Het afgelopen weekend niet heel veel gedaan behalve uitrusten en een beetje lopen door de stad. De vrijdagavond kwam ik pas om een uur of drie thuis, na een gezellige avond. En de volgende dag werd ik helaas al voor 8 uur wakker. Tja dat is het nadeel om te wonen in een gastgezin. Hun leven gaat namelijk gewoon door, en de klanten voor het winkeltje blijven komen. Maar goed, ik kan blijven proberen te slapen of uit bed gaan en gaan ontbijten. Ik koos dus voor het laatste… goed ontbeten maar ik was nog steeds erg moe, dus na het ontbijt toch nog maar even gaan liggen. De heer des huizes was naar zijn werk gegaan. Hij werkt trouwens in een restaurant in Managua als kok, en heeft vroeger in Costa Rica op een cordon blue universiteit gezeten of zoiets. Hij is in ieder geval niet veel thuis, want hij vertrekt vaak voor 10 uur en komt pas na 11 uur ’s avonds thuis.
Na de lunch heb ik wat rondgelopen en naar kerken gekeken… wat foto’s gemaakt… en na ruim een uur lopen in de warmte, ben ik weer teruggegaan naar huis. Veel geoefend met Spaans en verder gelezen in ‘de eeuw van mijn vader’. Het is hier niet echt het weer om een beetje in de zon te liggen bakken. Ik zit dan toch liever binnen met een ventilator naast me voor koelte. Om een uur of vier ging het hard regenen en onweren, en viel de stroom uit rond 6 uur. Toen zat ik dus in het donker. Ik heb in het donker gegeten, en dat is ook weer een nieuwe ervaring. Gelukkig deed uiteindelijk rond een uur of 9 de stroom het weer. Het gebeurt namelijk ook wel eens dat er een dag of drie geen stroom is.
Zondag niet veel andere dingen gedaan. Ik kwam tijdens mijn rondje lopen een Nicaraguaanse gozer tegen die me aansprak. Waar ik vandaag kwam en dergelijke. Stuk meegelopen en meegepraat. Hij in het Engels en Spaans, ik proberen in Spaans te antwoorden. Hij werkte trouwens voor een hotel en verdiende wat bij met excursies. Verder vroeg hij of ik marihuana rookte of had… maar goed, het was toch een goede gelegenheid om mijn Spaans te oefenen. Uur of zeven gegeten en de film Starsky y Hutch gekeken, inderdaad in het Spaans nagesynchroniseerd. Vanavond ga ik niet laat slapen, want ik word hier gewoon vrij snel moe. Ik denk dat het vooral ligt aan de warmte, hmmm nu begrijp ik waarom al die mensen hier niet zo hard werken :)
maandag 30 augustus 2010
dag 15
Vandaag alweer de laatste dag van de tweede week, tijd gaat snel hier… voordat je het weet is het alweer december. Laatste dag les gekregen van Ericka. Ze werkt al 13 jaar op deze school en is heel actief in het vrijwilligerswerk. Vooral heel actief voor de vrouwen van Nicaragua. Er heerst hier een enorme macho cultuur, waar de man dus de baas zijn en niets doen, terwijl vrouwen zich uit de naad werken. Ze helpt dus in verschillende organisaties en vertelt daar graag over. Ook vertelt ze graag over de geschiedenis van haar land, dus dat is allemaal zeer interessant om te horen. Vandaag vertelde ze bijvoorbeeld over de verschillende presidenten die het land hebben gehad en waarom de mensen zo’n hekel hebben aan Amerikanen. Amerikanen willen alleen maar bezitten en de Hollanders, Fransen, Spanjaarden en Duitsers worden wel geaccepteerd omdat ze helpen. In Masaya is bijvoorbeeld een project geweest van vrijwilligers van de Universiteit van Nijmegen, om te helpen om de infrastructuur, maar ook het marketingwezen te verbeteren. Ericka sprak er in ieder geval voor bewondering over.
Als huiswerk had ik opgekregen om iets te schrijven over de grote depressie uit de jaren 30 (handig als je net Geert Mak aan het lezen bent). Daarbij kwamen we uiteindelijk bij de tweede wereldoorlog in Europa. Toen moest ik in het Spaans proberen uit te leggen wie Anne Frank was en waarom ze nou zo belangrijk was. Ze volgde het allemaal zeer geïnteresseerd en zo merk je dat in ieder land een andere geschiedenis wordt aangeleerd. Hier wordt namelijk vooral verteld over de kolonisatie en de Azteken. Maar goed veel geoefend met spreken en ik merk wel dat het beter wordt, alleen steeds het zoeken naar worden blijft een belemmering. Nog een weekje en dan moet ik het toch behoorlijk kunnen. Ook moest ik de energizer voor vandaag verzinnen. Er is drie keer in de week een moment waarbij leraren en studenten bij elkaar zitten en dan een soort taalspelletje gaan doen. Maak uit een lang woord, zoveel mogelijk woorden was de bedoeling, en dat lukte aardig.
Voor de rest vandaag beetje uitgerust (hond van de familie werd ’s nachts gek en begon even een half uur te janken) en schoenen gekocht. Een paar schoenen, dat ik meegenomen had, hebben het namelijk begeven. Bij het wegzakken in de modder liet de zool namelijk los en dan is het moeilijk lopen. Nadat ik Luis gevraagd had, waar ik schoenen kon kopen, ging ik dat maar doen. Het is toch lastig met een redelijk grote maat, schoenen te krijgen hier, maar het is gelukt. Voor 350 cordóba (eerst 420, maar omdat ik niet meer geld bij me had, werd het 350) heb ik een nieuw paar schoenen gekocht. Dat is nog geen 13 euro, dus ik ben benieuwd hoe lang deze het volhouden!
Om 16.00 terug gegaan naar de school voor de activiteit van vandaag… Dansen… vandaag kregen we een uurtje les in de beginselen van de salsa, merengue, mocheche en nog eentje. Helaas zijn er geen videobeelden van te verkrijgen, dus jullie moeten me maar op mijn woord geloven, dat het echt super ging. Vanavond gaan we met een paar studenten, Angélica (de bazin van de Spaanse school), Luis en de dansleraar naar de disco om het natuurlijk uit te proberen… of wat rum te drinken!
