drie kwartier en dan wisselen we die groepjes. Maar dat zal ik straks bespreken met de projectleidster van waar ik stage loop.
Vanavond krijgen jullie vast een update hoe het gesprek ging... oh nee jullie zullen het waarschijnlijk morgenochtend lezen...

dag 33, 34

Eigenlijk heb ik niet zo heel veel te schrijven over de afgelopen twee dagen. Gister een beetje geslapen en een beetje rondgelopen na mijn Spaanse les. Vandaag heb ik mijn foto's op picasa gezet en vier uurtjes Spaanse les gehad. Verder heb ik vandaag pannenkoeken gebakken en eigenlijk niet meer gedaan. Dus gebruik ik dit bericht maar om even terug te kijken hoe ik de afgelopen maand beleefd heb.
Als ik terugdenk hoe mijn verwachtingen waren en kijk waar ik nu sta, is er ontzettend veel veranderd. Ik wist dat het een arm land was, maar ja weten is wat anders dan zien. Toen ik voor het eerst in mijn gastgezin terecht kwam, dacht ik eigenlijk waar ben ik nu weer beland. Het was echt een huis waar alleen de meest noodzakelijke spullen stonden en een televisie dan (kom ik zo op terug). Het is echt een land waar ze alleen maar gebruik maken van dingen die nut hebben. Een stoel is een stoel en niet meer, hetzelfde geldt voor een tafel en de rest van het interieur. Ze hebben hier geen warme douche of warm water, want waar heb je dat nou weer voor nodig hier? Er is dus weinig extra's en tierelantijntjes in de huizen. Bijna elk huis heeft wel een binnentuin, oftewel er ontbreekt een stuk van het dak, en daar hebben ze een tuintje aangelegd. In eerste instantie denk je toch... waarom... maar ja nu ik er wat langer zit, zie ik er nut ook wel van. Je hebt geen ruimte en plaats voor een gewone tuin, je hoeft ze geen water en licht te geven, want dat doet de natuur wel en verder is het nog een leuk gezicht ook. Ohja en het zorgt natuurlijk voor zuurstof in het huis. Ze zijn wel slim hier.
Het land is echt fantastisch en heel mooi. Veel groen, grote vulkanen, mooie meren en veel diersoorten en planten. Wat me dan wel verbaasd is dat de mensen hier, er zo verschrikkelijk slecht mee omgaan. ze gooien hun afval op straat, er zijn weinig prullenbakken, de auto's hier hebben nog nooit van roetfilters en dergelijke gehoord, en dat terwijl de natuur hier toch één van de belangrijkste dingen in het land is, dat toerisme trekt. Het lijkt er op dat ze hier gewoon niet over nadenken en ik vind het zelf raar dat ze hier dus niets aan doen. Maar goed het kan natuurlijk ook gewoon gemakzucht zijn... iedere dag regent het wel even en dan is de straat zo schoon!
Verder is het voor een Nicaraguaanse heel gewoon om de dag door te brengen in een stoel voor de televisie of computer. Je hebt hier ongeveer 100 zenders, dus er is altijd wel iets leuks op televisie. Ik heb hier zelf ook wel over nagedacht de afgelopen weken, en ben er achter gekomen dat het eigenlijk niet zo heel raar is. Bedenk maar hoe je je voelt als je vakantie hebt gehad en vervolgens aan een nieuw schooljaar moet beginnen. De eerste dagen doe je niet zo veel, je stelt alles een beetje uit en doet eigenlijk niet zo veel op school. Pas tegen het einde van een semester raak je op gang en maak je jouw werk af. Hetzelfde geldt eigenlijk hier... Nicaragua is eigenlijk altijd wel in andere handen geweest en er werd toen aan ze verteld wat ze moesten doen. Eerst een kolonie van Spanje, toen onder auspiciën van William Walker, vervolgens ongeveer een halve eeuw onder leiding van de dictatorfamilie Somozo en toen raakten ze in oorlog met Amerika. En nu zijn ze eigenlijk nog maar 20 jaar echt onafhankelijk. De mensen weten nu eigenlijk niet, wat ze moeten doen en er is niemand die hen kan vertellen hoe het allemaal moet. Langzaamaan komt er wel besef, mede dankzij de verschillende vrijwilligers, dat het ook wel anders kan. Hoop dat dit wel gaat doorzetten.
Hmm. Ik zal jullie niet verder vervelen met mijn overdenkingen en reflecties vandaag. Morgen zal ik het wel hebben over hoe mijn Spaanse les gaat en hoe de mensen en de stage bevallen! Zo maar weer eens vroeg proberen te slapen...