Als huiswerk had ik opgekregen om iets te schrijven over de grote depressie uit de jaren 30 (handig als je net Geert Mak aan het lezen bent). Daarbij kwamen we uiteindelijk bij de tweede wereldoorlog in Europa. Toen moest ik in het Spaans proberen uit te leggen wie Anne Frank was en waarom ze nou zo belangrijk was. Ze volgde het allemaal zeer geïnteresseerd en zo merk je dat in ieder land een andere geschiedenis wordt aangeleerd. Hier wordt namelijk vooral verteld over de kolonisatie en de Azteken. Maar goed veel geoefend met spreken en ik merk wel dat het beter wordt, alleen steeds het zoeken naar worden blijft een belemmering. Nog een weekje en dan moet ik het toch behoorlijk kunnen. Ook moest ik de energizer voor vandaag verzinnen. Er is drie keer in de week een moment waarbij leraren en studenten bij elkaar zitten en dan een soort taalspelletje gaan doen. Maak uit een lang woord, zoveel mogelijk woorden was de bedoeling, en dat lukte aardig.
Voor de rest vandaag beetje uitgerust (hond van de familie werd ’s nachts gek en begon even een half uur te janken) en schoenen gekocht. Een paar schoenen, dat ik meegenomen had, hebben het namelijk begeven. Bij het wegzakken in de modder liet de zool namelijk los en dan is het moeilijk lopen. Nadat ik Luis gevraagd had, waar ik schoenen kon kopen, ging ik dat maar doen. Het is toch lastig met een redelijk grote maat, schoenen te krijgen hier, maar het is gelukt. Voor 350 cordóba (eerst 420, maar omdat ik niet meer geld bij me had, werd het 350) heb ik een nieuw paar schoenen gekocht. Dat is nog geen 13 euro, dus ik ben benieuwd hoe lang deze het volhouden!
Om 16.00 terug gegaan naar de school voor de activiteit van vandaag… Dansen… vandaag kregen we een uurtje les in de beginselen van de salsa, merengue, mocheche en nog eentje. Helaas zijn er geen videobeelden van te verkrijgen, dus jullie moeten me maar op mijn woord geloven, dat het echt super ging. Vanavond gaan we met een paar studenten, Angélica (de bazin van de Spaanse school), Luis en de dansleraar naar de disco om het natuurlijk uit te proberen… of wat rum te drinken!
vrijdag 27 augustus 2010
dag 14
Nou dan nog even gauw een berichtje over vandaag. Spaanse les geweest, ging een beetje moeizaam. Vannacht veel regen en onweer, dus veel wakker geworden en weinig geslapen. Ik was dus niet echt wakker, en daarbij kreeg ik nog een lastig onderwerp vandaag: de voorzetsels… wanneer gebruik je nou “en, de, a en con”. Naja de les later nog maar een keertje overlezen en proberen te begrijpen. Verder zijn we naar een liefdadigheidsorganisatie geweest. Ze hebben een soort school gemaakt, waarbij ze kinderen uit de armste gezinnen opvangen, helpen met huiswerk, lesgeven en extra activiteiten aanbieden. Op dit moment werken er ongeveer 70 mensen hier en vangen ze ongeveer 2000 kinderen op. Je moet het zien als een grote zaal, waar wat picknickbanken staan, een aantal computers en dergelijke, waar die lessen gegeven worden. Totaal niet de ideale situatie, maar zeker wel een goed initiatief.
Verder vandaag een beetje uitgerust, rondgewandeld en om half zeven gingen we naar een cultureel festival in Masaya. Hier waren vele traditionele dansen te zien, met traditionele kledingdracht. Ze kennen hier ook de polka! Hmmm toch wel wat anders als je het Latino’s ziet dansen dan een groep Duitsers. Maar goed zoals de laatste dagen het geval was, het begon weer hard te regenen. Snel een droge plek moeten zoeken en de show ging gewoon door. Er kwam nog wat muziek en een miss carnaval verkiezing. Komend weekend is er namelijk carnaval in Masaya. Foto’s en filmpjes zal ik proberen volgende week te plaatsen. Oh ja op de terugweg de taxi genomen. Na wat rondbellen kwam er een taxi, maar daar zat al iemand in. Maar dat geeft allemaal niet hier in Nicaragua. Met nog vier extra op de achterbank (zaten er toen vijf) en twee op de passagiersstoel, ging het allemaal prima, maar comfortabel is anders. Uur half twaalf waren we thuis, en kon ik weer mijn bed in, want om half 7 gaat de wekker weer.
Verder vandaag een beetje uitgerust, rondgewandeld en om half zeven gingen we naar een cultureel festival in Masaya. Hier waren vele traditionele dansen te zien, met traditionele kledingdracht. Ze kennen hier ook de polka! Hmmm toch wel wat anders als je het Latino’s ziet dansen dan een groep Duitsers. Maar goed zoals de laatste dagen het geval was, het begon weer hard te regenen. Snel een droge plek moeten zoeken en de show ging gewoon door. Er kwam nog wat muziek en een miss carnaval verkiezing. Komend weekend is er namelijk carnaval in Masaya. Foto’s en filmpjes zal ik proberen volgende week te plaatsen. Oh ja op de terugweg de taxi genomen. Na wat rondbellen kwam er een taxi, maar daar zat al iemand in. Maar dat geeft allemaal niet hier in Nicaragua. Met nog vier extra op de achterbank (zaten er toen vijf) en twee op de passagiersstoel, ging het allemaal prima, maar comfortabel is anders. Uur half twaalf waren we thuis, en kon ik weer mijn bed in, want om half 7 gaat de wekker weer.
donderdag 26 augustus 2010
Voorbereiding Engels
Nadat ik de eerste drie weken Spaanse les heb gekregen, is het de bedoeling dat ik Engelse les ga geven in Nicaragua. De kinderen zullen in de leeftijd van 7-13 jaar zijn, wat betekent dat ik flink moet differentiëren in mijn lessen. Ik heb hier natuurlijk voorbereidingen getroffen en ik heb onder andere op een Nederlandse basisschool gekeken. Ik heb gezien hoe er aan de kleuters Engels gegeven werd, en ik stond werkelijk verbaasd hoeveel de kinderen al begrepen van wat er gezegd werd. Verder heb ik aan Jane (de Engelse leerkracht) gevraagd wat de beste manier is om met een nieuwe groep te beginnen. Volgens Jane is het vooral van belang dat je in het begint veel herhaald, maar wel consequent blijft in het spreken van Engels. Ook het gebruik maken van muziek en veel gebaren is een handig hulpmiddel, om kinderen er aan te laten wennen. Na dit bezoek had ik een gesprek met Jan Tito van de stichting English For Kids Foundation. Hij zal me helpen en ondersteunen op het gebied van het geven van Engelse les. Hij heeft zelf veel gereisd en ook veel gewerkt in projecten waar Engels gegeven werd. Zijn ervaringen liggen vooral in Azië. Ook hier stelde ik de vraag, hoe je het beste met een nieuwe groep kan beginnen. Hij gaf me mee dat je het beste kunt kijken wat er in de groep leeft en waar zij aandacht voor hebben. Door je te bewegen in hun belevingswereld, zullen ze sneller gegrepen worden en zal het de aandacht vergroten.
dag 13
Het begint nu ondertussen te wennen om rond half 7 eruit te moeten, onder de koude douche (tja warm water is hier natuurlijk niet) te stappen en te ontbijten. Ik moet zeggen dat ze in ieder geval vaak goede ontbijtjes voorschotelen. Vandaag pannenkoeken en een fruitsalade met ananas en meloen. Heerlijk ontbeten dus en dan is het spullen bij elkaar rapen en langzaam naar de school lopen. De Spaanse school waar ik les krijg is ongeveer vijf minuutjes lopen, en als je er voor 8 uur bent, zit soms de deur nog dicht. Maar goed, ik kwam op tijd en na een minuutje wachten gingen we aan de slag. Het is iedere keer wel weer inkomen en lastig gelijk geconcentreerd te zijn, zeker om 8 uur ’s ochtends. Vandaag veel geoefend met wanneer je ‘para’ en ‘por’ in een zin moet gebruiken. Het betekent allebei ‘voor’, maar er zit dus verschil in. Om regels in zinsbouw in het Nederlands te begrijpen is al lastig, maar helemaal in het Spaans. Dus na veel oefeningen, denk ik een beetje te weten wanneer ik welke nou moet gebruiken. Voor de rest geoefend met lezen, werkwoorden en vragen stellen en dat was het wel een beetje.
Iets na 12 uur was de les afgelopen en liep ik naar huis voor de lunch. Rijst met tonijn, salade en tortilla’s was het vandaag. Natuurlijk goed eten, want vanmiddag stond er voetballen op het programma. Na mijn huiswerk voor een groot deel te hebben gemaakt ben ik iets voor tweeën naar de school gegaan, en gelijk achter een computer gedoken om te zien hoeveel Ajax stond! Maar na een kwartiertje te hebben gewacht op de andere vrienden van Luiz (met wie we zouden voetballen), liepen we richting het meer. Met een man of 14 hebben we 7 tegen 7 gevoetbald, waarbij het uiteindelijk gelijk eindigde. We hebben ongeveer drie kwartier gevoetbald, maar dat was ook meer dan genoeg. Ik ben namelijk vergeten te vertellen dat de temperatuur ongeveer een graad of 32 was. Maar het was erg leuk, maar was redelijk kapot van de warmte. Helaas helemaal terug moeten lopen, maar toen ik achter de computer zat in de Spaanse school, kon de dag niet meer stuk, Ajax eindelijk in de Champions League!
Thuis aangekomen gauw onder de douche gesprongen, werd door de familie uitgelachen vanwege mijn rode hoofd… maar hmmm heerlijk een koude douche op dit soort momenten. Verder wat huiswerk afgemaakt, gelezen en avondgegeten (tortilla met witte kaas, een kleine salade en een soort appelmoes, maar dan van bonen gemaakt… no me gusta). Nu nog even weblog bijwerken en vaak lig ik hier voor tien uur te slapen.
Iets na 12 uur was de les afgelopen en liep ik naar huis voor de lunch. Rijst met tonijn, salade en tortilla’s was het vandaag. Natuurlijk goed eten, want vanmiddag stond er voetballen op het programma. Na mijn huiswerk voor een groot deel te hebben gemaakt ben ik iets voor tweeën naar de school gegaan, en gelijk achter een computer gedoken om te zien hoeveel Ajax stond! Maar na een kwartiertje te hebben gewacht op de andere vrienden van Luiz (met wie we zouden voetballen), liepen we richting het meer. Met een man of 14 hebben we 7 tegen 7 gevoetbald, waarbij het uiteindelijk gelijk eindigde. We hebben ongeveer drie kwartier gevoetbald, maar dat was ook meer dan genoeg. Ik ben namelijk vergeten te vertellen dat de temperatuur ongeveer een graad of 32 was. Maar het was erg leuk, maar was redelijk kapot van de warmte. Helaas helemaal terug moeten lopen, maar toen ik achter de computer zat in de Spaanse school, kon de dag niet meer stuk, Ajax eindelijk in de Champions League!
Thuis aangekomen gauw onder de douche gesprongen, werd door de familie uitgelachen vanwege mijn rode hoofd… maar hmmm heerlijk een koude douche op dit soort momenten. Verder wat huiswerk afgemaakt, gelezen en avondgegeten (tortilla met witte kaas, een kleine salade en een soort appelmoes, maar dan van bonen gemaakt… no me gusta). Nu nog even weblog bijwerken en vaak lig ik hier voor tien uur te slapen.
woensdag 25 augustus 2010
Dag 11,12
Vandaag begonnen met een nieuwe week Spaanse les. Een nieuwe week betekent een nieuwe leerkracht. Deze week zal ik les gaan krijgen van Ericka, ze is een wat oudere vrouw. De eerste momenten moest ik wennen aan haar manier van uitspreken en vragen, dus vaak was het… que?? Maar op een gegeven moment wende het wel en ging het gelukkig beter. Dat maakt de taal ook lastiger te leren, iedereen spreekt woorden namelijk anders uit, en op een ander tempo, maar het gaat wel beter allemaal. Vandaag veel geoefend met verleden tijd van de werkwoorden en de verschillende uitgangen en uitzonderingen. Verder zijn we in de middag een stuk gaan fietsen door de rural zone van Granada en uiteindelijk kwamen we uit op el campo. El campo is het platteland, wat ongeveer een uurtje fietsen buiten de stad ligt. Het platteland hier, is toch wel wat anders dan we gewend zijn in Nederland. In plaats van grote boerderijen en stallen voor dieren, kwamen we hier een klein hutje, niet veel groter dan mijn kamer, tegen. Een paar kippen liepen los, samen met een paar honden een koe en een varken. Voor de rest groeiden op een paar velden wat bananenbonen, groente en maïs. Er is hier geen water uit de leidingen, alleen wat er in de put zit en wat er als regen valt. Hier zijn deze boeren echt arm. We kregen van Luïs les over de verschillende gewassen en wat hij hier zo mooi vindt. Het is hier erg rustig en het enige wat je hoort, zijn de dieren en vogels. Maar om zo te leven… ik vrees dat ik dat niet meer kan.