Foto's

Omdat ik toch wel wat meer foto's maak, dan ik hier op mijn weblog, facebook of waar dan ook zet, heb ik ze maar ge-upload voor de geïnteresseerden in picasa webs!
Door op de volgende link te klinken kun je al mijn foto's zien KLIK HIER.

dag 32

Dinsdag was het grote feest in Nicaragua. 14 september is één van de nationale feestdagen hier. Op deze dag wordt het patriotisme herdacht. Zo'n 150 jaar geleden kwam er een groepje patriotten in opstand tegen de president van die tijd, William Walker. Deze slag bij San Jacinto, is voor de Nicaraguanen belangrijk, omdat het legertje van patriotten met alleen stenen en natuurlijke objecten, het leger van William Walker versloeg.
Op deze dag is er een grote optocht van alle Escuelas Secundaria (middelbare scholen), waarbij de kinderen in een soort parade richting het Parque Central lopen. Hierbij is veel muziek, dans en natuurlijk netjes en recht lopen door de straten. Op het Parque Central wordt vervolgens een eed afgelegd, door een afgevaardigde van elke school. Al met al een bijzondere ervaring, en een duidelijk symbool van nationalistische trots. Oh ik vergeet te zeggen dat de kinderen dus netjes gekleed waren met lange broek en blouses en dat ze met een temperatuur van ongeveer 32 graden moesten dansen of marcheren. Respect dus voor ze.

Hierna even een kop koffie gedronken bij Garden Café, een van de betere koffie hier, en toen op de markt boodschappen gekocht om hier voor het eerst zelf te koken! Alles hebben we hier kunnen krijgen en uiteindelijk werd het kip, maïs, tomaten, ananas en platones de maduro (lijkt op hele grote bananen, maar smaakt naar aardappels). Dit alles voor 85 cordóba dat betekent ongeveer een euro de man, muy bien! Hierna een uurtje Spaanse les (wat steeds beter gaat) en daarna ben ik meegegaan naar Laguno de Apoyo met de overige Nederlandse studenten. Het regende wel, maar het zwemmen was eigenlijk heerlijk hier. We zijn hier uiteindelijk ongeveer drie uurtjes gebleven, voordat we weer terug gingen naar Granada. Toen gekookt, wat natuurlijk fantastisch ging met veel improvisatie, maar uiteindelijk kwam er toch een hele redelijke maaltijd op tafel! Uiteindelijk heb ik samen met een aantal Nederlandse studenten hier, de avond afgesloten in El Club... Heb het niet zo lang volgehouden daar, want ik was echt helemaal gesloopt. Uitslapen blijft gewoon lastig hier, vanwege het licht, de warmte en geluiden op straat.

dag 30, 31

Hm zondag niet zo heel veel gedaan... werd zoals gewoonlijk redelijk vroeg wakker, en heb verder een beetje gelezen en gekeken of ik wat voor mijn onderzoek kon doen. De middag was wel gezellig. Lara, Linda, Danny, Maarten, Daniël (Nederlandse on Stagiaires) en ik hebben gezwommen in een zwembad in een hotel. Beetje liggen poedelen de gebruikelijke zwemspelletjes gedaan en we hebben hier een uurtje of 3/4 wel doorgebracht. Verder eigenlijk niets bijzonders gedaan. We hebben gedineerd in het hostal, de heerlijke Gallo Pinto en de huisbaas was erg gezellig (duidelijk een slokje teveel op). Verder redelijk vroeg gaan slapen, want twee dagen met max 5 uur slaap begin je wel te voelen.
Vandaag werd ik om kwart over 6 wakker, rustig opgestaan ontbeten en om 9 uur had ik een afspraak met Skarleth (mijn begeleidster hier voor mijn stage). Dus ik netjes bij het hotel waar ze zou zijn om 9 uur, kon ik haar niet vinden. Ik kwam twee andere mensen tegen aan wie ik vroeg waar ze was. De ene zei dat ze daar was (ze was er niet) en de ander had haar nog niet gezien... dus toen ben ik maar terug naar het hostel gegaan en heb ik mijn was weggebracht. Daarna maar weer wat gelezen en rustig gewacht tot het 1 uur werd. Rustig naar mijn stage gewandeld en daar zag ik gelijk Skarleth. Die begon tegen me dat ze vanochtend verwachtte, dus ik heb het haar toen uitgelegd, en gelukkig was ze niet boos, maar het was wel vervelend zeg maar...
Dus gewoon naar mijn stage gegaan, beetje geobserveerd, gelachen met de kinderen en de overige tutoren van het project en kwart voor 6 was ik weer terug. Ik heb dus redelijk vermaakt op mijn stage. Eigenlijk een gewone dag met niets bijzonders, morgen beginnen de onafhankelijkheidsfeesten hier, dus daar ga ik me vast mee vermaken!

dag 29

Zaterdag was het alweer het begin van de vijfde week. De ochtend heb ik half overleefd, doordat ik niet heel veel geslapen had (lees einde van vorig bericht), maar goed gewoon doorzetten, wat eten en dan komt het wel goed. Nadat mijn huisgenootjes en ik een beetje voetbal hadden geluisterd op radio 1 via internet, zijn we naar Parque Central gegaan om daar met een groepje andere studenten iets te gaan drinken. Een mojito en een uurtje later moest ik toch nog even naar huis om spullen te halen voor onze tocht met een groepje Nederlandse studenten naar de vulkaan. Op slippers, met voor de zekerheid schoenen in de rugtas, verzamelde de groep bij de Spaanse school.
Uiteindelijk waren we met 9 man en bracht onze chauffeur, tevens gids, ons naar de Masaya Vulkaan. Dit is de enige actieve vulkaan die kan worden bereikt met een auto in Centraal Amerika.Toen we daar aankwamen zagen een grote vlakte liggen met in de buurt een stuk of 4 kraters, sommige ontstaan door eerdere uitbarstingen. Het hele landschap in deze omgeving is eigenlijk ontstaan door een aantal uitbarstingen van de vulkaan, erg indrukwekkend om te zien. Oh ja we moesten ook gasmaskers dragen in de buurt van de vulkaan, vanwege de gassen die de vulkaan uitstoot. Eerst vond ik het maar onzin, maar na verloop van tijd, merkte je echt verschil in ademhaling en kreeg ik last van mijn keel en longen, dus heb hem toch maar gebruikt! Verder hebben we nog gekeken naar twee andere kraters, en ik liep nog steeds op slippers... ook een paar bergen op met losse stenen en dergelijke, wat niet echt gemakkelijk was zeg maar. Hierna zijn we nog een vleermuizengrot in geweest, waar echt duizenden vleermuizen zaten. Gewapend met helm en zaklamp gingen we het gevaar tegemoet. Na een tijdje gelopen te hebben, deden we een moment alle zaklampen uit. En toen was het dus pikdonker en zag je dan ook echt niets. Het was ook gelijk helemaal stil, alleen je voelde de wind van de vleermuizen die langs je vlogen. Allemaal heel gaaf om mee te maken en te deels te zien. De trip eindigde bij een krater in de avond, waar je het rood zag gloeien van het lava. Heel bijzonder te zien, wat de natuur allemaal kan veroorzaken. Vroeger hebben ze hier ook mensen geofferd, omdat ze dachten dat de duivel hier beneden woonde... Oh een leuk weetje nog dat Danny (student wildlifemanagement Leeuwarden) wist te vertellen. De minister van milieu had het geniale idee geopperd om de vulkaan van Masaya te gebruiken als natuurlijke afvalverwerksfabriek. Gewoon al het afval van de hoofdstad Managua in de vulkaan dumpen en dan komt het allemaal goed, vreemd genoeg is dit niet doorgegaan.