Na drie kwartier fietsen over modderige wegen, met veel gaten en losse stenen, met een aantal koeien midden op de weg, kwamen we weer terug op de Spaanse school. Door het fietsen in de warmte en met een aantal flinke heuvels, was het toch wel een zeer vermoeiend tochtje. Maar het fietsen was wel lekker, en wat ik gezien heb was zeer interessant. Je ziet toch wel hoe goed de mensen het in de stad eigenlijk wel niet hebben.
Dinsdag weer school gehad, en als extra les zijn we ook even door de stad gaan lopen. Ik had geen fototoestel bij me, dus ik zal binnenkort deze tocht nog maar eens gaan lopen en dan foto’s maken. We hebben een koloniaal huis gezien van bijna 300 jaar oud en we zijn bij de ruïnes van Granada geweest. Deze forten zijn gebouwd rond 1850 toen er een oorlog was tussen de conservatieven en de liberalen in Nicaragua. De liberalen leefden in León en de conservatieven in Granada. Officieel is er niet veel overgebleven van het oorspronkelijke fort, maar ze hebben het zo goed mogelijk nagemaakt. Voor de rest stond er niets op het programma voor de middag, dus krijg ik mooi de tijd om mijn Spaans te oefenen en ohja de was te doen… Naja was doen, ik geef Veronica mijn telefoon en bel Mampache (wasserette). Ze kwamen het halen om 1 uur en brengen het terug om 6 uur in de middag voor iets meer dan 4 euro. Leven is zwaar hier hoor!
Na drie kwartier fietsen over modderige wegen, met veel gaten en losse stenen, met een aantal koeien midden op de weg, kwamen we weer terug op de Spaanse school. Door het fietsen in de warmte en met een aantal flinke heuvels, was het toch wel een zeer vermoeiend tochtje. Maar het fietsen was wel lekker, en wat ik gezien heb was zeer interessant. Je ziet toch wel hoe goed de mensen het in de stad eigenlijk wel niet hebben.
Dinsdag weer school gehad, en als extra les zijn we ook even door de stad gaan lopen. Ik had geen fototoestel bij me, dus ik zal binnenkort deze tocht nog maar eens gaan lopen en dan foto’s maken. We hebben een koloniaal huis gezien van bijna 300 jaar oud en we zijn bij de ruïnes van Granada geweest. Deze forten zijn gebouwd rond 1850 toen er een oorlog was tussen de conservatieven en de liberalen in Nicaragua. De liberalen leefden in León en de conservatieven in Granada. Officieel is er niet veel overgebleven van het oorspronkelijke fort, maar ze hebben het zo goed mogelijk nagemaakt. Voor de rest stond er niets op het programma voor de middag, dus krijg ik mooi de tijd om mijn Spaans te oefenen en ohja de was te doen… Naja was doen, ik geef Veronica mijn telefoon en bel Mampache (wasserette). Ze kwamen het halen om 1 uur en brengen het terug om 6 uur in de middag voor iets meer dan 4 euro. Leven is zwaar hier hoor!
maandag 23 augustus 2010
dag 8,9,10
Tja soms beleef je niet genoeg om weer een stukje te schrijven, dus nu maar even een stuk over mijn gehele fin de semana zoals het hier heet. Vrijdag hadden we gewoon in de ochtend school. Veel geoefend met praten, en af en toe is het wel wat veel. Maar ik merk wel dat het wat beter gaat. Vandaag ook de regels geleerd voor verleden tijd, dus het gaat de goede kant op. ’s Middags waren we vrij, dus ik heb wat uit kunnen rusten en vast mijn huiswerk gemaakt voor de maandag… goed he!!!
Zaterdag ben ik met de vier andere Nederlandse studenten naar Lagunes de Mecatepe geweest. Een groot natuurgebied, waarin een kleine communie van zo’n 120 mensen wonen. Hier zouden we ongeveer een 3 uur durende wandeling gaan maken met een gids, maar helaas bleek gedurende de wandeling, dat het allemaal korter duurde. Het was kennelijk niet mogelijk om verder te gaan, omdat het regende. We gaven aan dat we toch al nat waren, maar het zou allemaal te gevaarlijk zijn. Dus helaas hebben we ongeveer een uurtje gelopen door wel een mooi natuurgebied. Ohja ben vergeten te vertellen dat we eerst ongeveer een halfuurtje in een soort tuktuk moesten rijden. Met twee zit je redelijk comfortabel, maar met drie achterin, was het allemaal best krap. Toen we terugkwamen van de wandeling, bleek dat de tuktuks pas vier uur later terug te komen, om ons op te halen. Om nou vier uur te wachten, leek ons niet zo heel geschikt idee, dus probeerden we een telefoonnummer te krijgen en ze te bellen. Dit duurde allemaal bij elkaar een half uur, maar ze zouden komen. Na een uur nog wachten, besloten we dan toch maar die 11 kilometer te lopen. Ongeveer halverwege kwamen uiteindelijk toch een tuktuk tegen. Helaas was het er maar eentje, dus daar pas je nooit met zijn vijven in. En al zou het wel passen, dat kan nooit goed zijn voor het karretje. Maar goed dit is Nicaragua, en daar kan het dus allemaal wel. Drie zittend achterin, en twee hangend, staand aan de zijkant en rijden maar. Met af en toe wat aanduwen, opnieuw opstarten en een aantal liter extra benzine lukte het wonderbaarlijk genoeg, om ons terug naar de hoofdweg te brengen. Al met al heeft dit uitstapje niet veel gekost. Per persoon was het 80 cordóba voor de wandeling en gids, 80 cordóba voor de tuktuk en 14 cordóba voor de bus…ongeveer 7 euro zeg maar.