Rond een uur of 7 in de avond waren we terug in Granada (kosten trip 14 dollar), met een groepje zijn we toen wat gaan eten en de avond weer doorgebracht in El Club. Hier wat gedronken en gedanst natuurlijk, en een uur of twee was ik terug in het hostal.

dag 27,28

Ik zal niet teveel schrijven over donderdag, omdat ik daar niet zoveel gedaan heb. Die dag heb ik alleen een mailtje naar onstage gestuurd dat het toch wel vroeg lawaaiig is in het Hostal. Ze maken hier namelijk schoon om een uur of 6 en dat gaat gepaard met schuiven van stoelen en muziek aanzetten. De mensen van Onstage reageerden prima en hebben die avond nog een mailtje gestuurd naar de eigenaar, en nu hopen dat die er wat meedoen! Voor de rest een beetje voorbereidingen getroffen voor mijn onderzoek en daarna vier uurtjes les gehad op de Spaanse school. Een uur lang les kost hier 5 euro, dus is toch wel een leuke investering! Verder Fajita's gegeten en redelijk vroeg mijn bed in gegaan.
Dan de vrijdag... Mijn verjaardag! Hoe vier jij je verjaardag in Nicaragua, was een vraag die ik vaak hoorde... Nou ik ben gewoon naar mijn stage gegaan, want de tutoren en ik gingen huizen bezoeken van de kinderen die meedoen aan het project waar ik stage loop. Tijdens dit bezoek wordt er een beetje verteld hoe het gaat en waar het kind mee geholpen wordt. Ik begreep niet alles wat er verteld werd, maar het was al verschrikkelijk indrukwekkend om te zien hoe de kinderen daar leven. Het is moeilijk te beschrijven al je het niet gezien hebt... Families leven vaak in huisjes/hutjes dat niet veel groter is dan mijn huiskamer... en daar leven ze dan met zijn vijven in. Er is weinig schoon water, de was wordt over prikkeldraad uitgehangen en het vuil wordt gewoon ter plaatse verbrand. Wat mij dan bevreemd is, dat kinderen constant lachen en zoveel lol hebben met bijna niets. Vaak is een gewone ouderwetse tol genoeg. Na drie uur rondlopen in een prachtige omgeving van bossen en velden, maar met trieste huisjes, moesten we even wachten op ons busje... dus we hebben gewacht midden op de weg, en op een gegeven moment kwamen er kinderen aan. En hier kan je kinderen zoveel plezier doen, door alleen maar een foto te maken. Ik was namelijk foto's aan het maken, en ze vroegen steeds of ik een foto van hen kan maken terwijl ze de tol gooiden. En dan is het vooral leuk voor ze om het terug te zien! Zo heb ik ze ongeveer een half uur lang kunnen vermaken, en het heeft mij een aantal hele leuke foto's opgeleverd.

Om een uur of 6 's avonds werden de tutoren en ik opgehaald. Een klein uurtje later was ik terug in Granada waar mij een grote verrassing stond te wachten. Toen ik binnenkwam stonden er broodjes klaar en een soort van taart, wat dus geregeld was door mijn huisgenootjes. En daarbij zongen ze dus ook nog in het Spaans een verjaardagsliedje. Al met al heel lief van ze en voelde ik me toch een beetje jarig hier! Na het eten van een paar echte bruine boterhammen en de taart, prepareerden we ons voor een avondje stappen in Granada. Naja uiteindelijk begonnen en eindigden we in El Club. Een disco/ bar van een Nederlandse eigenaar, waar biertjes minder dan een euro kosten. Na een avondje veel dansen, kon ik om ongeveer 3 uur slapen...
Ik schrijf dit trouwens om 8 uur 's ochtends, omdat ik toch wakker was om half 7. Vanavond gaan we de Masaya vulkaan beklimmen, schijnt heel mooi te zijn in de avond... Ben benieuwd of ik het volhoud vandaag.