Terug in Granada aangekomen hebben we nog wat gegeten bij Nuestro Mundo (waar je een patatje oorlog kan bestellen), en gekeken naar bokswedstrijden tussen kinderen van een jaar of 10-16 die op het plein gehouden werden. Al met al een lang dagje uit geworden. Eenmaal terug bij mijn kamer even een uurtje gelegen, gedoucht en gegeten. Daarna heb ik me klaargemaakt voor een avondje uit in Granada. Het werd een gezellig avondje, ook al was het niet zo druk (komt waarschijnlijk door de regen). In él Club betaal je 150 cordóba entree, maar daar kan je wel tot een uur of twee gratis van drinken. Bier, rum cola, whiskey cola... alles dus. Veel goede muziek gehoord en nog meer Nederlanders gezien hier…we waren daar met een stuk of 16 op een gegeven moment…
Maar goed, zondag even uitgerust, beetje rondgelopen en gekeken waar ik over twee weken terechtkom om te slapen. Het ziet er goed uit, en misschien nog beter… ligt op een minuutje van él Club!
vrijdag 20 augustus 2010
Dag 7
Vandaag alweer donderdag… officieel zit ik hier nu een week. Tijd gaat zeker snel, maar ik merk dat ik steeds meer Spaans ga begrijpen en mij ook enigszins kan uiten naar mijn gastfamilie. Het belangrijkste is dat ik de komende tijd veel de woordjes en de werkwoorden ga leren, en die gaan gebruiken. De Spaanse les van vandaag ging naar mijn gevoel gelukkig beter dan gisteren. Er bleven meer woordjes hangen en ik kon me ook gemakkelijker uiten naar de leerkracht. Ik merk tijdens het schrijven, dat ik ook meer Spaans ga denken en steeds weer moet denken… hoe is het ook alweer in het Nederlands (haha gebeurd nog niet vaak)
Na even een aantal vragen te hebben geoefend en respondar van de vragen, zijn we naar een tortillaria (of iets dergelijks) gegaan. Dit zat iets buiten het centrum, en we werden door een wijk geleid waar je niet solo door heen moet gaan, als blanke. Dit zijn de woorden van mijn profesor, nadat ik het hem natuurlijk in het Spaans gevraagd heb. Daar zal ik dan maar rekening mee gaan houden bij volgende uitstapjes. Maar goed dit is Nicaragua. Veel armoede, en maar een beetje rijkdom (als je naar geld en bezittingen kijkt) in het hele land. Maar goed na een kwartiertje lopen, kwamen we bij een huisje waar tortilla’s gemaakt worden. Ze maken ongeveer 500 tortilla’s per dag, ik heb maar niet gevraagd of ze ’s avonds nog tortilla’s eet. Na een tijdje kijken en uitleg van de leerkrachten, mochten we zelf aan de slag. Om de beurt mochten we een eigen tortilla maken. Het deeg en dergelijke was al gemaakt, dus echt heel moeilijk was het niet. En er is natuurlijk geen tortilla lekkerder dan je eigen tortilla.
Hierna gingen we weer terug naar de school, en daar kwam Onno binnen. Onno is één van diegene van het stagebemiddelingsbureau (link hiernaast te vinden), die mijn stage verzorgt en eigenlijk mijn verblijf hier vergemakkelijkt. Na een korte kennismaking, moesten we toch nog even door met Spaanse lessen.
Na het eten en het verwerken van de Spaanse lessen was het weer tijd voor onze dagelijkse activiteit van de Spaanse school. Dit keer hebben we cocktails gemaakt. Goh misschien een idee voor in Nederland? Uurtje of vier een les krijgen hoe je een Mojito, Caña Dorada en een Macúa maakt. Iedereen mocht ze eigen cocktail maken, en natuurlijk ook opdrinken! Helaas ken ik de recepten niet meer volledig, maar ik weet nu wel hoe ze smaken… en ik kan ze alle drie aanraden!
Vanavond verder Gallo Pinto gegeten met gebakken kaas (moet wel wennen aan die smaak) en een fruitsalade erbij. Met mijn buik weer gevuld, zal ik mijn huiswerk nog even maken, en dan redelijk vroeg mijn bed in voor de laatste lesdag van de week.
Na even een aantal vragen te hebben geoefend en respondar van de vragen, zijn we naar een tortillaria (of iets dergelijks) gegaan. Dit zat iets buiten het centrum, en we werden door een wijk geleid waar je niet solo door heen moet gaan, als blanke. Dit zijn de woorden van mijn profesor, nadat ik het hem natuurlijk in het Spaans gevraagd heb. Daar zal ik dan maar rekening mee gaan houden bij volgende uitstapjes. Maar goed dit is Nicaragua. Veel armoede, en maar een beetje rijkdom (als je naar geld en bezittingen kijkt) in het hele land. Maar goed na een kwartiertje lopen, kwamen we bij een huisje waar tortilla’s gemaakt worden. Ze maken ongeveer 500 tortilla’s per dag, ik heb maar niet gevraagd of ze ’s avonds nog tortilla’s eet. Na een tijdje kijken en uitleg van de leerkrachten, mochten we zelf aan de slag. Om de beurt mochten we een eigen tortilla maken. Het deeg en dergelijke was al gemaakt, dus echt heel moeilijk was het niet. En er is natuurlijk geen tortilla lekkerder dan je eigen tortilla.
Hierna gingen we weer terug naar de school, en daar kwam Onno binnen. Onno is één van diegene van het stagebemiddelingsbureau (link hiernaast te vinden), die mijn stage verzorgt en eigenlijk mijn verblijf hier vergemakkelijkt. Na een korte kennismaking, moesten we toch nog even door met Spaanse lessen.
Na het eten en het verwerken van de Spaanse lessen was het weer tijd voor onze dagelijkse activiteit van de Spaanse school. Dit keer hebben we cocktails gemaakt. Goh misschien een idee voor in Nederland? Uurtje of vier een les krijgen hoe je een Mojito, Caña Dorada en een Macúa maakt. Iedereen mocht ze eigen cocktail maken, en natuurlijk ook opdrinken! Helaas ken ik de recepten niet meer volledig, maar ik weet nu wel hoe ze smaken… en ik kan ze alle drie aanraden!
Vanavond verder Gallo Pinto gegeten met gebakken kaas (moet wel wennen aan die smaak) en een fruitsalade erbij. Met mijn buik weer gevuld, zal ik mijn huiswerk nog even maken, en dan redelijk vroeg mijn bed in voor de laatste lesdag van de week.
donderdag 19 augustus 2010
dag 6
Vandaag alweer de derde dag Spaanse les. Helaas was ik al een paar dagen niet helemaal lekker, en vanochtend had ik ook nog een stekende koppijn erbij. Gevolg is dat ik naar mijn gevoel niet heel veel heb opgestoken en opgeschreven gedurende de les. Maar goed, misschien later nog een keer mijn aantekeningen doornemen.
Hierna geluncht (kreeg weer veel te veel), en toch maar even een uurtje op bed gelegen… misschien zou ik me dan beter voelen… gelukkig voelde ik me ook ietsje beter en ben ik meegegaan met het uitstapje naar San Juan de Oriente… inderdaad daar zouden we maandag heen gaan. Dit is een dorpje dat bekend staat om zijn keramiek, en overal waar je loopt, zie je een keramiekwinkeltje. We zijn zo’n winkel binnen gegaan en kregen daar een lesje in het maken van keramiek. We mochten het allemaal proberen, maar ik blijk helaas niet zo goed te zijn als hen. Helaas zijn er foto’s van, dus ik kan het moeilijk ontkennen. Maar goed het was een grappige ervaring en natuurlijk te zien wat voor dit dorp de belangrijkste inkomsten zijn.
We waren redelijk op tijd terug, en thuis aangekomen, zag ik dat de tweeling van een broer van Veronica op bezoek was. Twee kinderen van een jaar of drie, die heel gezellig druk waren. Oma en Veronica moesten constant achter ze aan rennen. Gelukkig ben ik me wel wat beter gaan voelen gedurende de dag. Straks vroeg slapen en morgen weer fris op!
Hierna geluncht (kreeg weer veel te veel), en toch maar even een uurtje op bed gelegen… misschien zou ik me dan beter voelen… gelukkig voelde ik me ook ietsje beter en ben ik meegegaan met het uitstapje naar San Juan de Oriente… inderdaad daar zouden we maandag heen gaan. Dit is een dorpje dat bekend staat om zijn keramiek, en overal waar je loopt, zie je een keramiekwinkeltje. We zijn zo’n winkel binnen gegaan en kregen daar een lesje in het maken van keramiek. We mochten het allemaal proberen, maar ik blijk helaas niet zo goed te zijn als hen. Helaas zijn er foto’s van, dus ik kan het moeilijk ontkennen. Maar goed het was een grappige ervaring en natuurlijk te zien wat voor dit dorp de belangrijkste inkomsten zijn.
We waren redelijk op tijd terug, en thuis aangekomen, zag ik dat de tweeling van een broer van Veronica op bezoek was. Twee kinderen van een jaar of drie, die heel gezellig druk waren. Oma en Veronica moesten constant achter ze aan rennen. Gelukkig ben ik me wel wat beter gaan voelen gedurende de dag. Straks vroeg slapen en morgen weer fris op!
dag 5
Vandaag weer lessen gehad. Ik lijk het wel een beetje te begrijpen, maar het blijft moeilijk om steeds de woorden te vertalen naar Nederlands of Engels. Norlan doet zeker zijn best om het mij te leren, en ik zal nog meer moeten leren om de taal onder de knie te krijgen.
In de middag zijn we naar het Zoological geweest, vlakbij Managua. Met de groep in de bus en langzaam zie je de bus helemaal vol lopen. In Nederland mag je niet staan in de bus… naja hier kan je bijna niet zitten zeg maar. Je gaat gewoon langs de weg staan en als de bus komt zwaai je. Over het algemeen stopt de bus gelijk en kan je instappen. En voor 10 cordoba kan je ongeveer een uur reizen. Het kost hier niet veel inderdaad, haha maar de bussen en de ruimte en dergelijke zijn ook wat anders. Maar goed na een uurtje reizen kwamen we daar aan bij een soort dierentuin. Hier waren een aantal verschillende dieren die volgens de wildlife managers (twee Nederlandse studenten die hier stage gaan lopen), er niet echt goed uitzagen. Je zou ze beter kunnen doodschieten dan ze zo te laten leven. Om eerlijk te zijn, had het inderdaad allemaal inderdaad een triest gezicht. We hebben hier een uurtje of twee rondgelopen en zijn toen weer terug naar Granada gegaan. We gingen langs de weg staan en kijken en hopen of er een bus langskwam, waar voldoende plaats was. Na een half uurtje wachten kwam er een bus waar nog een beetje ruimte was en ik kon zelfs zitten. Al met al een nuttig besteed dagje en ik heb mijn eerste echte uitje gehad!
In de middag zijn we naar het Zoological geweest, vlakbij Managua. Met de groep in de bus en langzaam zie je de bus helemaal vol lopen. In Nederland mag je niet staan in de bus… naja hier kan je bijna niet zitten zeg maar. Je gaat gewoon langs de weg staan en als de bus komt zwaai je. Over het algemeen stopt de bus gelijk en kan je instappen. En voor 10 cordoba kan je ongeveer een uur reizen. Het kost hier niet veel inderdaad, haha maar de bussen en de ruimte en dergelijke zijn ook wat anders. Maar goed na een uurtje reizen kwamen we daar aan bij een soort dierentuin. Hier waren een aantal verschillende dieren die volgens de wildlife managers (twee Nederlandse studenten die hier stage gaan lopen), er niet echt goed uitzagen. Je zou ze beter kunnen doodschieten dan ze zo te laten leven. Om eerlijk te zijn, had het inderdaad allemaal inderdaad een triest gezicht. We hebben hier een uurtje of twee rondgelopen en zijn toen weer terug naar Granada gegaan. We gingen langs de weg staan en kijken en hopen of er een bus langskwam, waar voldoende plaats was. Na een half uurtje wachten kwam er een bus waar nog een beetje ruimte was en ik kon zelfs zitten. Al met al een nuttig besteed dagje en ik heb mijn eerste echte uitje gehad!
dag 4
Het begin van mijn Spaanse les. Ik werd om kwart voor acht gebracht door Veronica naar de Spaanse klas. Ik was erg op tijd, dus ze zeiden dat ik een paar minuten moest wachten. Naar verloop van tijd kwamen ook de andere studenten binnen en kregen we onze docent aangewezen. De vier andere studenten bleken ook Nederlanders te zijn, en na een korte kennismaking, kregen we onze docent aangewezen. Ik zal kort proberen uit te leggen hoe het allemaal werkt. Het is dus een klasje, waarbij iedere student één op één les krijgt. Ieder student heeft dus een eigen leerkracht. We krijgen van 8-12 uur dus les in woordenschat, grammatica, luisteren en spreken. Daarna hebben we even pauze, en om 14.00 uur is vaak weer een activiteit met de hele groep gepland. Hierin is het natuurlijk de bedoeling dat we Spaans spreken.
Mijn leerkracht is Norlan en over het algemeen werken er hele jonge mensen. Ik ben begonnen met mezelf te leren presenteren. Ook het vervoegen van de regelmatige werkwoorden heb ik op de eerste dag geleerd. Al met al aardig wat, dat er allemaal op je afkomt. Norlan spreekt alleen maar Spaans, maar hij vindt het wel leuk af en toe een Nederlands woordje te leren. “Hoe gaat het” is bijvoorbeeld een zinnetje wat hij kent. Nadat mijn hoofd redelijk vol zat, was het tijd om te lunchen. Een van de studenten, Ruud, bleek vlak naast me in een gastgezin te zitten. Hij is hier omdat hij stage gaat lopen bij een fysiotherapeut. Hij zit hier al ruim twee weken en kent dus wel een beetje Spaans nu.
Na het eten gelijk wat Spaans geleerd zeg maar, en om twee uur teruggegaan naar de school. Toen kwam ik de andere kant van het weer tegen. Het begon namelijk heel hard te regenen en uiteindelijk ging de trip naar San Juan de Oriente niet door. In plaats daarvan hebben we maar gekookt met Angelíca. We hebben chures de quese gemaakt, of een soort deeg met kaas erin, en dat dan bakken. We hebben ons wel vermaakt en het was best goed te eten! Terug naar huis gegaan, huiswerk gemaakt, gegeten en geslapen.
Mijn leerkracht is Norlan en over het algemeen werken er hele jonge mensen. Ik ben begonnen met mezelf te leren presenteren. Ook het vervoegen van de regelmatige werkwoorden heb ik op de eerste dag geleerd. Al met al aardig wat, dat er allemaal op je afkomt. Norlan spreekt alleen maar Spaans, maar hij vindt het wel leuk af en toe een Nederlands woordje te leren. “Hoe gaat het” is bijvoorbeeld een zinnetje wat hij kent. Nadat mijn hoofd redelijk vol zat, was het tijd om te lunchen. Een van de studenten, Ruud, bleek vlak naast me in een gastgezin te zitten. Hij is hier omdat hij stage gaat lopen bij een fysiotherapeut. Hij zit hier al ruim twee weken en kent dus wel een beetje Spaans nu.
Na het eten gelijk wat Spaans geleerd zeg maar, en om twee uur teruggegaan naar de school. Toen kwam ik de andere kant van het weer tegen. Het begon namelijk heel hard te regenen en uiteindelijk ging de trip naar San Juan de Oriente niet door. In plaats daarvan hebben we maar gekookt met Angelíca. We hebben chures de quese gemaakt, of een soort deeg met kaas erin, en dat dan bakken. We hebben ons wel vermaakt en het was best goed te eten! Terug naar huis gegaan, huiswerk gemaakt, gegeten en geslapen.
dag 3
Vanochtend wat langer geslapen gelukkig, ik was dan ook aardig moe. Vandaag niet heel veel bijzonders gedaan, behalve een lange wandeling waar ik spijt van gekregen heb. Meer dan een uur lopen in de volle zon, word je niet echt vrolijk van. Wel natuurlijk mooie plaatjes gezien van kerken en het meer. Maar op een gegeven moment loopt het zweet er overal uit, en dan ben je er wel klaar mee. Maar goed, ik heb het overleefd en toen ik bij mijn kamer kwam stond er binnen een aantal minuten het eten klaar. Het beroemde Nicaraguaanse gerecht Gallo Pinto! Oftewel rijst met bonen er doorheen, vaak geserveerd met rundvlees en spek. Ook zijn ze hier dol op avocado’s, en ja die vind ik ook best goed te eten.
Na het eten even een uurtje gelegen, en toen weer naar Parque Central gegaan. Daar was nu een parade van mensen op paarden. Allemaal mannen en vrouwen die door de straten lopen op hun paard en allemaal mensen die er naar kijken. Volgens mij is er niet heel veel organisatie, want het komt regelmatig voor, dat de paarden het publiek inlopen. Best grappig om te hebben gezien. Rest van de avond rustig aan gedaan, ik blijf erg moe van de reis.
Na het eten even een uurtje gelegen, en toen weer naar Parque Central gegaan. Daar was nu een parade van mensen op paarden. Allemaal mannen en vrouwen die door de straten lopen op hun paard en allemaal mensen die er naar kijken. Volgens mij is er niet heel veel organisatie, want het komt regelmatig voor, dat de paarden het publiek inlopen. Best grappig om te hebben gezien. Rest van de avond rustig aan gedaan, ik blijf erg moe van de reis.
dag 2
Toen ik hier aankwam, kreeg ik een welkomstpakketje van mijn stagebemiddelingsbureau OnStage. Hierin zat wat drinken en eten, en een aantal adviezen over de eerste dagen hier. Het belangrijkste advies was, dat ik het rustig aan moest doen, goed eten en drinken en zeker niet teveel doen. Naja dat heb ik dan ook maar geprobeerd de eerste echte dag hier. Ik werd redelijk vroeg wakker, want Veronica heeft een klein winkeltje waar ze eten en drinken verkopen, en tja business gaat gewoon door. In Nederland zal je niet veel van dit soort winkeltjes meer vinden. Voor de Wassenaarders, die het winkeltje vd Marel kennen op de Tulpstraat… deze is ongeveer 10 keer zo klein. Maar goed voor 8 uur werd ik wakker en ik besloot mijn licht aan te doen. Een kwartiertje later stond Veronica aan de deur te roepen dat het ontbijt klaar was. Een eitje met getoast brood en een fruitsalade, een prima begin van de dag lijkt me.
Ik heb nu eigenlijk wel spijt dat ik niet intensiever Spaans heb gestudeerd, voordat hier kwam. Veronica spreekt namelijk alleen Spaans tegen me. Ik begrijp wel een beetje wat ze zegt, maar weet niet hoe ik iets terug moet zeggen. Ik hoop dat het een beetje meer gaat lukken in de komende drie weken, als ik mijn Spaanse les heb gehad.
Na het ontbijt heb ik gevraagd of ze me konden helpen met het kopen van een telefoon. Jaja het lukt wel met een aantal woorden Spaans en lief lachen. KPN heeft kennelijk geen contacten met Nicaragua, dus ik had wel een Nicaraguaanse telefoon nodig. Maar goed met de hulpvolle Tony (broer van Veronica) heb ik een telefoon gekocht voor ongeveer 400 Cordobas (20 dollar). Natuurlijk even kijken of alles werkt, en toen zelf maar even een korte wandeling naar het Parque Central gemaakt. Als je door de straten loopt lijkt het of je terugbent in de tijd van de koloniën. Veel gekleurde huisjes, waar je overal naar binnen kunt kijken en straten met overal gaten. Over de hele stad hangt een soort rust. Mensen die rustig in de deuropeningen zitten met hun schommelstoel. Muziek die je overal over de straat hoort. Na een uurtje lopen was ik er wel klaar mee vanwege de warmte. Het is 30 graden standaard, en geen zuchtje wind natuurlijk. Terug in het huis, kreeg ik gelijk lunch van rijst, salade, gebakken aardappels en een soort kipschnitzel. Ik zal me geen zorgen hoeven maken dat ik zal verhongeren aqui. Naast mijn huis zit een internetcafé dus ik heb even een uurtje gesurft en wat mailtjes gestuurd. En natuurlijk gezien dat Ajax gewonnen heeft. Voor minder dan een dollar per uur is dat heel schappelijk.
Laatste wat ik over vandaag nog kan melden, is de carnavalsoptocht die in Granada was. Veel drumbands, en danseressen zoals je ze alleen maar in Zuid-Amerika kan vinden. Er waren veel mensen op straat, dus het was wel goed op je spullen letten hier. Een uur of 10 was het grootste gedeelte wel afgelopen, ik had het toen ook wel gehad, dus gauw naar bed en kijken hoe laat we wakker worden.
Ik heb nu eigenlijk wel spijt dat ik niet intensiever Spaans heb gestudeerd, voordat hier kwam. Veronica spreekt namelijk alleen Spaans tegen me. Ik begrijp wel een beetje wat ze zegt, maar weet niet hoe ik iets terug moet zeggen. Ik hoop dat het een beetje meer gaat lukken in de komende drie weken, als ik mijn Spaanse les heb gehad.
Na het ontbijt heb ik gevraagd of ze me konden helpen met het kopen van een telefoon. Jaja het lukt wel met een aantal woorden Spaans en lief lachen. KPN heeft kennelijk geen contacten met Nicaragua, dus ik had wel een Nicaraguaanse telefoon nodig. Maar goed met de hulpvolle Tony (broer van Veronica) heb ik een telefoon gekocht voor ongeveer 400 Cordobas (20 dollar). Natuurlijk even kijken of alles werkt, en toen zelf maar even een korte wandeling naar het Parque Central gemaakt. Als je door de straten loopt lijkt het of je terugbent in de tijd van de koloniën. Veel gekleurde huisjes, waar je overal naar binnen kunt kijken en straten met overal gaten. Over de hele stad hangt een soort rust. Mensen die rustig in de deuropeningen zitten met hun schommelstoel. Muziek die je overal over de straat hoort. Na een uurtje lopen was ik er wel klaar mee vanwege de warmte. Het is 30 graden standaard, en geen zuchtje wind natuurlijk. Terug in het huis, kreeg ik gelijk lunch van rijst, salade, gebakken aardappels en een soort kipschnitzel. Ik zal me geen zorgen hoeven maken dat ik zal verhongeren aqui. Naast mijn huis zit een internetcafé dus ik heb even een uurtje gesurft en wat mailtjes gestuurd. En natuurlijk gezien dat Ajax gewonnen heeft. Voor minder dan een dollar per uur is dat heel schappelijk.
Laatste wat ik over vandaag nog kan melden, is de carnavalsoptocht die in Granada was. Veel drumbands, en danseressen zoals je ze alleen maar in Zuid-Amerika kan vinden. Er waren veel mensen op straat, dus het was wel goed op je spullen letten hier. Een uur of 10 was het grootste gedeelte wel afgelopen, ik had het toen ook wel gehad, dus gauw naar bed en kijken hoe laat we wakker worden.
dag 1
De reis naar Nicaragua is voorspoedig gegaan. Gedurende de reis wat geslapen, filmpjes gekeken (Shrek blijft leuk) en wat gelezen. Alle checks in Amerika gingen goed en ik liep er eigenlijk zo doorheen. Geen dikke en chagrijnige mensen, maar juist hulpvolle mensen die snel door werken. Op Houston 3,5 uur moeten wachten op mijn vlucht naar Nicaragua en deze kwam op tijd zoals gepland. Een voordeel van een vlucht als deze, is dat hij halfleeg is, en je dus alle ruimte hebt om te zitten. Ik ben achterin in een hoekje gaan zitten zodat ik wat kon slapen. Gevolg was wel, dat de stewardess vroeg of ik stout was geweest…
In Nicaragua aangekomen, moest ik een visum kopen voor $10 dollar en daarna kon ik doorlopen naar de bagagehal. Koffers kwamen gelijk en Donaldo stond ook op mij te wachten… kan een reis nog beter gaan…? Tijdens de autorit van een uurtje, kreeg ik mijn eerste indrukken van Nicaragua. Op de weg was er weinig verlichting, reden de auto’s midden op de weg, liepen honden over straat, en hingen veel mensen rond de straat. Het is hier duidelijk armer dan waar ik ook ben geweest.
Uiteindelijk bij mijn gastgezin aangekomen, werd ik welkom geheten door Veronica (moeder des huizes). Ik kreeg een korte rondleiding door het huis (een lange bestond ook niet) en er werd verteld waar ik kon slapen. Na een Pan Leche en een fruitdrankje, besloot ik hier ook maar dankbaar gebruik te maken.
Abonneren op:
Posts (Atom)